Το σοκ της εξαθλίωσης στους (άλλοτε) ισχυρούς δημοσιογράφους...

Η είδηση της αυτοκτονίας πρώην συμβασιούχου της ΕΡΤ σοκάρει. Ο Κ.Π. ανήκε στην παλιά-παλιά φουρνιά του επαγγέλματος. Στην παραγωγή ειδήσεων. Είχε περάσει και από την ιδιωτική τηλεόραση. Από το ιδιωτικό κανάλι που εργαζόταν, πριν την ΕΡΤ, απολύθηκε. Ως αχρείαστος πιά. Αν και ήταν από τους εμπειρότερους.
Και μετά την απόλυση του άρχισαν τα σοβαρά προσωπικά προβλήματα. Ανήκε πια στις ευπαθείς ομάδες. Στην ... ΕΡΤ ήταν συμβασιούχος με την τελευταία (2010) πράξη προσλήψεων συμβασιούχων.

Η μη ανανέωση της σύμβασης του ήταν πλήγμα για αυτόν. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Της απόγνωσης;

Η αυτοκτονία του σοκάρει το μιντιακό σύστημα πέντε μέρες μετά. Γιατί σήμερα έγινε η είδηση γνωστή ευρέως. Έδωσε τέλος στη ζωή του την περασμένη Δευτέρα. Η κηδεία του έγινε στη σιωπή.

Τη σιωπή της θλίψης και της εξαθλίωσης.

Αυτής που βιώνουν τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότεροι δημοσιογράφοι. Μόλις πρόσφατα στο zoornalistas γράφτηκε για τα "ψυχοφάρμακα" που δίνουν οι γιατροί του ΕΔΟΕΑΠ σε ολοένα και περισσότερους δημοσιογράφους. Και αυτούς που εργάζονται και αυτούς που είναι άνεργοι.

Αν αρχίσουμε να λέμε ιστορίες εξαθλίωσης δεν θα τελειώσουμε.

Για δημοσιογράφους που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς σπίτια. Για ανθρώπους που τους έκοψαν το ρεύμα, το τηλέφωνο. Για δημοσιογράφους που ξεπουλάνε πίνακες και λάμπες από τα άλλοτε φωταγωγημένα σπίτια τους.

Όπως ακριβώς στην ελληνική κοινωνία, έτσι και οι δημοσιογράφοι βιώνουν την ύφεση με τραγικούς τρόπους. Ίσως όμως να βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα. Σε χειρότερη ψυχολογική κατάσταση, απ' ότι άλλοι πολίτες. Αυτοί οι "ισχυροί" διαμεσολαβητές, κυνικοί μέσα στη γνώση των πραγμάτων, μακριά τόσα πολλά χρόνια και αποκομμένοι από την κοινωνία, καταρρέουν πιο εύκολα...

greektv-com.blogspot.com

Λεφτά υπάρχουν! Συνταξιούχοι υπάρχουν; ...

ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
από "ΤΑ ΝΕΑ"

ΕΓΩ ΑΡΡΩΣΤΗΣΑ από πολλή ίωση και οι γονείς µου µε στείλανε στον παππού µου και στη γιαγιά µου για να µην κολλήσω τον αδελφό µου. Ο αδελφός µου δεν ήθελε να φύγω για να κολλήσει και να χάσει το διαγώνισµα Ιστορίας γιατί αν γράψει ότι η... Μπουµπουλίνα βγήκε αναπληρωµατική Miss Young θα τον µαλώσουνε. Με µετακοµίσανε στου σαλονιού τον καναπέ που νοµίζει ότι γίνεται κρεβάτι αλλά λέει ψέµατα. Παλιά, για να γίνω καλά, µου στύβανε πορτοκαλάδες και µου δίνανε φάρµακα. Τώρα όµως δεν έχουν λεφτά για πορτοκάλια και φαρµακοποιούς για αντιπυρετικά. Και το µόνο γιατροσόφι που µου κάνουνε είναι ότι κάθεται η γιαγιά πάνω απ’ το κεφάλι µου και µε σταυρώνει. Και µου εξηγήσανε ότι έτσι γιατρεύουν πια τους αρρώστους στην Ελλάδα του ∆ΝΤ. Με σταυροκοπήµατα και πατερηµά... Κι αν δεν πιάσουν οι προσευχές, τότε «έβηξες, πέθανες».
Στο σπίτι µας τουλάχιστον, έτσι γίνεται. Οποιος φταρνιστεί, τον κλαίµε!
Η ΓΙΑΓΙΑ µου µού κάνει συνέχεια λαπά. ∆ύο πράγµατα στον κόσµο είναι πιο σιχαµένα απ’ τον λαπά: οι πατηµένες γάτες και η πέτσα στο γάλα. Κι επειδή δεν τον τρώω, η γιαγιά µου λέει «εγώ φταίω που έκανα το σκατό µου παξιµάδι γι’ αυτόν τον φιδέ». Κι εγώ σιχαίνοµαι ακόµα χειρότερα γιατί ποιος θέλει να φάει φιδέ µε σκατό παξιµάδι µέσα;
Ο παππούς κι η γιαγιά µου κάθε πρωί σηκώνονται και πηγαίνουν σε ένα µέρος που λέγεται ΟΠΑ∆ για τα φάρµακά τους. Κι όταν γυρίζουν, η µαµά λέει «πήρατε τα φάρµακά σας;» κι ο παππούς λέει «ναι, πήραµε απ’ τα τρία το µακρύτερο». Κι εγώ λέω «να το δω;». Και µου δίνουν µια µπούφλα.
Εκεί στον ΟΠΑ∆ περνάνε πολύ ωραία. Μαζεύονται όλοι οι συνταξιούχοι, έρχονται οι κάµερες, βρίζουν οι συνταξιούχοι την κυβέρνηση και κάθε τόσο ένας ένας πάρ’ τον κάτω. Κι επειδή απεργούν και τα ασθενοφόρα και οι γιατροί, όποιος πέφτει, πάνε οι άλλοι συνταξιούχοι και του κάνουν ό,τι τους κατέβει. Μαλάξεις, φιλιά της ζωής, χαστούκια, νερό στα µούτρα, προσευχές και πατερηµά. Πολλά πατερηµά!
ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ο παππούς µου κι η γιαγιά µου φεύγουν µόνοι το πρωί, αλλά γυρίζουν µε παρέα το απόγευµα. Γιατί µια λιποθυµάει ο ένας, µια χάνει τον κόσµο η άλλη. Και τους φέρνουν σπίτι διάφοροι. Με αυτοκίνητα, µε µηχανάκια, µε παπάκια, µε µοτοσυκλέτες µεγάλου κυβισµού. Μόνο τάγµα εφίππων που δεν τους έχει φέρει ακόµα! Και µια φορά τη γιαγιά τη φέρανε και δυο εύζωνοι. Κι όπως ήταν ζαλισµένη απ’ την υπέρταση τραγουδούσε «έλα τσολιά µου στην αγκαλιά µου να σε γεµίσω µε τα φιλιά µου». Και µετά η γιαγιά µου µού έκανε γάλα.
Και δεν το ήπια κι η γιαγιά µου είπε «έκανα το σκατό µου παξιµάδι γι’ αυτό το γάλα» κι εγώ ξανασιχάθηκα κι έκανα εµετό κι ο παππούς είπε «χειροτερεύει το παιδί» κι η γιαγιά είπε «πάτερ ηµών ο εν τοις ουρανοίς».
Και µετά το βράδυ, καθόµαστε όλοι µαζί και ψάχνουµε να δούµε σε ποιο κανάλι θα τους παίξουν. Ο παππούς µου έχει παίξει στο Mega, στον ΑΝΤ1 και στο Star. Αλλά η γιαγιά µου τον νικάει γιατί έχει παίξει στον Λαζόπουλο. Κι όλοι µάς παίρνανε τηλέφωνα και µας δίνανε συγχαρητήρια που είµαστε απλήρωτοι συνταξιούχοι. Κι η γιαγιά µου το άλλο πρωί πήγε λαϊκή κι όλοι τη γνωρίζανε.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ στεναχωρήθηκε που δεν το είχανε στο βίντεο να το βλέπουν όποτε θέλουνε. Αλλά εγώ της είπα ότι δεν υπάρχουν πια βίντεο, ντι βι ντι υπάρχουν. Κι η γιαγιά µου είπε στον παππού µου «ντι βι ντι µπλου ρέι να πάρουµε». Και τα βάλανε κάτω να τα υπολογίσουνε: «Ενα µπλου ρέι ίσον 3 πιεσόµετρα, 10 κουτιά αντιπηκτικά, 42 δισκία υπέρτασης, 12 ενέσεις αντιισταµινικές και 37 κορτιζονούχες!». Κι η γιαγιά µου είπε: «Αξίζει τον κόπο! Να κάνουµε το σκατό µας παξιµάδι και να το πάρουµε!». Κι εγώ ξαναέκανα εµετό. Κι η γιαγιά µου είπε «βασιλεύ ουράνιε, παράκλητε»... Μάλλον γιατί δεν έπιασε το «πάτερ ηµών».
ΥΓ: Η γράφουσα το ρίχνει στην τρελή, γιατί αν το συγκεκριµένο θέµα το πάρει στα σοβαρά, θα πάρει ο διάολος κόσµο και κοσµάκη! Ολους όσοι θεωρούν ότι οι συνταξιούχοι κλεµµένα τα ‘χουνε, ότι χάρη τούς κάνουµε που τους δίνουµε αυτά που δικαιούνται. Οτι µπορούµε να τους εξευτελίζουµε ψυχικά και να τους εξοντώνουµε σωµατικά! Και δεν ντρέπονται πια! Σε µια χώρα όπου δεν υπάρχει ντροπή, δεν υπάρχει τσίπα, δεν υπάρχει η πιο µεγάλη, η πιο βαριά κληρονοµιά µας: το φιλότιµο!

Το γιουχάισμα..

Από τον/την sofistis


Τρέχουν να κρυφτούν σαν περδόμενα ποντίκια αυτοί που παρέδωσαν την χώρα και το λαό της στα ξένα κέντρα αποφάσεων και στις αγορές των τοκογλύφων. Υπουργοί, βουλευτές και μεγαλοαστέρες της καθεστωτικής δημοσιογραφίας δεν έχουν πια τόπο να σταθούν χωρίς την προστασία της αστυνομίας. Η κοινωνία που έβλαψαν τόσο πολύ δεν θέλει να τους βλέπει. Ταυτοχρόνως διαμαρτύρονται ξεδιάντροπα για αντιδημοκρατική και μη καθωσπρέπει συμπεριφορά. Αυτοί που έκαναν τη δημοκρατία κουρελόχαρτο, γράφοντας το σύνταγμα και τη βουλή στα ..τέτοια τους, που χωρίς καμία απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση υποθηκεύουν το μέλλον των επερχόμενων γενεών, αυτοί που παραχωρούν και βουλιάζουν τη χώρα και εξαθλιώνουν το λαό της χρησιμοποιώντας το γελοίο και μόνιμο πρόσχημα όλων των «σωτήρων» της ιστορίας, ότι «σώζουν την πατρίδα».. Αυτοί οι σύγχρονοι «σωτήρες» με τα πηλίκια του νεοφιλελευθερισμού και τα γαλόνια στις γραβάτες μιλούν τώρα για αντιδημοκρατική συμπεριφορά.. Ποια πατρίδα σώζουν χωρίς λαό και ποια πόλη χωρίς πολίτες;

Αλήθεια, με ποιο savoir vivre περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος όταν αποκαλύπτεται πλέον και με τον πιο επίσημο τρόπο η βρώμικη δουλειά που ανέλαβαν να κάνουν; Δύο μήνες πριν τις εκλογές του βρώμικου 2009 (ναι έτσι θα μείνει στην ιστορία ως το βρώμικο 2009), τότε επί κυβερνήσεως των ανικάνων του Καραμανλή και όταν τα «λεφτά υπήρχαν», ο Γιωργάκης συναντήθηκε με τον Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ όπως αναφέρεται στα πρακτικά του οργανισμού. Γιατί άραγε; Αμέσως μετά τις εκλογές και ενώ ακόμα τα «λεφτά υπήρχαν» ζητούσε από τον έκπληκτο Στρος Κάν την παρέμβαση του ΔΝΤ. Γιατί άραγε; Μετά άρχισε η εκστρατεία κατασυκοφάντησης της χώρας και του λαού της, το βούλιαγμα του Τιτανικού, κλπ, για να κατασκευαστεί το κατάλληλο επικοινωνιακό κλίμα με αποτέλεσμα τα σπρέντ από 140 μονάδες να ξεπεράσουν τις 900 και να δημιουργηθεί κρίση χρέους. Γιατί άραγε;

Με ποιο savoir vivre περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος όταν με το πρόσχημα των όντως απαραίτητων εκσυγχρονισμών και μεταρρυθμίσεων, που θάπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες, καταδικάζουν τη χώρα και βυθίζουν το λαό της στη φτώχεια και στην απόγνωση μόνο και μόνο για να πληρωθούν κάποιοι διεθνείς τοκογλύφοι;

Με ποιο savoir vivre περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος απέναντι σε αδίστακτους υπουργούς και άθλιους βουλευτές με λερωμένα σώβρακα που εξεγείρονται αρνούμενοι να ψηφίσουν όταν θίγονται τα προνόμια μεγάλων επαγγελματικών συντεχνιών και οικοπεδοφάγων, ενώ κάθονται σαν κότες ελεεινής μορφής όταν αρπάζονται οι μισθοί και οι συντάξεις αδύναμων ανθρώπων;
Με ποιο savoir vivre περιμένουν να αντιδράσει ο κόσμος απέναντι σε μεγαλοδημοσιογράφους που έχουν αναλάβει συνειδητά και συστηματικά την εξαπάτηση του κόσμου στηρίζοντας και ενίοτε παρακινώντας όλες αυτές τις βρώμικες επιλογές σε βάρος της χώρας και του λαού της;
Ποιος είπε ότι πολιτισμός σημαίνει παθητικότητα, καταναγκασμός και υπακοή στις θελήσεις του εκάστοτε αρχηγού και σε βουλευτές πρόβατα που «ψηφίζουν» νόμους σε βάρος των δικαιωμάτων των ανθρώπων; Ποιος είπε ότι πολιτισμός και δημοκρατία είναι η υπακοή στην ξένη και παντελώς ανεξέλεγκτη Τρόικα; Ποιος είπε ότι δημοκρατική συμπεριφορά σημαίνει ευγένεια και χαμόγελα απέναντι στην αδικία και διάλογο απέναντι στην κλεψιά και την απάτη; Ποιος είπε ότι δημοκρατία είναι η απαγόρευση της διαμαρτυρίας; Πως φαντάζονται τους πολίτες να διαμαρτύρονται; Με τσάγια στα σαλόνια, διαλέξεις στα πανεπιστήμια, συνεντεύξεις στα κανάλια ή μήπως κάνοντας τα greek idols μπροστά στον Καψή, την Τρέμη και τον Πάγκαλο;
Ποιος είπε ότι δημοκρατία είναι να βουλιάζει το άτομο στον καναπέ του, να κατασκευάζεται σε καλό και υπάκουο τηλεθεατή -νομίζοντας ότι έτσι είναι και καλός πολίτης και να σηκώνεται απ τον καναπέ μία φορά στα τέσσερα χρόνια για να πάει να ψηφίσει κατατρομοκρατημένος από στημένα εκβιαστικά διλήμματα;
Σε τέτοιες συνθήκες λοιπόν το γιουχάισμα αποτελεί το ελάχιστο μέσο μιας ήπιας διαμαρτυρίας. Είναι μια έκφραση πολιτισμού και μια έντονη εκδήλωση μη βίας. Είναι μια απάντηση δημοκρατίας σε επαγγελματίες κουφούς της εξουσίας. Είναι η φωνή των εξοργισμένων που λέει φτάνει πια. Είναι η φωνή του μαλάκα της ιστορίας που λέει πως όχι μόνο δεν τα «φάγαμε μαζί» αλλά και πως αρκετά εξαπατηθήκαμε και κάναμε όνειρα μαζί.. Είναι δείγμα ότι ρέει ακόμα ανθρώπινο αίμα στις φλέβες μας και ότι τέλος πάντων μας έχουν απομείνει κάποια υπολείμματα μιας στοιχειώδους αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.. Γιουχάισμα λοιπόν με όλη μας την ψυχή, φτύσιμο και βαθειά περιφρόνηση σε όλους αυτούς που μας «έδωσαν», αλλά και σε όσους τους στηρίζουν. Γιουχάισμα και στα λαμόγια της διπλανής μας πόρτας και στον κάθε αμετανόητο οπαδό και φανατικό, γιουχάισμα ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό που ακόμα προσμένει και άλλα μέτρα “σωτηρίας” και δεν ξεσηκώνεται να τους «πάρει με τις πέτρες»..

Η ζωή μου... εκ περιτροπής

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους κομματικούς στρατούς               
που έχουν καταλάβει ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ και τη ζωή μας και μας καταδυναστεύουν.

«Λυπάμαι. Σήμερα δεν εργάζομαι. Δεν είμαι στη λίστα».
Την απάντηση αυτή δίνω εδώ και περίπου τρεις εβδομάδες, από τότε δηλαδή που άρχισα να βιώνω στο πετσί μου τι θα πει εκ περιτροπής εργασία. Μισά χρήματα, μισά ένσημα, μισή περίθαλψη, μισές ειδήσεις, μισή...ζωή. Ντρέπομαι κάθε φορά που ξεστομίζω τις λέξεις αυτές σε ανθρώπους που μου τηλεφωνούν για να μου δώσουν μια είδηση ή να με ενημερώσουν για ένα θέμα που αξίζει να γίνει ρεπορτάζ.

Ντρέπομαι κάθε φορά που είμαι απούσα από τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην πόλη μου κι όχι μόνο, διότι απλώς δεν μου επιτρέπεται να τα καλύψω. Ντρέπομαι κάθε φορά που αντικρίζω τους συναδέλφους μου από τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι δηλώνουν το παρών στα ρεπορτάζ, ενώ εγώ απλώς παρακολουθώ τα γεγονότα και τις ειδήσεις να με προσπερνούν, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Δευτέρα δουλεύεις. Τρίτη και Τετάρτη κάτσε σπίτι σου. Πέμπτη και Παρασκευή έλα ξανά στη δουλειά. Αυτό «προστάζει» η λίστα της εκ περιτροπής εργασίας κι εγώ πρέπει να υπακούσω. Δεν έχω άλλη επιλογή. Αυτή η περιβόητη λίστα με τα ονόματα των συναδέλφων και το δικό μου, που μέσα σε μια στιγμή βρεθήκαμε να δουλεύουμε εκ περιτροπής, έχει καρφωθεί στο μυαλό μου και δεν λέει να βγει.
Το αρχικό μούδιασμα διαδέχτηκε η οργή. Κι ύστερα η θλίψη, η απογοήτευση κι η απαξίωση. Συναισθήματα που εναλλάσσονται κάθε φορά που φτάνω έξω από τα γραφεία της εφημερίδας, αλλά δεν έχω το δικαίωμα να περάσω το κατώφλι, διότι απλά δεν είναι η... μέρα μου. Δεν είναι η μέρα που δουλεύω, δεν είναι η μέρα που είμαι χρήσιμη. Είναι η μέρα που απλώς είμαι persona non grata. Εδώ και λίγο καιρό είμαι δημοσιογράφος των 14 ημερών το μήνα. Λες και τις υπόλοιπες ημέρες οι ειδήσεις... ξεκουράζονται και περιμένουν πότε θα γυρίσω στη δουλειά για να κάνουν και πάλι την εμφάνισή τους.
 Δεν είναι, όμως, έτσι. Όσοι πιστεύουν ότι μία εφημερίδα μπορεί να λειτουργήσει εκ περιτροπής, κάνουν μεγάλο λάθος. Οι ειδήσεις δεν περιμένουν και τα γεγονότα δεν σε... ρωτούν πότε θα συμβούν. Κι ο δημοσιογράφος οφείλει να είναι πάντα σε ετοιμότητα για να βρεθεί στο επίκεντρο των γεγονότων, να γράψει το ρεπορτάζ του και να ενημερώσει τους αναγνώστες. Άλλωστε, μία εφημερίδα μοιάζει με πολύβουο μελίσσι. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός όπου γεννιούνται ιδέες και γράφονται ρεπορτάζ, τα οποία προκύπτουν από τη δουλειά και το μεράκι των απλών δημοσιογράφων, που αναζητούν να κάνουν κάτι διαφορετικό και να φανούν χρήσιμοι στους συνανθρώπους τους. Διότι υπάρχουν κι αυτοί οι δημοσιογράφοι. Στην εκ περιτροπής εργασία, αυτό δεν υπάρχει. Μόνο μια βαριά σιωπή που σε «πλακώνει» κι ένας κόμπος που σου κλείνει το λαιμό, καθώς το βλέμμα σου πλανάται στα άδεια γραφεία των συναδέλφων σου. Πώς είναι δυνατόν να επιβιώσει μία εφημερίδα χωρίς την ψυχή της, που είναι οι δημοσιογράφοι; Πώς είναι δυνατόν να δουλέψεις υπό τέτοιες συνθήκες; Πώς μπορείς να είσαι δημιουργικός, πώς μπορείς να βάλεις τη φαντασία σου να μεγαλουργήσει και πώς μπορείς να «ταξιδέψεις» τους αναγνώστες μέσα από τα κείμενά σου;
Κάποιοι μου είπαν χαριτολογώντας ότι «η εκ περιτροπής εργασία είναι μία ευκαιρία να κοιμηθείς λίγο παραπάνω τα πρωινά ή να πας για έναν καφέ». Κι όμως. Δεν είναι καθόλου έτσι. Το μόνο που κάνω τις ημέρες που δεν δουλεύω, είναι να ξυπνώ νωρίς το πρωί, όπως και παλιά, να παίρνω τη τσάντα μου και να τριγυρνάω στους δρόμους, προσπαθώντας να βρω από κάτι ή από κάπου να κρατηθώ. Άλλωστε, όταν επί 14 χρόνια έχεις μάθει να δουλεύεις καθημερινά έως και 12 ώρες, ακόμη κι αν δεν παίρνεις παχυλό μισθό ή δεν είσαι από τους... ευνοημένους, είναι πολύ δύσκολο να αντέξεις την εκ περιτροπής εργασία.
Κάπως έτσι είναι η εκ περιτροπής εργασία και η εκ περιτροπής ζωή μου. Μου βαραίνει την ψυχή, μου κλέβει το χαμόγελο και μου πολιορκεί το μυαλό. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να επιβιώσω. Προσπαθώ ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζομαι. Δεν είμαι σίγουρη, όμως, αν στο τέλος της διαδρομής, που μόλις άρχισε, θα βγω νικήτρια. Ο χρόνος θα δείξει...
Νικολέττα Μπούκα,
δημοσιογράφος της εφημερίδας «Μακεδονία»

Τζαμπατζήδες μόνιμοι και περιστασιακοί

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ
Ελεεινολογεί, σε όλους τους τόνους, ο υπουργός Υποδομών Δημ. Ρέππας τους οργισμένους πολίτες, που είτε σήκωσαν και χθες τις μπάρες των διοδίων είτε αρνήθηκαν ομαδικά να πληρώσουν τα ανατιμημένα (ώς και 40%!) εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς.

«Προέχει η απαξίωση του τζαμπατζή» διακηρύσσει ο συμπαθής, κατά τα άλλα (και όσο πια είναι αυτό δυνατό για τους διαχειριστές της εξουσίας), υπουργός, επικουρούμενος από τους καλοθρεμμένους πρετεντέρηδες των καναλιών.

Για τους εξεγερμένους αυθόρμητα πολίτες, ωστόσο, κάποια άλλα, προφανώς, προέχουν:

* Να πάψει, επιτέλους, αυτή η δύσμοιρη χώρα να αποτελεί ανοχύρωτο πεδίον αυθαιρεσίας και άπληστης κερδοσκοπίας των εργολάβων (εξαπλάσια απ' όσο σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου μάς κοστίζουν οι δρόμοι, κατά πώς λένε οι ειδικοί. Και το κόστος κατασκευής τους υπερδιπλασιάστηκε μετά τις Συμβάσεις Παραχώρησης).

• Να πάψει, επιτέλους, η αθλιότητα να συναγωνίζονται οι εργολάβοι (και δη εκνόμως) τους πολιτικούς σε ποινική ασυλία και ασυδοσία. Για τις εκατόμβες των εποχουμένων στο πέταλο του Μαλιακού και στη λαιμητόμο Πατρών-Κορίνθου κάποιοι έχουν βαρύτατες ευθύνες και έπρεπε να πληρώνουν. Αλλά ουδείς, ουδέποτε βρέθηκε στη φυλακή. Για τις κατολισθήσεις στα Τέμπτη, που σκότωσαν έναν τεχνικό και έκοψαν επί μήνες στη μέση τη χώρα, με ανυπολόγιστες ζημιές, ουδείς κάθισε στο σκαμνί - και τα λαλίστατα κανάλια έκαναν μόκο, αφού στην υπεύθυνη κοινοπραξία μετέχουν και καναλάρχες!
• Να πάψει, επιτέλους, ο εξευτελισμός ενός κράτους, που θέτει δουλοπρεπώς τα ΜΑΤ στην τρομοκρατική υπηρεσία των εργολάβων (στην επί δίμηνο υπό αστυνομική κατοχή Κερατέα, στα διόδια του Μπόμπολα, παλαιότερα στα αυθαίρετα του Βωβού και πάει λέγοντας...).

Για την κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση των δρόμων ο πολίτης φορολογείται γενικά, αλλά και επιβαρύνεται ειδικά με τα τέλη κυκλοφορίας, με το φόρο στην τιμή των καυσίμων και με τα διόδια. Δικαιούται, συνεπώς:

1. Να αξιώνει τη λειτουργία κρατικών μηχανισμών, που θα ελέγχουν σχολαστικά και αυστηρά τους εργολάβους για τα πάντα: τη συνήθη φάμπρικα του ράβε-ξήλωνε, τα κλεμμένα και ακατάλληλα υλικά, τις κακοτεχνίες, τις υπερτιμολογήσεις, την αισχροκέρδεια, τα λαδώματα κ.τ.λ.
2. Να αξιώνει λεόντειες συμβάσεις εις βάρος των εργολάβων (αυστηρές αστικές και ποινικές ρήτρες) και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει ώς τώρα (δες και τις αρπαχτές με την υποθαλάσσια σήραγγα της Θεσσαλονίκης).
3. Να ξιώνει τα διόδια να λειτουργούν κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα (σε όποιες χώρες υπάρχουν): υποχρεωτικός παράδρομος κατά μήκος (ως εναλλακτικός) της εθνικής οδού, πουθενά βεβαίως... παράπλευρα διόδια, αναλογικές με τις διανυόμενες αποστάσεις τιμές και επιβολή διοδίων μετά την αποπεράτωση των δρόμων. Και
4. Να αξιώνει πλήρη διαφάνεια στην οικονομική λειτουργία των αυτοκινητοδρόμων και εξονυχιστικό έλεγχο από κρατικούς μηχανισμούς, υπό διακομματική κοινοβουλευτική εποπτεία. Για να μην ξανακουστεί από υπουργικά χείλη το άνω ποταμών πως τον έλεγχο και τη διαπίστωση ότι η ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ Α.Ε. δεν έχει ακόμη αποσβέσει το κόστος της, συν τα συμβατικά κέρδη, ώστε να περιέλθει στο κράτος, τα έκανε η... Εθνική Τράπεζα! Ελεος πια στο δούλεμα...

Κι ενώ το νέο χαράτσωμα των εποχουμένων πολιτών (κατά 20% και 30% αυξάνονται τα διόδια τον Μάρτιο και τον Ιούνιο στις Αφίδνες και την Ελευσίνα) πυροδοτεί και άλλες εκρήξεις οργής, σίγουρα χρειάζεται απύθμενο θράσος να παριστάνουν τους άτεγκτους κήνσορες και να στηλιτεύουν τους πολίτες, που εξεγείρονται και αρνούνται να πληρώνουν, οι κατά σύστημα μόνιμοι τζαμπατζήδες!

Από πότε, αλήθεια, έχουν να πληρώσουν διόδια ο Δημ. Ρέππας και οι καμιά πενηνταριά ακόμη υπουργοί μας;

Με έναν από τους πρώτους νόμους του ΠΑΣΟΚ (ν. 1799/82) δεν πληρώνουν (ούτε) διόδια όλοι οι πατενταρισμένοι τζαμπατζήδες, που βολεύουν τα οπίσθιά τους σε κρατικά αυτοκίνητα. Δεν ξέρω πόσοι ήταν τότε, αλλά περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα (Οκτώβριος 2009) ο αρμόδιος υπουργός Γ. Ραγκούσης έφριξε όταν ανακάλυψε ότι ξεπερνούν τους 57.000 (!) και μας διαβεβαίωσε ότι τάχιστα θα τους αποδεκατίσει -και δεν έκανε τίποτε, παρ' ότι η κρίση απαιτεί περιστολή με το μαχαίρι των κρατικών δαπανών. Το ίδιο καθεστώς εξακολουθεί να ισχύει όπου τα διόδια παραμένουν υπό κρατικό έλεγχο (Ακτιον και Μάλγαρα) και δεν ξέρω αν σε όλα τα άλλα διαφοροποιήθηκε με τις Συμβάσεις Παραχώρησης (2008).

Ελάχιστη σημασία έχει, άλλωστε. Πρωταθλητές στο σπορ τού κατά σύστημα τζαμπατζή, εις βάρος, βεβαίως, των φορολογουμένων, είναι οι 300 του Κοινοβουλίου -και αρκετοί «πρώην»: Δεν πληρώνουν ταχυδρομικά, τηλεγραφικά και τηλεφωνικά τέλη. Αποκτούν δικαίωμα συνταξιοδότησης με τη συμπλήρωση μόλις μιας τετραετίας! Φορολογείται μόνο κατά το ήμισι η «αποζημίωσή» τους. Τώρα που κόβονται τα επιδόματα, δεν αγγίζονται βεβαίως των βουλευτών. Και άλλα πολλά που νομοθετούν οι ίδιοι, κατά το «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»...

Ας βγάλουν, λοιπόν, τη σκούφια τους οι ταρτούφοι τιμητές των «τζαμπατζήδων».

Πολιτεία, που χαλκεύει νόμους για να διασφαλίζονται συμφέροντα των λίγων εις βάρος των πολλών, αυταποδείκτως δεν είναι δίκαιη.

Πολιτεία, όπου οι νομοθετούντες επιδαψιλεύουν στους εαυτούς τους προνόμια, που τα κατοχυρώνουν με νόμους σαν δικαιώματα, προφανέστατα δεν είναι δημοκρατική, αφού δεν εδράζεται στην ισονομία και την ισοπολιτεία.

Αλίμονο στον πολίτη και την κοινωνία που δεν αντιστέκονται σε αυτά...

Απολύθηκε λόγω... μΠΑΟΚ!!!

Η διευθύντρια της “Ελευθεροτυπίας”, Κύρα Αδάμ, ανακοίνωσε στον δημοσιογράφο Ανδρέα Ρουμελιώτη την απόλυσή του , εξαιτίας ενός κειμένου του, με τίτλο “Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ”.

Η απόφαση αυτή ελήφθη μετά από τις αντιδράσεις των οπαδών του ΠΑΟΚ με τηλεφωνήματα στην εφημερίδα, στους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε forum στο Internet.

Το κείμενο του Ανδρέα Ρουμελιώτη που "έθιξε" τους κακομοίρηδες κομπλεξικούς είναι το παρακάτω:

Εδώ Ράδιο "Ε"

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

                      

                           Ταξιδεύοντας με τον μΠΑΟΚ...

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ με τον μΠΑΟΚ είναι το σωστό και ουχί χωρίς Μι• φταίω γω να 'ρθω να τα σπάσω μετά;

ΑΠΙΘΑΝΟ το μπλουζάκι που πουλούσε ένα μαγαζί στη Σαλονίκη. Είχε στάμπα μια μύγα και κατάληξη μίσω! Το άλλο έγραφε: «μΠΑΟΚ κι ας (απεικονιζόταν πάλι η μύγα) μίσω ποτέ!».

ΑΡΡΩΣΤΟΣ γαύρος είμαι και εγώ και δεν τα πολυκαταλαβαίνω αυτά τα κουλτουριάρικα περί δύο νεανίδων που 'χαν πονέσει στη ζωή τους και τους απάλυνε τη μοναξιά η συντροφικότητα που βρήκαν στην μΠΑΟΚάρα. Ωστόσο φρονώ πως οι μΠΑΟΚτζήδες είναι στην πραγματικότητα παραστρατημένοι γαύροι. Αδέλφια μας είναι! Και δεν πρέπει να τους φθονούμε επειδή δύο όμορφα κορίτσια πήγαν σ' εκείνους, αντί να τα κυκλοφορούμε εμείς και να πουλάμε μούρη στο Πασαλιμάνι.

ΑΛΛΩΣΤΕ εμείς τους πελάτες μας τους σεβόμαστε. Τσαμπουκάδες και τραμπουκισμούς κάνουν μόνον οι κάφροι και οι πνευματικά κατώτεροι. Υπολείπονται οι επικοινωνιολόγοι και οι διαφημιστές μπροστά στην εφευρετικότητα και τη φαντασία των συνθημάτων της εξέδρας. Ας πούμε αυτό που έβγαλε απ' τα έντερά της, το: «Είναι βαριά η μπιπ του τσολιά», θα 'πρεπε να πάρει πρώτο βραβείο σουρεαλιστικής ποίησης.

ΕΙΝΑΙ λάθος μας να σπάμε τα φιλομπαοκτζήδικα θέατρα• πόσω μάλλον όταν οι κουλτουριάρηδες χρησιμοποιούν τον μαύρο δικέφαλο απλώς ως background... Οπου να 'ναι, ούτε εμείς ούτε εκείνοι θα 'χουμε χαρτζιλίκι για να αγοράσουμε εισιτήριο και να μπουμε στο γήπεδο. Οπότε δεν θα 'μαστε απλώς αδέλφια, αλλά και σύντροφοι...

ΜΗΝ ξεχνάς, εξαγριωμένε γαύρε μου, πως εκείνοι ήταν που φώναζαν το: «Τούμπα - Κούβα - Βιετνάμ» και διαπαιδαγώγησαν τις νεότερες γενιές με αντάρτικα τραγούδια και με Θεοδωράκη. Εστω κι αν... τα παράφρασαν, του στιλ: «ήρθαμε από τη Βουλγαρία/ και γκαμούμε Αθήνα-Πειραιά/ μΠΑΟΚ-μΠΑΟΚ σκίσ' τους την γκολάρα/ για να δούνε τώρα πώς γκαμάς». Πρόκειται για παράφραση στο αντάρτικο τραγούδι: «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα/ θα μας σώσει τώρα απ' τη σκλαβιά/ κι έχει πρόγραμμα λαοκρατία/ ζήτω-ζήτω-ζήτω το ΕΑΜ».

ΤΟ «είμαστε δυο/ είμαστε τρεις/ είμαστε χίλιοι δεκατρείς» του Μίκη το τραγουδάνε στον ίδιο πάντα ρυθμό ως εξής: «Γκάμα γερά/ κάψε καλά/ Ομόνοια και Πειραιά/ το Σύνταγμα και τη Βουλή/ την μπουρδελόπολη αυτή/ την μπουρδελόπολη αυτήηη».

ΩΣ εκ τούτου, στο πλαίσιο του απόλυτου σουρεαλισμού, της τρέλας, της εκτόνωσης και της ελευθεριότητας που μόνο στις εξέδρες των γηπέδων απολαμβάνουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να τους βγάλουμε το καπέλο. Οπως και για την εφημερίδα που εξέδιδαν -και ήμουνα φαν- τον «μΠΑΟΚτζή». Δεν υπήρξε ποτέ στον κόσμο ολόκληρο πιο απίθανη, πιο σουρεαλιστική εφημερίδα, απ' αυτή• τη σκόνη των αρθρογράφων της έχουν φάει οι απανταχού σουρεαλιστές ποιητές. Το πιο δύσκολο εγχείρημα για έναν διανοούμενο είναι να προσπαθήσει να γράψει σκυλάδικο. Το δυσκολότερο όλων είναι να μπορέσεις να νιώσεις, να σκεφτείς και να γράψεις όπως οι... συνάδελφοι που εξέδιδαν τον «μΠΑΟΚτζή».

ΜΕΧΡΙ και τον Μπαμπινιώτη τάπωσαν όταν πήγε να δικαιολογηθεί γιατί έβαλε στο λήμμα «Βούλγαροι» την ερμηνεία: «οπαδοί του ΠΑΟΚ...». «Γιατί συνηθίζουν να τους φωνάζουν έτσι στο γήπεδο, έχει καθιερωθεί στο λεξικό», είπε τότε ο πρύτανης της Γλωσσολογίας.

«ΟΚ», απάντησε στο περιοδικό «ΕΨΙΛΟΝ» ο πρόεδρος των μΠΑΟΚτζήδων σε συνέντευξη που έδωσε στον Θωμά Σιώμο, «τότε κι εμείς θα φωνάζουμε συνέχεια στο γήπεδο: "τουτάνα - τουτάνα/ του Μπαμπινιώτη η μάνα", μέχρι να καθιερωθεί, οπότε θα είναι αναγκασμένος δίπλα στο λήμμα τουτάνα να βάλει τη μαμά του».

ΕΙΝΑΙ αδέλφια μας σου λέω...
Ζήτα συγγνώμη τώρα στους κυρίους, που τους έσπασες το θέατρο!

Μια «κατάθεση» προς την κοινή γνώμη

Του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΥΡΙΓΟΥ
fsyrigos@enet.gr



Η δίκη του Κεντέρη και της Θάνου (για το γνωστό τροχαίο τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004), που διεξάγεται αυτό τον καιρό στην Ευελπίδων, μου ξανάφερε, μετά από τόσο καιρό, στο μυαλό τη συγκλονιστικότερη νύχτα της 46χρονης δημοσιογραφικής μου καριέρας.

Τη νύχτα που ενώπιον όλου του επιτελείου της «Ε» προανήγγειλα, ώρες πριν, το περίφημο τροχαίο, που τελικά κατεγράφη γύρω στα μεσάνυχτα! Την ίδια νύχτα που θεμελίωσα ως πληροφόρηση ότι, όταν οι διεθνείς αθλητικές αρχές αναζητούσαν τους δύο αυτούς αθλητές στο Σικάγο, για να τους υποβάλουν σε έλεγχο ντόπινγκ, εκείνοι ήταν στο Λέχαιο της Κορινθίας και προπονούντο στις εγκαταστάσεις του Λουτρακίου...

Η πληροφόρηση για το επικείμενο τροχαίο μού ήρθε μέσω πηγής που είχε πρόσβαση στο περιβάλλον των δύο αθλητών, οι οποίοι είναι αλήθεια ότι είχαν αμφιβολίες για την ορθότητα μιας τέτοιας επιλογής. Ομως, εκείνη τη νύχτα βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο και κάτι έπρεπε να κάνουν για να κερδίσουν χρόνο και να μη χάσουν τη συμπάθεια της κοινής γνώμης.

Οταν ο εκδότης, ο διευθυντής, οι αρχισυντάκτες και οι υπεύθυνοι τμημάτων της εφημερίδας άκουσαν την είδηση που τους έφερνα, με αντιμετώπισαν σαν φαντασιόπληκτο. Και δεν είχαν άδικο, καθώς ίσως για πρώτη φορά στα δημοσιογραφικά χρονικά ένας συνάδελφός τους βρισκόταν στη δυσάρεστη θέση να προαναγγείλει ένα τροχαίο ατύχημα!

Λίγο μετά την τραυματική, για την αφεντιά μου, ενημέρωση των επιτελών της εφημερίδας, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από άλλη πηγή μου, η οποία, ευτυχώς, αναφέρθηκε σε δραστηριότητα των δύο αθλητών που αφορούσε το παρελθόν και όχι το μέλλον... «Οταν υποτίθεται πως βρίσκονταν στο Σικάγο, έκαναν προπονήσεις με τον Τζέκο στο Λουτράκι. Και έμεναν στο Λέχαιο, στο ξενοδοχείο "Φάρος". Ψάξε και θα δεις ότι είναι έτσι», μου «σφύριξε» η πηγή.

Από ένα τηλεφώνημα στο ξενοδοχείο προέκυψε ότι οι άνθρωποί του κάτι είχαν να κρύψουν σε σχέση με το γεγονός για το οποίο τους ρωτούσα. Αλλά τη διασταύρωση της είδησης μού την προσέφερε ο συνάδελφος του πολιτικού ρεπορτάζ, ο Πάνος Σώκος, ο οποίος είχε δικό του άνθρωπο στο Λέχαιο. «Ναι, ήταν εκεί, τους έχει δει όλο το χωριό. Μη διστάζεις...», μου είπε. Αφήστε που, την άλλη μέρα, όταν τα κανάλια διάβασαν την είδηση στην «Ε» έσπευσαν στο Λέχαιο και έμαθαν μέχρι και τι φαγητό παράγγελναν οι τρεις τα μεσημέρια στο εστιατόριο που συνήθως έτρωγαν.

Μετά απ' όλ' αυτά ήταν φυσικό να βρίσκομαι «αλλού» όταν κατά τις 12.30 χτύπησε το τηλέφωνο και από το στόμα της Ντ. Βέργου άκουσα ότι πριν από λίγο εισήχθησαν στο ΚΑΤ, μετά από τροχαίο ατύχημα, ο Κεντέρης και η Θάνου.

- Τι; Είσαι σίγουρη; Πώς το ξέρεις, ποιος σου το είπε; Και πού είσαι τώρα;

«Μα υπάρχει επίσημη ανακοίνωση και ήδη τώρα πηγαίνω στο ΚΑΤ» μου απάντησε εκείνη.

Τρελάθηκα. Ετρεξα στο γραφείο του Φυντανίδη. Δεν ήταν εκεί. Τον είχε καλέσει η Φιλιππούλη στην εκπομπή που έκανε για τους Αγώνες στην ΕΡΤ. Είχε φύγει και ο Παναγόπουλος, που έκανε την πρώτη σελίδα. Τον πήρα στο τηλέφωνο και ενώ ήταν καθ' οδόν για το σπίτι του, έκανε μεταβολή και σε λίγα λεπτά ήταν ξανά στην εφημερίδα.

Οταν έφθασε, ο Φυντανίδης ήταν ακόμα στο γυαλί. Κάποια στιγμή, όμως, κάτι πήρε το μάτι του σε ένα «τελετέξτ» και άφησε στη μέση την εκπομπή για να έρθει άρον άρον στην εφημερίδα. Την άλλη μέρα η «Ε» ήταν η μόνη εφημερίδα που κρατούσε σαφείς αποστάσεις από τα επίσημα ανακοινωθέντα. Η μεγαλύτερη ντροπή στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού μόλις είχε αρχίσει.
ΥΓ.: Ολα τα παραπάνω ας εκληφθούν ως μια άτυπη μαρτυρική κατάθεση. Προς την κοινή γνώμη φυσικά, τη μόνη «αρχή» στην οποία οι δημοσιογράφοι έχουν υποχρέωση να δίνουν λογαριασμό. Αλλωστε, κανείς άλλος δεν φαίνεται πρόθυμος να μάθει...

Ενα κίνημα που έρχεται από το μέλλον..

Το σημερινό κίνημα του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ κ. Ρέππα έρχεται από το μέλλον. Έρχεται και ορθώνεται απέναντι σε εσάς και τα συμφέροντα που υπηρετείτε με τη δύναμη και την ορμή που αποκτάει το τσουνάμι και δεν μπορεί κανένας εργολάβος της πολιτικής ή του τσιμέντου να σταματήσει. Είναι κίνημα αυτογνωσίας, ανατροπής και ευθύνης απέναντι στις νέες γενιές που έρχονται. «Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας, δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει». Δεν θα τους παραδώσουμε μια χώρα υποτελή σε μια φούχτα καπιτα - ληστών αρπαχτικών. Η οργή μας θα σας συμπαρασύρει μαζί τους.

«Δεν έχει να φοβάται η χώρα από το λαό, αλλά από αυτούς που κυβερνούν»

Μετά τα ΜΜΕ που έχουν αναλάβει και την εργολαβία της υποστήριξης των εργολάβων, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, αντίθετα, αν κρίνουμε από την καθημερινά αυξανόμενη ανταπόκριση του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», ανέλαβε «δράση» ο υπουργός κ.Ρέππας.

Τζαμπατζήδες και επιζήμιους για το δημόσιο συμφέρον χαρακτήρισε τους πολίτες που αρνούνται να πληρώσουν τα χαράτσια είτε αυτά λέγονται διόδια, είτε αυξημένα εισιτήρια, είτε εισιτήρια στα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα.

Εμείς οι τζαμπατζήδες πληρώναμε τόσα χρόνια φόρους για να φτιαχτούν οι δρόμοι. Πληρώνουμε σήμερα φόρους στη βενζίνη και τα τέλη κυκλοφορίας για να συντηρούνται οι δρόμοι. Πληρώνουμε φόρους και υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές για να έχουμε δημόσια περίθαλψη. Πληρώνουμε φόρους για τα ελλείμματα των δημόσιων συγκοινωνιών αφού προηγουμένως είχαμε αγοράσει τα λεωφορεία και έχουμε χτίσει τα μηχανοστάσια και τις υποδομές. Πληρώναμε φόρους για να κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην οποία μετείχε ο κ. Ρέππας τους Ολυμπιακούς αγώνες της αρπαχτής με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αντί να απολογείται σήμερα ο κ. Ρέππας, προανήγγειλε πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση των πολιτών που αρνούνται να πληρώσουν διόδια, εισιτήρια κ.λ.π. λέγοντας χαρακτηριστικά ότι η στάση αυτή «είναι αντικοινωνική και συνιστά δολιοφθορά καθώς υπονομεύει τόσο τη βιωσιμότητα των αστικών συγκοινωνιών όσο και τις θέσεις των εργαζομένων».

Δεν είχαμε καμία αμφιβολία για τις προθέσεις της σημερινής κυβέρνησης και δεν έχουμε καμιά αυταπάτη για τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει. Πρώτα ανέλαβαν την πρωτοβουλία να φέρουν το ΔΝΤ και τα κοράκια της ΕΕ , υπέγραψαν το μνημόνιο και ανέλαβαν ρόλο κατοχικής κυβέρνησης. Καιρός ήταν μετά την διασφάλιση των συμφερόντων στους ξένους «δανειστές» να προωθήσουν την εξασφάλιση συμφερόντων των «εθνικών» μας εργολάβων. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, θα πείτε. Μίλησε περί υπονόμευσης της θέσης των εργαζόμενων, ο υπουργός που σχεδίασε μαζί με την κυβέρνησή του την περικοπή των μισθών και των συντάξεων, την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, την καταδίκη στην ανεργία εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας.

Το σημερινό κίνημα του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ κ. Ρέππα έρχεται από το μέλλον. Έρχεται και ορθώνεται απέναντι σε εσάς και τα συμφέροντα που υπηρετείτε με τη δύναμη και την ορμή που αποκτάει το τσουνάμι και δεν μπορεί κανένας εργολάβος της πολιτικής ή του τσιμέντου να σταματήσει. Είναι κίνημα αυτογνωσίας, ανατροπής και ευθύνης απέναντι στις νέες γενιές που έρχονται. «Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας, δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει». Δεν θα τους παραδώσουμε μια χώρα υποτελή σε μια φούχτα καπιτα - ληστών αρπαχτικών. Η οργή μας θα σας συμπαρασύρει μαζί τους.

«Όταν ο λαός εξεγείρεται και παραδίνεται στην οργή του, είναι μια φλόγα σφοδρή, που μάταια προσπαθείς να τη σβήσεις»   ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Σαλαμίνα 480 - 406 π.χ

ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 6/2 , ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΔΙΟΔΙΩΝ

Η καθε κατα τοπους επιτροπη θα αποφασιζει μεσω συνελευσεων την ωρα και τα επι μερους των κινητοποιησεων τους. Οι αποφασεις τους θα ανακοινωθουν τις μέρες που έρχονται στο μπλογκ www.oxidiodia.gr

ΑΦΙΔΝΕΣ: 3 μμ

ΠΑΤΡΑ: ΑΝΟΙΓΜΑ ΓΕΦΥΡΑΣ ΡΙΟΥ- ΑΝΤΙΡΡΙΟΥ 2 μμ

ΑΣΕΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ: 3 μμ

ΚΟΖΑΝΗ ΠΟΛΥΜΥΛΟΣ: 4 μμ

ΜΩΛΟΣ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ: 2 μμ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 11.30 πμ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

πηγη denplirono.wordpress.com

Η αλλαξοκωλιά

της Τζίνας Δαβιλά
protagon.gr


Ό,τι χαρακτηρίζει σήμερα την εποχή μας ή καλύτερα την κοινωνία μας: η αλλαξοκωλιά. Για να μην πω σε όλους τους τομείς, θα προτιμήσω τον πιο ελαφρύ χαρακτηρισμό: στους περισσότερους. Στον επαγγελματικό, στο «φιλικό», στον ερωτικό, στον κοινωνικό. Στον συγγενικό δεν το κάνω θέμα, διότι δεν πιστεύω καν στους συγγενείς, αλλά στους φίλους.

Η μέθοδος της αλλαξοκωλιάς ευνοεί τους μετριότατους και τους κακούς. Ό,τι υπήρξαμε τις τελευταίες δεκαετίες δηλαδή. Ο ένας στηρίζει τον άλλο για να μην πέσει γιατί τότε καταστρέφεται το ντόμινο. Και αν δεν καταστραφεί, τότε δε θα διευκολυνθεί η όποια προώθηση. Δε σας λέω κάτι καινούριο. Έτσι στηρίζονται χρόνια τώρα κάποια ΜΜΕ, κάποιων οι καρέκλες στις διευθύνσεις και στις προϊστάμενες αρχές, πολλών άλλων οι καρέκλες στα πολιτικά κόμματα, πολλοί εκπαιδευτικοί στα σχολεία, πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Μου δίνεις, σου δίνω, όλοι σκαρφιζόμαστε κάτι δήθεν μαγκιόρικο, το μαγειρεύουμε παρέα και τσουπ: να’ μαστε στην επιφάνεια ως φελλοί. Επιπλέουμε. Ζούμε στην κοινωνία των φελλών, γιατί ζούμε στην κοινωνία της αλλαξοκωλιάς. Χαϊδεύουμε τα αυτιά εκείνων που έχουμε συμφέρον, εκείνοι με τη σειρά τους μας ‘προστατεύουν’ γιατί χρειάζονται κόλακες και αυλικούς και πάει λέγοντας. Ο ένας βάζει πλάτη εν γνώσει του στον άλλο, γιατί δεν μπορούμε την μοναξιά αφ΄ ενός και είναι δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες αφ΄ ετέρου.

Γεμίσαμε λαμόγια, όχι αλήτες. Οι αλήτες έχουν μια στάση ζωής, έχουν μια φιλοσοφία. Τα λαμόγια δεν έχουν. Είναι άδεια βαρέλια, κάνουν μόνο θόρυβο. Άκουγα τις προάλλες ένα δημοτικό αστυνόμο να διηγείται την ιστορία δυο δημοσίων υπαλλήλων οι οποίες κανόνιζαν ποιες ώρες θα λείψουν εναλλάξ από το γραφείο για να ψωνίσουν από τη λαϊκή αγορά Και στο τέλος, λέει τσακώθηκαν γιατί η πρώτη που την «έκανε» από το πόστο της, άργησε μια ώρα παραπάνω από την συμφωνηθείσα ώρα. Αυτή είναι η ελαφριά εκδοχή της αλλαξοκωλιάς. Ακολουθεί η κοινωνική-«φιλική»: χαμόγελα, στησίματα, φιλοφρονήσεις. Έπεται η ερωτική, εδώ θα γράψω επί ταύτης κάτι, το κρατώ για τη στήλη του σεξ. Η βαριά μορφή αλλαξοκωλιάς έχει να κάνει με παραγραφές αδικημάτων, κλοπών, γενοκτονιών κλπ.

Ε, λοιπόν, όσο συντηρούμε αυτή τη χυδαιότητα, τίποτα δεν θα αλλάξει. Δε λέω να μετατραπούμε όλοι σε Αρτέμης Μάτσας του ελληνικού κινηματογράφου -θυμάστε ο κατάπτυστος προδότης- αλλά το να παραδεχτούμε τι μας καθορίζει τόσα χρόνια ως πολίτες, είναι μια καλή αρχή. Και χρειάζεται να λέμε μεγάλα «όχι». Όχι στο βόλεμα, όχι στην κοροϊδία, όχι στην ψευτιά, όχι στην υποκρισία, όχι στην άρνηση να δούμε τον ίδιο μας τον εαυτό έτσι όπως πραγματικά είναι. (σημ: κάποιοι έχουν επιδοθεί στην καταγραφή αρνητικών απόψεων για τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή δεν αντέχουν να βλέπουν στοιχεία του εαυτού τους;)

Χρειαζόμαστε το «σκάπτειν ένδον» που λέει και ο «πολύτιμος» δεν έχει σημασία ποιος προς το παρόν. Τι γουστάρουμε και τι δεν γουστάρουμε. Και εννοώ απόλυτα την έννοια του λήμματος: ‘‘γουστάρω’’ θα πει, θέλω, ποθώ κάτι διακαώς. Αυτό το διακαώς, λοιπόν, απαιτεί και το «σκάπτειν ένδον», εσωτερικώς και αμειλίκτως. Σας θυμίζω τον Νίτσε: «Η πλάνη δεν είναι τύφλωση, η πλάνη είναι ανανδρία».

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ*

του Άρη Δαβαράκη

03.02.2011

Μέρες τώρα κοιτάζω από ψηλά την πλατεία Tahrir του Καϊρου μέσω της κάμερας του αγγλόφωνου ιντερνετικού Al Jazeera Live Stream (που είναι στημένη, υπολογίζω, σε κάποια ταράτσα εκεί όπου το αγαπημένο παλιό Nile Hilton μεταμορφώνεται σε ολοκαίνουργιο Four Seasons) , και νοιώθω το νερό του Νείλου να κυλάει πηχτό σαν το αίμα στις φλέβες μου, να μετράει το σφυγμό μου. Γεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια και μεγάλωσα εκεί. Έντεκα χρονών, σχεδόν δώδεκα, είσαι πια μεγάλος. Όταν μετακομίσαμε εδώ το 64 και, από το σχολείο μου στην Ιμπραημία, βρέθηκα στη σχολή Μωραΐτη του Παλιού Ψυχικού, έγινα δύο άνθρωποι. Δεν είναι φιλολογική αυτή η προσέγγιση, ούτε ποιητική. Έγινα δίψυχος. Κλείδωσα προσεκτικά τον Αλεξανδρινό «Ζαχαρούλη» (έτσι με φωνάζανε οι γιαγιάδες μου, η Ελισάβετ και η Δήμητρα) σ΄ένα ντουλάπι – και άρχισα να χτίζω τον Άρη Δαβαράκη, τον Αθηναίο Αιγυπτιώτη. Δεν είχα άλλη επιλογή. Και δεν είναι ποτέ ευχάριστο να μην έχεις άλλη επιλογή.

Τις τελευταίες δέκα μέρες μία πολύ ευοίωνη ανατροπή συνέβαινε, σαν τρυφερή ταχυκαρδία, στην προσωπική μου ζωή των τελευταίων χρόνων, ενώ συγχρόνως η πρώτη μου, χρονολογικά, πατρίδα ξεχυνότανε στους δρόμους για να διεκδικήσει επιτέλους το δίκιο της και να αγωνιστεί για μια καλύτερη, ανθρώπινη, ζωή. Ένοιωθα την ροή του Νείλου ποταμού που καθορίζει την ζωή της μεγάλης αυτής Αφρικανικής χώρας, με το εύφορο Δέλτα του που με εξέθρεψε, να με παρασέρνει μαζί του προς τις εκβολές του, εδώ, στην Μεσόγειο, την μήτρα της Ελληνικής γενιάς μου, του πατρογονικού μου DNA, μεταμορφώνοντας ραγδαία και την δική μου πραγματικότητα. Έτσι, αποφασιστικά, όπως μοιάζει η Ιστορία να γυρνάει ξανά σελίδα και να μας οδηγεί και πάλι σε μεγάλες ανατροπές και εξελίξεις που θα σημαδέψουν την ιστορία της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, επηρεάζοντας συγχρόνως (λιγότερο ή περισσότερο) και την Ελλάδα, όπως και την υπόλοιπη ανθρωπότητα, έτσι μεταμορφωνότανε μέρα τη μέρα το τελευταίο δεκαήμερο - για προσωπικούς λόγους – και η δική μου πραγματικότητα. Ναι, έχουν δίκιο τελικά οι γεροντάδες οι παλιοί του Αγίου Όρους που πρόλαβα να γνωρίσω : η Υπομονή είναι η μεγαλύτερη από τις αρετές που μπορεί να κατακτήσει η ανθρώπινη προσωπικότητα.

Είδα τον εαυτό μου, μέσω δορυφόρου, εκεί, στην πλατεία Tahrir, με πολύ φώς στο βλέμμα του, να διεκδικεί κι’ αυτός, με τον δικό του τρόπο, το δικό του δίκιο. Όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες Αιγύπτιοι, τα εκατομμύρια, τα δεκάδες εκατομμύρια, θέλουν να ζήσουν σαν άνθρωποι. Το ίδιο αίτημα έχω και εγώ τώρα πια. Θέλω να φύγουν οι Μουμπάρακ από τη ζωή μου, από την πατρίδα μου, την εδώ και την εκεί, την Ελλάδα και την Αίγυπτο, την ψυχή και το μυαλό μου. Να φύγουνε, να πάνε να ζήσουνε αλλού. Αυτός ο κόσμος ο ειδωλολατρικός, «πνευματικά» πάντα μιλώντας, ο Φαραωνικός, να γκρεμιστεί, μαζί με τα μνημεία του, τις μούμιες, τη σαπίλα και τη μούχλα που κουβαλάει. Και θα σας εξομολογηθώ και μια - πολύ politically incorrect – αμαρτία μου: Καθόλου δεν λυπήθηκα που καταστράφηκαν οι δύο αυτές πολύτιμες αρχαίες μούμιες στο Μουσείο του Καϊρου. Μεταξύ μας - χάρηκα κιόλας. (Και μη με ρωτήσετε γιατί, δεν ξέρω).

Συμφωνώ όμως με τον Mohamed Mustafa El Baradei, τον άνθρωπο που φαίνεται πως θα αναλάβει την ευθύνη της μετάβασης στην Νέα Εποχή της Αιγύπτου : Να μην δικαστεί ο, 82 ετών πιά, Χόσνεϊ Μουμπάρακ. Να τον αφήσουνε να φύγει, όπως έφυγε με το σκάφος του συν γυναιξί και τέκνοις και ο βασιλιάς Φαρούκ το 1952 – και πέθανε από το πολύ φαϊ ο ταλαίπωρος, τον ξετίναξε ο δαίμονας της γαστριμαργία

Όπως εξηγεί ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος που έζησε και έγραψε εκεί, στο Μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης του όρους Σινά, «Γαστριμαργία είναι η υποκριτική συμπεριφορά της κοιλίας, η οποία, ενώ είναι χορτασμένη, φωνάζει πώς είναι ενδεής και ενώ είναι παραφορτωμένη μέχρι διαρρήξεως, ανακράζει ότι πεινά. Καθ΄ ήν στιγμήν κάποιος τρώγει το μέτριο σε ποσότητα φαγητό του, η γαστριμαργία τον κάνει να σκέπτεται, πώς να ήταν δυνατό να καταβροχθίση διά μιας τα σύμπαντα».

Δεν γίνεται αυτό. Το σύμπαν δεν καταβροχθίζεται, καταβροχθίζει όμως τους άδικους και τους αχόρταγους εν ριπή οφθαλμού. Και κάνει τη δουλειά του : Στην Αλεξάνδρεια, στην Ρώμη, στην Αθήνα. Όποτε εκείνο αποφασίσει.

*   Η Αλεξάνδρεια σχεδιάστηκε και θεμελιώθηκε τον 4ο π.Χ αιώνα από τον Αθηναίο αρχιτέκτονα Δεινοκράτη. Αυτόν διάλεξε ο Μέγας Αλέξανδρος (γιατί αυτός ήταν ο καλύτερος και ο πιο διάσημος αρχιτέκτονας του τότε πολιτισμένου κόσμου) και τον διέταξε να κτίσει «μια λαμπρή Ελληνική μεγαλούπολη». Ήθελε (γράφει ο E.M.Forster) μια σπουδαία Πρωτεύουσα για την καινούργια του κατάκτηση στην απέναντι μεριά της Μεσογείου – και, για να μπορεί η Πρωτεύουσα αυτή να έχει άμεση σύνδεση με την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Μακεδονία, έπρεπε να είναι παραθαλάσσια…

 

O Big Sofo και οι μικρές αλεπούδες...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
από τον "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ"
Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια που μαζί με το ερασιτεχνικό σωματείο της γειτονιάς όπου τα παιδιά μας έπαιζαν μπάσκετ, πήγαμε κι οι γονείς σ' ένα επίσημο ματς ΑΕΚ - Ηρακλή θαρρώ, για λόγους «εκπαιδευτικούς» και ψυχαγωγίας. Σ' ένα γήπεδο σχεδόν κατάμεστο, ξεχώρισε ένας 17χρονος, σωματώδης, φανταστικός παίκτης, ονόματι Σοφοκλής Σχορτσιανίτης.

Οι μπόμπιρες είχαν εντυπωσιαστεί. Αλλοι έλεγαν ότι φαίνεται μεγαλύτερος. Αλλοι τον ήθελαν στις ομάδες των οποίων ήταν οπαδοί. Ενας ρώτησε όμως, πώς γίνεται να είναι μαύρος και Ελληνας... Κι η συζήτηση ξεστράτισε στις κερκίδες. Ο μπόμπιρας της συγκεκριμένης απορίας ζήτησε πατρική βοήθεια για ...εξηγήσεις. Στην απορία τη δική μας «γιατί το είδες και τι σε κόφτει», το πράγμα στράβωσε. Το ματς τελείωσε. Το μπάσκετ πήγε περίπατο. Μερικά παιδάκια έμαθαν τι εστί ρατσισμός.
Ο Γαβριήλ έφυγε τον επόμενο χρόνο απ' την ομαδούλα στην οποία ο προπονητής έδινε οδηγίες αντιμετώπισης του αντιπάλου ως εξής: «Προσέξτε το Κρυονέρι, έχει τον Αλβανό που είναι δαίμονας και θα μας νικήσουν». Εκείνη την ημέρα μάλιστα που έκανα κερκίδα με πανό και φώναζα με την πιτσιρικαρία, τσακώθηκα με μερικά παιδιά γιατί έπνιξα κάτι συνθηματάκια που ψιλοφώναζαν, ρατσιστικά, μόλις το 7 έβαζε καλάθι.

Πέρασε καιρός. Ο Σοφοκλής έγινε Big Sofo, δόξασε τον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδος. Απ' την ώρα που έγινε Big - μεγάλος, ουδείς αναρωτήθηκε πώς γίνεται να είσαι μελαμψός, Αφρικανός, αλλόχρωμος του «χλομού ανθρώπου» τέλος πάντων - που λένε κι οι ευγενείς Ινδιάνοι - και συνάμα Ελλην. Χα! Χα! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Οταν πλακώνουν Αραβες συν γυναιξί και τέκνοις στη Βουκουρεστίου για ακριβά ψώνια και μαύροι ή Ισπανοαμερικάνοι στην Τσιμισκή για τον ίδιο λόγο, ουδείς αναρωτιέται αν άλλαξε χρώμα η ...κουλτούρα της επιτόπιας κοινωνίας. Ο Ρώσος που παντρεύτηκε η Ωνάση ήταν «εξωτικός» λεφτάς και ...«Σοβιετικός» ακόμη!!! Ο Ρώσος στην καφετέρια της Φωκίωνος Νέγρη που σερβίρει με δυο Πακιστανούς τις φραπεδιές κι ύστερα ξεμαγαρίζει το δρόμο απ' τα σκουπίδια, είναι εξ ορισμού «μαφιόζος», σκέτος υπόκοσμος.

Ο πραγματικός και καλλιεργημένος ρατσισμός, η ξενοφοβία, στη χώρα που έλεγε «παστρικιές» τις γυναίκες (δηλαδή πουτάνες) και «τουρκόσπορους» τους άντρες που συσσωρεύτηκαν εξαθλιωμένοι εν πολλοίς στην «πατρίδα» το 1922, σταματάει μόλις ο Σοφοκλής γίνει Big Sofo κι επαναποκτήσει τα δικαιώματα που έχει, είχε και οφείλει να έχει, ως άνθρωπος, πολίτης, αθλητής, εργάτης, ζωντανός...

Τα κριτήρια είναι βαθιά ταξικά. Κι οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την κοινωνία σε αποσύνθεση, παρακμή και εκφυλισμό. Στο Χόλιγουντ, ουδείς αναρωτήθηκε, απ' τον Λούθερ Κινγκ κι εδώθε, για «χρώμα» των όσκαρ ή εθνική καταγωγή. Στις φτωχές συνοικίες όμως και στις αμερικάνικες φυλακές ο ...Μισισιπής ακόμη φλέγεται.

Ουδείς εκ των νικητών που γράφουν ιστορία στα μέτρα τους σκέφτηκε ποτέ ότι θα χάσει το δικαίωμα να φορά, σε γενιές ολόκληρες, τα απαραίτητα για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, γυαλιά εκείνης της άθλιας υποκειμενικής μυωπίας. Ετσι ο άνθρωπος δεν έχει μορφή, έχει όψη. Τέτοια διαστρέβλωση ακόμη και του Πλάτωνα απ' τους Ελληναράδες. Δεν έχει μάτια, χέρια, πόδια, μύτη, ανάγκες, δικαιώματα. Εχει τη στάμπα του αρεστού και βολικού, του υποταγμένου φαλού και του άνομου όταν περπατάει όρθιος κι απαιτεί ελεύθερα.

Ο Big Sofo τώρα παίζει στο Ισραήλ. Δεν ξέρω μόνο τι απέγινε εκείνη η μετανάστρια κομμώτρια που συνόδεψε το νεαρό αρχηγό στο Προεδρικό. Για τη δεξίωση, της είχαν δώσει και μια Λουί Βιττόν, τσάντα δανεική. Λένε πως ήταν «γνήσια» κι όχι απ' τον πάγκο των Νιγηριανών στα πεζοδρόμια, μικροπωλητών.

Η εμπειρία ενός τουρίστα από την αθλιότητα στα διόδια

Το κείμενο το προώθησε o Στέφανος Τζούμακας και είναι η εμπειρία ενός τουρίστα από την αθλιότητα στα διόδια:

“Είμαι Έλληνας υπήκοος αλλά μόνιμος κάτοικος εξωτερικού (Σουηδία).

Έλειπα πολλά χρόνια από την Ελλάδα, την επισκέπτομαι συχνά αλλά κάνοντας χρήση μονίμως αεροπλάνου (λόγου απόστασης). Φέτος τον Νοέμβριο αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα με το ιδιωτικό μου αυτοκίνητο.Η πορεία που ακολούθησα ήταν Σουηδία- Δανία- Γερμανία- Ελβετία- Γαλλία- Ιταλία και τέλος Ελλάδα.

Στη Σουηδία δεν υπάρχουν πουθενά διόδια σε κανένα δρόμο. Εκτός του κέντρου της Στοκχόλμης που εκεί δημιουργήθηκαν για άλλους λόγους (αποσυμφόρησης) και ισχύουν ορισμένες ώρες με μεταβλητές τιμές ανάλογα την ώρα διέλευσης. Οι Σουηδοί θεωρούν ότι ο λόγος ύπαρξης διοδίων είναι ανώφελος και κουτός εφόσον οι πολίτες πληρώνουν (τα πολύ χαμηλότερα της Ελλάδος) τέλη κυκλοφορίας κάθε χρόνο.

Οι δρόμοι συντηρούνται από το δημόσιο ή από ιδιωτικές εταιρίες με χωρίς καμία επιβάρυνση για τον πολίτη. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Σουηδικοί δρόμοι έχουν μεγαλύτερες φθορές από τους Ελληνικούς κάθε χρόνο λόγω των καιρικών συνθηκών, ύπαρξης αλατιού τους χειμερινούς μήνες καθώς και την μεγάλη χρήση χειμερινών ελαστικών με μεταλλικά καρφιά.

Τέλος πάντων, στο ταξίδι μου μέχρι την χώρα του Ομήρου, τα μόνα διόδια που κλήθηκα να πληρώσω ήταν στην Ελβετία, Γαλλία και Ιταλία. Στην Ελβετία μπαίνοντας στη χώρα μου ζήτησαν να πληρώσω 40 CHF (32 Ευρώ) αγοράζοντας ουσιαστικά ένα αυτοκόλλητο στο τζάμι το οποίο ισχύει για ένα χρόνο !! Ίσως ήταν κάπως άδικο για μένα που έμεινα μόνο 3 μέρες στη όμορφη χώρα τους αλλά για ένα Ελβετό 32 ευρώ είναι ουσιαστικά τα τέλη κυκλοφορίας στη χώρα τους. Μόνο αυτό.

Στην Γαλλία και Ιταλία κλήθηκα να πληρώσω διόδια ως εξής : Κατά την είσοδο στη χώρα τους, σταματάς σε κισσέ που αυτομάτως δίνει χαρτί με την αναγραφόμενη ώρα εισόδου και τοποθεσία. Η πληρωμή γίνεται όταν το όχημα εξέλθει από τον αυτοκινητόδρομο με αντίτιμο που αναλογεί στην απόσταση που διανύθηκε.

Ο τρόπος πληρωμής γίνεται τοποθετώντας χρήματα σε αυτόματες μηχανές, ή ρίχνοντας το αντίτιμο σε κέρματα μέσα σε καλάθι ή μέσω πιστωτικής-τραπεζικής κάρτας. Πάντα επέλεγα να πληρώνω με τον τελευταίο καθώς οι έξοδοί μου από τον αυτοκινητόδρομο ήταν συχνοί λόγω τουρισμού. Με τον τρόπο αυτό δεν αδικείται κανείς. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν απασχολείται πουθενά ανθρώπινο δυναμικό για την διαδικασία αυτή.

Ερχόμενος στην Ελλάδα, ακολουθώντας διαδρομή Ηγουμενίτσα – Κατερίνη – Αθήνα, κλήθηκα να πληρώσω διόδια αναρίθμητες φορές πάντα σε μετρητά !!! Στην Εγνατία οδό κλήθηκα να πληρώσω μόνο μία φορά (ίσως προσωρινά) και κινδύνεψα να πνιγώ από νερά λόγω πλημμυρισμένου οδοστρώματος στην περιοχή των Ιωαννίνων (28.11.2010).

Κάπου μετά τα Τέμπη και ύστερα από μερικά διόδια τα χρήματα που είχα τελείωσαν καθώς στην Ευρώπη ελάχιστες συναλλαγές γίνονται με μετρητά
και όλες με κάρτα. Στον επόμενο σταθμό διοδίων του ζήτησα να πληρώσω
με κάρτα όπως και έκανα σε όλη την Ευρώπη.

Από εκεί ξεκινάει ο Γολγοθάς. Όχι μόνο κάρτα δεν δέχονται (ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ), ούτε μπάρα άνοιγαν να περάσω. Τους έδωσα τα στοιχεία μου ζητώντας να μου στείλουν το ποσό για πληρωμή στην διεύθυνση κατοικίας μου στη Σουηδία (το αμάξι έχει Σουηδικές πινακίδες). Η κυρία υπάλληλος ανένδοτη. Στην ατυχία μου με πλησιάζει ο οδηγός του πίσω αυτοκινήτου βλέποντας τι συμβαίνει και μου ανοίγει την μπάρα να φύγω, εξηγώντας μου τι γίνεται. Σταματήσαμε λίγο ποιο κάτω και σε 5 λεπτά μου είπε για το κίνημά σας και τι συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομά του για να τον ευχαριστήσω μετέπειτα.

Ακολουθώντας τις συμβουλές του ο συνοδηγός μου, άνοιγε την μπάρα σεόλα τα επόμενα διόδια έως ότου φτάσαμε στην Αθήνα.

Αισθάνομαι μεγάλη ντροπή για την κατάντια της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης – Αθήνας όπου η τόσο συχνή πληρωμή διοδίων φαντάζει στα μάτια ενός ξένου εθνικό σπορ. Δεν ξέρω τι γίνεται στον οδικό άξονα Αθηνών – Πατρών και ελπίζω να μην συμβαίνει και εκεί το ίδιo φαινόμενο.

Δεν θα ήθελα να μιλήσω για τις ανεπάρκειες των εθνικών μας δρόμων σε σχέση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς, αλλά θα έπρεπε όλοι αυτοί οι ανεγκέφαλοι-ευθυνόφοβοι υπεύθυνοι που κατάντησαν την Ελλάδα έτσι να πάνε ένα ταξιδάκι οδικώς κάποια στιγμή σε Ιταλία-Γαλλία (ας μην μιλήσω για τις άλλες χώρες ή την Σουηδία) να δουν τι σημαίνει Εθνικός δρόμος και σωστή διαδικασία πληρωμής διοδίων !!!

Αυτά ήθελα να πω, καλή δύναμη, καλές γιορτές και το 2011 να σας βρει δικαιωμένους      
 στον αγώνα σας.”

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος και η Κόπρος του Αυγεία...

Tου Γιώργου Πήττα
«Έγινε τόσο κόκκινη η ελπίδα
που χάθηκε στο αίμα των ανθρώπων»
(από τη συλλογή του Γιώργου Δουατζή, Πατρίδα των καιρών-εκδ. Καπόν 2010)

Δεν είναι δα και δύσκολο πολύ να καταλάβει κάποιος, πως ένας πολιτικός που έχει μείνει για χρόνια στην εξουσία, που έχει μάθει σαν την τσέπη του τους μηχανισμούς του συστήματος, που έχει αποκτήσει δύναμη τέτοια ώστε με τις αποφάσεις του να επηρεάζει καθοριστικά τις ζωές αναρίθμητων ανθρώπων, μπορεί στην κυριολεξία να χάσει τελείως τον μπούσουλα και την επαφή με την πραγματικότητα και να μεταλλαχθεί σταθερά σε ένα ον που περιφέρεται επικεντρωμένο αποκλειστικά στην ανάδειξη της «αναμφισβήτητης» σπουδαιότητας του, μέσα από πληθώρα δηλώσεων που γίνονται απλά και μόνο για να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα.

Ο κος Πάγκαλος, κομίζει εδώ και χρόνια το πιο βαρύ «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» .

Το «ρε» που συνοδεύει συνήθως αυτή τη φράση, μάλλον το έχει αποβάλλει ως άξεστη έκφραση των διεφθαρμένων πολιτών…

Υπουργός κατ’ επανάληψη σε κορυφαία υπουργεία, εις εκ των πρωταγωνιστών της περιόδου που σημάδεψε την Ελλάδα τόσο με τις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου όσο και με αυτές του κου Σημίτη.

Υπουργός συνεχώς, άρα και συνδημιουργός συνεπέστατος αυτής της πολιτικής που από τις αρχές της δεκαετίας του 80 διάλυσε, έκανε σκόνη στην κυριολεξία, κάθε έννοια Αξίας και Ηθικής στη δημόσια ζωή του τόπου.

Απολύτως υπεύθυνος –μαζί με άλλους- για την νοοτροπία της αρπαχτής, της μίζας, των κολλητών και των νέων τζακιών, του ταχύτατου πλουτισμού και της διαφθοράς ως τρόπου ζωής των νεοελλήνων.

Απολύτως υπεύθυνος –μαζί με άλλους- για την συστηματική «εκπαίδευση» χιλιάδων ελλήνων σε μία λογική που διαχώρισε χυδαία τη σχέση αμοιβής και παραγωγικότητας εφ’ όσον πια αρκούσε η κομματική ταυτότητα ως μοναδικό κριτήριο στο πελατειακό κράτος που δημιουργήθηκε.

Απολύτως υπεύθυνος για όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη χώρα –αφού ακόμα και ο ίδιος ψελλίζει κατά καιρούς πως «πρέπει τώρα να κάνουμε όσα δεν κάναμε για δεκαετίες».

Λησμονεί βέβαια, ο ίδιος, οι συνάδελφοί του και ο αρχηγός τους, πως αυτοί είναι που δεν έκαναν τίποτα για να εξορθολογήσουν στοιχειωδώς την παράλογη Ελληνική πολιτεία και όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα αλλά μετέτρεπαν διαρκώς τεράστιες κοινωνικές ομάδες σε «κοπρίτες» προκειμένου να εξαγοράσουν τις συνειδήσεις τους και να αποκομίσουν τις ψήφους που θα τους διαιώνιζαν στην εξουσία.

Με πολλές δηλώσεις του κου Πάγκαλου έχω χαμογελάσει.

Με κάποιες θα μπορούσα και να συμφωνήσω αν ξεχνούσα πως μιλάει κάποιος ενεργός παραγωγός των αιτίων του πρωτοφανούς νεοελληνικού εκφυλισμού.

Όμως τούτη η δήλωση του:

«…Κανένας πολιτικός δεν είναι τόσο διεφθαρμένος, ώστε να βγαίνει στους δρόμους και να στρατολογεί ψηφοφόρους. Κάθεται στο γραφείο του και διεφθαρμένοι πολίτες πάνε και τον βρίσκουν...» θα έπρεπε να τον στείλει δια παντός στα αζήτητα οποιασδήποτε μορφής δημόσιας ύπαρξης.

Δεν ξέρω αν έχω διαβάσει ή ακούσει πιο εξωφρενική δήλωση.

Πρόκειται για μοναδικό δείγμα του τι εστί αλλοτριωμένος και επηρμένος λόγος.

Γιατί βέβαια, οι «διεφθαρμένοι πολίτες» είναι αυτοί που προσπαθούν τακτικά να ξεπεράσουν τα μυθικά εμπόδια που παράγει η ανάλγητη ελληνική γραφειοκρατία για να βρουν το δίκιο τους.

Και κάποια στιγμή, στην απελπισία τους, όσοι δεν έχουν άλλη λύση, ναι, θα φτάσουν στο γραφείο του πολιτικού που κάθεται στο γραφείο του και περιμένει τους πελάτες που ο ίδιος και η παρέα του έχουν δημιουργήσει.

Για να ακούσει το «αίτημα» και στη συνέχεια να βάλει τους «κοπρίτες» που ο ίδιος έχει διορίσει να το επιλύσουν, διορίζοντας ενδεχομένως ακόμα έναν «κοπρίτη».

Όταν ο κος Γιώργος Παπανδρέου του Ανδρέα τοποθετούσε τον κο Πάγκαλο στην Κυβέρνηση ήξερε τι έκανε.

Αν δεν το είχε πράξει, είναι σχεδόν βέβαιο, πως ο κος Πάγκαλος θα έκανε σκληρή αντιμνημονιακή αντιπολίτευση, θα διαφωνούσε με περίπου τα πάντα, θα έβαζε νάρκες στο όποιο κυβερνητικό έργο διαρκώς.

Άλλωστε αυτό έκανε πάντα ο ευτραφής, πλην όμως αξιοθαύμαστα ευέλικτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Όποτε ήταν απ’ έξω άναβε φυτίλια. Μόλις έμπαινε στο club, μεταλλάσσονταν σε χρόνο μηδενικό σε στυλοβάτη των όσων χθες πολεμούσε.

Με την ευκαιρία, να αναφέρω πως δεν κρατήθηκα και αγόρασα πρόσφατα το πόνημα του με τίτλο «Με τον Ανδρέα στην Ευρώπη». Το θεωρώ άξιο ανάγνωσης.

Όχι τόσο για αυτά που λέει, αλλά για αυτά που αναδύονται σιωπηρά ανάμεσα από τις γραμμές.

Πίσω από τα όσα καταγράφει, ο αναγνώστης χωρίς να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια, μπορεί να «δει» το βαθύ έργο της αποσάθρωσης και της διάλυσης του κοινωνικού ιστού που επιτελέστηκε από το 81 και μετά στην Ελλάδα.

Και επίσης, μπορεί να θαυμάσει τη μνήμη του κου Πάγκαλου, καθώς θυμάται με κάθε λεπτομέρεια γεύματα, εδέσματα και κρασιά εκλεκτά από ευρωπαϊκά συμπόσια που πάνε πίσω 30 περίπου χρόνια.

Η σύγχρονη Ελληνική Τραγωδία είναι αδιέξοδη. Η πολιτική ηγεσία (Κυβέρνηση και Ν.Δ.) που ηγείται της προσπάθειας για εξυγίανση και εξορθολογισμό του κράτους είναι αυτή που δημιούργησε το ελληνικό πρόβλημα του οποίου οι ρίζες ξεφεύγουν κατά πολύ από τις όποιες ισχυρές αναταράξεις θα δημιουργούσε η διεθνής κρίση.

Μας κυβερνούν και διεφθαρμένοι και κοπρίτες.

Θα καθαρίσει ο στάβλος του Αυγεία;

Νομίζω ναι, χωρίς την παρουσία κάποιου Ηρακλή.

Τα κοινωνικά ποτάμια θα βρουν τον ρυθμό τους, αργά, αλλά αποτελεσματικά και θα χαράξουν τη διέξοδο.

Θα πάρει πάντως πολύ χρόνο και όταν θα συμβεί αυτό, κανείς δεν θα θυμάται τον κο Πάγκαλο.

ΥΓ: Έχει πάντως ενδιαφέρον πως μετά από τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, το Google στις εικόνες, στις λέξεις «Κοπρίτες» και «Κοπρίτης» εμφανίζουν κατά συρροή τον ίδιο. Ο εξωγήινος λοιπόν αναζητητής που τυχόν θα κάνει σχετικό «γκούκλισμα» σε αυτές τις λέξεις, θα βγάλει αβίαστα τα συμπεράσματά του.

tvxs

ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ
Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

Πριν από δύο δεκαετίες στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικαζόταν «Το Βήμα» μετά τη μήνυση που είχαν υποβάλει συνδικαλιστές των σωματείων περισυλλογής των απορριμμάτων της πρωτεύουσας.

Οι συνδικαλιστές είχαν, ως συνήθως, κηρύξει απεργία που είχε προκαλέσει την κλιμακούμενη αντίδραση της Κοινής Γνώμης, αφού κάθε χρόνο την ίδια εποχή οι υπεύθυνοι για την αποκομιδή των απορριμμάτων ξεκινούσαν μια απεργία που διαρκούσε αρκετές ημέρες, έπνιγε το άλλοτέ ποτε κλεινόν άστυ στα σκουπίδια και τελείωνε με συμβιβασμό- όλα καλά κι όλα ωραία!

Μεσούσης της απεργίας «Το Βήμα», ανταποκρινόμενο σε αιτήματα των αναγνωστών του, είχε δημοσιεύσει τα ονοματεπώνυμα με τις διευθύνσεις και τα τηλέφωνα των υπευθύνων για την απεργία συνδικαλιστών.

Ηταν αποκαλυπτική και διδακτική η αντίδραση των πολιτών, οι οποίοι μαζικά εξέφρασαν την αγανάκτησή τους, πολλάκις συγκεντρώνοντας στις εισόδους των κατοικιών όπου διέμεναν οι αρμόδιοι για τα σκουπίδια όγκους απορριμμάτων πάσης φύσεως...

Στο δικαστήριο ένας εκ των κατηγορουμένων, διαρκούσης της δίκης, εζήτησε από τον πρόεδρο να παρατηρήσουν οι δικαστές τις χοντρές χρυσές αλυσίδες με ταυτότητες που έφεραν οι περισσότεροι των μηνυτών, τινές των οποίων είχαν ανοιχτά τα πουκάμισά τους ώστε βαρείς ασημένιοι και χρυσοί σταυροί σε χονδροειδείς καδένες κρεμασμένοι υπονόμευαν την εικόνα των... προλετάριων.

Η δίκη έληξε με απαλλαγή των κατηγορουμένων δημοσιογράφων, οι οποίοι εκρίθη ότι έκαναν το καθήκον τους. Η σύντομη αυτή αναφορά στο παρελθόν είναι μια χρήσιμη αφετηρία για να τεθεί το ζήτημα των σκουπιδιών που πνίγουν την πρωτεύουσα με ενιαύσιο συνήθως κύκλο. Ολοι γνωρίζουμε ότι για την κάλυψη κενών στην επάνδρωση των υπηρεσιών καθαριότητας του δήμου προσλαμβάνονται έκτακτοι υπάλληλοι. Αυτοί συντόμως μονιμοποιούνται και κατά συνήθεια εγκαταλείπουν τα απορριμματοφόρα και μετακομίζουν σε άλλες υπηρεσίες και γραφεία. Ερχονται εν συνεχεία νέοι έκτακτοι, οι οποίοι με νέες απεργίες μονιμοποιούνται και η κατάσταση διαιωνίζεται.

Είναι το πρόβλημα με τις χωματερές σε διάφορα σημεία της Αττικής όπου οι κάτοικοι εξεγείρονται διεκδικώντας το... δικαίωμα να συγκεντρώνονται τα σκουπίδια, και τα δικά τους φυσικά, σε οποιαδήποτε περιοχή εκτός από τη δική τους...

Υπάρχουν δήμοι... κορόιδα; Πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια ο τότε υπουργός Εσωτερικών, ο Σωτήρης Κούβελας της ΝΔ, είχε εξαγοράσει την ανοχή της τοπικής δημοτικής αρχής και γιγαντώθηκε η χωματερή των Λιοσίων. Σήμερα η Κυβέρνηση οφείλει να λύσει το πρόβλημα κατά τρόπον δίκαιο και εφικτό, επειγόντως αλλά με διαφάνεια.

Η απλούστερη λύση είναι κάθε δήμος να απορροφά τα σκουπίδια του. Γίνεται;
 
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/

Οι άνθρωποι κάτω από το χαλί

Tου Nίκου Γ. Ξυδακη

«Πρέπει να καταλάβεις ότι η διαφορά ανάμεσα σε εσένα και εμένα είναι ένα τίποτα, μια “στραβή”. Πριν από λίγα χρόνια είχα σπίτι και όλα τα σχετικά. Ετσι ήρθαν τα πράγματα, ούτε που το κατάλαβα, μάγκα μου». Το ρεπορτάζ της πρωτοχρονιάτικης «Κ» για τους νεοαστέγους έρχεται από μιαν άλλη χώρα. Τη χώρα του Ντίκενς; Τη χώρα των Αθλίων των Αθηνών; Την κοινωνία του ενός τρίτου; Τη χώρα όπου γινόμαστε, τη χώρα όπου ήδη είμαστε;

Εως πριν από μερικά χρόνια, οι άστεγοι ήταν μια μειονότητα σαλών, ανθρώπων που δραπέτευαν από την κοινωνία και τα δεσμά της, που έσπαγαν τους δεσμούς με την κανονικότητα, που τους είχε βρει μια τεράστια ατυχία. Ηταν μια ελάχιστη εξαίρεση. Ηταν σαν τα αδέσποτα στο αστικό δίκτυο: δεν πείραζαν κανέναν, δεν τους πείραζε κανένας και κανείς δεν τους έβλεπε: ήταν λίγοι, τόσο λίγοι που δεν απειλούσαν τη βιτρίνα της κανονικότητας, της αιωνίας προόδου, της διαρκώς αυξανόμενης ευημερίας. Ηταν λίγοι και ήταν σαλοί.

Σήμερα, οι άστεγοι είναι πολλοί και δεν είναι σαλοί. Είναι θύματα ατυχίας και πάλι: αλλά όχι μιας ατυχίας τεράστιας, δεν αφίστανται πολύ από την κανονικότητα των τυχερών. Οχι. Η ατυχία που μετατρέπει σήμερα έναν κανονικό, έναν στεγασμένο, σε άστεγο, σε κλοσάρ και ρακοσυλλέκτη, σε αδέσποτο του δρόμου, αυτή η ατυχία είναι πια πολλή μικρή, ελάχιστη: «η διαφορά είναι ένα τίποτα, μια “στραβή”».

Βρισκόμαστε ενώπιον ιστορικού ρήγματος. Φτώχεια υπήρχε πάντα. Μαζική πτώχευση και ταχεία καταστροφή μικρομεσαίων στρωμάτων, δεν υπήρχε. Κι είναι γενετικά άλλο να γεννιέσαι φτωχός, να μεγαλώνεις με μειωμένες προσδοκίες, αλλά να μπορείς να ελπίζεις ότι θα βελτιώσεις τη θέση σου, να μπορείς να λογαριάζεις ότι σε μια ατυχία θα υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας, για να μην καταστραφείς, το δίχτυ της διευρυμένης οικογένειας ή της κοινότητας, το δίχτυ του κράτους–πρόνοιας, το δίχτυ της κοινωνικής αλληλεγγύης. Και είναι άλλο να ζεις σε μια σχετική ευημερία, να μην ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει απόλυτη ένδεια, και αίφνης, με μια “στραβή”, να τα χάνεις όλα, να χάνεις και τα ολίγα που σε κρατάνε εντός της κανονικότητας, υπό μία στέγη, και να βρίσκεσαι στην ουρά του συσσίτιου, στις λίστες απορίας, στον δρόμο, ντροπιασμένος κάτω από το χαλί...

«Οταν φανεί το πρόβλημα, στην πραγματική του διάσταση, η κοινωνία θα σοκαριστεί. Κάθε εβδομάδα καταφεύγουν στις δομές μας τουλάχιστον δύο περιπτώσεις ατόμων που έχασαν τα σπίτια τους λόγω της κρίσης... Αν βαθύνει η κρίση και συνεχίσουν να χάνονται τόσες θέσεις εργασίας, το ζήτημα θα αποκτήσει εκρηκτικές διαστάσεις», περιγράφει μια νοσηλεύτρια που υποδέχεται καθημερινά νεοαστέγους, τώρα και αποφοίτους πανεπιστημίων και πρώην εμπόρους.

Πίσω από τους αριθμούς των ανέργων ή των πτωχευμένων νοικοκυριών που δίνει η Στατιστική Αρχή, βρίσκονται ανθρώπινα πρόσωπα, δράματα, καταστροφές. Στα πρόσωπα των ηττημένων νεοαστέγων βρίσκεται χαραγμένο το μέλλον, σαν σκοτεινό ενδεχόμενο ημών των κανονικών. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι το μέγιστο: δίκτυα αλληλεγγύης. Είναι ένα κάποιο ανάχωμα μπρος στην κοινωνική αποσάθρωση, στην κοινωνία της «στραβής».

Θάνατοι εν ψυχρώ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ
από την "Ε"

Η πληροφορία προερχόταν από τα «ΝΕΑ». Εχουν από τότε περάσει κάποια χρόνια. Με είχε τόσο πολύ εντυπωσιάσει, που αρχειοθέτησα το απόκομμα και το χρησιμοποίησα για ένα σημείωμά μου την ίδια εποχή. Ποια ήταν η πληροφορία;

Στην Ελλάδα κάθε χρόνο πεθαίνουν 5.700 άνθρωποι από την έλλειψη θέρμανσης. Εψαχνα να βρω αυτό το απόκομμα και δεν μπορούσα να το βρω. Και ευτυχώς ο καλός φίλος και συνάδελφος Γιάννης Τριάντης μού έκανε από τη σελίδα του δώρο το στοιχείο που έψαχνα. Η μελέτη που μας δίνει αυτόν τον αριθμό είχε δημοσιευτεί στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Epidemiology and Commounity Health» και από ό,τι ξέρω κανείς επίσημος φορέας δεν τον διέψευσε.

Δεδομένης της παλαιότητας αυτής της έρευνας και της αύξησης του πληθυσμού της Ελλάδας λόγω μετανάστευσης, ο αριθμός των θανάτων από την έλλειψη θέρμανσης θα είναι πολύ μεγαλύτερος.

Στην ουσία πρόκειται για ένα προμελετημένο μαζικό έγκλημα. Στις οικογένειες που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να θερμάνουν τα σπίτια τους, θα έπρεπε να παρείχαν δωρεάν πετρέλαιο. Ενα πολιτισμένο κράτος δεν σκοτώνει τους φτωχούς του. Τους δίνει τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Αλλά αυτά βέβαια δεν ισχύουν στην Ελλάδα. Υπολογίζεται πως θα διπλασιαστεί η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης. Και αυτό σημαίνει πως ίσως θα διπλασιαστούν και οι θάνατοι. Και επειδή ο φτωχός ποτέ δεν γίνεται είδηση, ίσως να μη μάθουμε ποτέ τίποτα. Εκτός αν πεθάνει κάποιος που ξέρουμε. Αλλά τον ακριβή αριθμό ίσως τον μάθουμε από την επόμενη μελέτη του καλού αυτού περιοδικού. Μέχρι τότε όμως σιωπή.

Ποια λύση θα μπορούσε να βρεθεί; Να πάρουμε πετρέλαιο από τον Τσάβες; Ας υποθέσουμε πως θα το έδινε. Εχει κάνει τέτοιες προσφορές παλιότερα για δωρεάν πετρέλαιο για τους φτωχούς. Θα δέχονταν να το μεταφέρουν δωρεάν οι Ελληνες εφοπλιστές; Δεν μου φαίνεται ρεαλιστικό. Πιο πραγματοποιήσιμη μου φαίνεται η πρόταση του Στάθη Στασινού από την «Αυγή» (5.9.10). Οι Στασινός κάνει την εξής πολύ ενδιαφέρουσα σκέψη. Υπολογίζει το σύνολο των ευρώ που δόθηκαν υπέρ του τραπεζικού τομέα σε 72 δισ. ευρώ (σε ρευστό και εγγυήσεις). Αν τα χρήματα αυτά πήγαιναν στη ΔΕΗ με στόχο να βάλει παντού φωτοβολταϊκά, θα είχαμε εγκατεστημένη ισχύ ίση με 30.000 MW. Η υψηλότερη ζήτηση που καταγράφει η ΔΕΗ τις μέρες του καύσωνα δεν ξεπερνάει τις 11.000 MW. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, όπως και ο λιγνίτης, θα μας ήταν άχρηστα. Θα μπορούσαμε να πουλούσαμε το περισσευούμενο ρεύμα σε κάποια άλλη διπλανή χώρα. Δεν μπορώ να ελέγξω την ακρίβεια των στοιχείων του, αλλά σαν προβληματισμός είναι σωστός. Πάντα υπάρχει και μια άλλη λύση, με την προϋπόθεση πως το κράτος θα ενδιαφέρεται για το κοινό καλό. Αλλά αυτό μοιάζει ουτοπία. Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε πως το ελληνικό κράτος δεν είναι δικό μας, αλλά υπηρεσία των κερδοσκόπων χωρίς πατρίδα.

Και μια που μιλάμε για εναλλακτικές λύσεις. Να δεχτώ ένα επιχείρημα του νεοφιλελευθερισμού. Το κράτος δεν μπορεί να είναι και επιχειρηματίας. Μας χρειάζεται λιγότερο κράτος. Εγώ να υπερθεματίσω. Δεν μας χρειάζεται καθόλου κράτος. Υπάρχουν και άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης (σε αυτό θα επανέλθουμε). Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στη λογική του λιγότερου κράτους. Γιατί τη δημόσια κοινή περιουσία μας δεν την πουλάει το κράτος στους ίδιους τους εργαζομένους; Δεν θα μπορούσε να είχε δοθεί η Ολυμπιακή στους ανθρώπους της; Οι ίδιοι τη λειτουργούσαν και πριν ως υπάλληλοι, δεν θα μπορούσαν να τη λειτουργήσουν καλύτερα ως αφεντικά; Το ίδιο ισχύει και για τη ΔΕΗ και για τον ΟΣΕ και τις άλλες ΔΕΚΟ. Ιδιωτικοποίηση θα γινόταν και εδώ, με τη διαφορά πως η ιδιωτικοποίηση θα είχε συλλογικό ιδιοκτήτη. Τους εργαζομένους.

Ολα αυτά μοιάζουν λογικά για μας τους καθημερινούς ανθρώπους, αλλά δεν είναι λογικά για την εξουσία και το κεφάλαιο. Και ας κάνουμε μια παράτολμη υπόθεση. Το κράτος υποχωρεί και δίνει π.χ. τον ΟΣΕ στους εργαζομένους. Θα το δέχονταν οι εργαζόμενοι ή θα προτιμούσαν να παραμείνουν δημόσιοι υπάλληλοι; Και όλοι ξέρουμε πως η σιγουριά της ασημαντότητας είναι πιο ελκυστική από την επιθυμία της ελευθερίας που έχει παρέα απρόβλεπτους κινδύνους.

perkor29@gmail.com

Υποκρισία και συνειδητά μονόπλευρες πολιτικές στην εποχή της κρίσης...

Του Νίκου Κοτζιά
http://epirusgate.blogspot.com/


Τρόικα, κυβέρνηση, δημόσια και ιδιωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιτήθονται με μανία σε πραγματικές αδυναμίες του δημοσίου. Στην πραγματικότητα, όμως, μιλάνε για τις αδυναμίες, ενώ στοχεύουν στη λεηλασία των καλύτερων πλευρών του. Ιδεολογικά και προπαγανδιστικά προετοιμάζεται, όπως έχω γράψει από πέρσι, η επίθεση στο δημόσιο, η καταλήστεψη της δημόσιας περιουσίας, με ταυτόχρονη διανομή συχωροχαρτιών σε απατεώνες, φοροκλέπτοντες, φοροδιαφεύγοντες.

Περί ΔΕΚΟ και δημοσίου τομέα

Τις τελευταίες εβδομάδες λέγονται πολλά για τα χρέη των ΔΕΚΟ, τους «υψηλούς μισθούς» που λαμβάνονται από κατηγορίες εργαζομένων σε αυτές, από τη δυσλειτουργία και αναποτελεσματικότητά τους. Η επίθεση αυτή έχει πολλαπλές μεθοδεύσεις.

Πρώτον, η αναφορά γίνεται συστηματικά σε ελλειμματικές ΔΕΚΟ, αλλά συνειδητά αποκρύβεται ότι υπάρχουν κερδοφόρες ΔΕΚΟ. Στην πραγματικότητα το κύριο ενδιαφέρον όσων έχουν εξαπολύσει τις δημόσιες επιθέσεις ενάντια στις ΔΕΚΟ δεν είναι η μία ή άλλη πράγματι άχρηστη ή δυσλειτουργική ΔΕΚΟ, αλλά οι...

κερδοφόρες που αποτελούν τον πυρήνα των ΔΕΚΟ και οι οποίες με τα κέρδη τους μπορούν να συμβάλλουν στη μείωση των δημόσιων ελλειμμάτων. Τα μεγάλα συμφέροντα ενδιαφέρονται για τον ΟΠΑΠ, τη ΔΕΗ, τον υπόλοιπο ΟΤΕ και άλλες ανάλογες επιχειρήσεις.

Δεύτερον αποκρύβεται το γεγονός ότι η ΔΕΚΟ παράγουν κατά κανόνα δημόσια αγαθά και η πολιτική οφείλει να τις αντιμετωπίζει με βάση το δημόσιο συμφέρον και όχι τα κριτήρια των αγορών. Με την επίθεση γίνεται προσπάθεια να πειστεί η κοινή γνώμη, ενάντια στα συμφέροντά της, να αποδέχεται ότι το πρωτεύον είναι η κερδοφορία αυτών των επιχειρήσεων (όπως, επί παραδείγματι, στις δημόσιες συγκοινωνίες) και όχι η εξασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος. Εδώ, όμως, αυτόματα προκύπτει το ερώτημα: για πιο ακριβός λόγο πληρώνουν οι Έλληνες φόρους αν όχι για το δημόσιο συμφέρον και τα δημόσια αγαθά; Αν όχι για καλή παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες, εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια; Η απάντηση είναι απλή: οι κυβερνώντες ξέχασαν και οι διαπλεκόμενοι δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη δημόσιων αγαθών. Στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν τους φόρους ως το λάφυρο για την τοκογλυφία, την λεηλασία του δημοσίου και την πληρωμή του εξωτερικού χρέους. Κατά συνέπεια το που και προς τι οι φόροι και οι δράσεις του δημοσίου αποτελούν ένα θεμελιακό ζήτημα κοινωνικής πάλης.

Τρίτον, αρκετές ΔΕΚΟ ασφαλώς και δεν χρειάζεται να ανήκουν ή να πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο. Από την άλλη, όμως, πολλές αποτελούν επιχειρήσεις κλειδιά για το μέλλον του τόπου. Δρουν και αναπτύσσονται σε τομείς στρατηγικής σημασίας για τη χώρα. Όταν η Ελλάδα ετοιμάζεται να ξεπουλήσει τη ΔΕΗ, τον ΟΠΑΠ, τις δημόσιες τράπεζες, ελληνικούς δρομους (όπως η Εγνατία), η Γερμανία που παίζει αποφασιστικό ρόλο στις απαιτήσεις που διατυπώνονται μέσο της Τρόικας και στις οποίες ανταποκρίνεται το οικονομικό επιτελείο της ελληνικής κυβέρνησης πράττει τα εντελώς αντίθετα. Θα αναφέρω μόνο μερικά παραδείγματα για να πιστοποιήσω τη θέση μου:

α) Η Γερμανία έχει καθιερώσει την χρυσή μετοχή προκειμένου να ελέγχει όλες τις δημόσιες γερμανικές εταιρείες στρατηγικής σημασίας, όσες μετοχές τους και αν πουληθούν, αν πουληθούν.

β) Η Κυβέρνηση της Μέρκελ έχει ψηφίσει νόμο με τον οποίο οποιαδήποτε εξαγορά δημόσιας επιχείρησης υπόκειται της έγκρισης των αρμόδιων εκλεγμένων αρχών της Γερμανίας, κύρια την κυβέρνηση και τη βουλή.

γ) Η κυβέρνηση της Γερμανίας δίνει τον νυν υπέρ πάντων αγώνων προκειμένου η εταιρεία Hochtief, κατασκευαστική εταιρεία να μην περάσει στα χέρια της ισπανικής κατασκευαστικής εταιρείας ACS, η οποία κατέχει το 29,8% των μετοχών της Hochtief. Προκειμένου να αποτραπεί η κυριαρχία των Ισπανών «σε μια γερμανική εταιρεία» πουλήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα το 9,6% των μετοχών της στο Κατάρ, χωρίς ως όφειλαν οι Γερμανοί να ενημερώσουν την ACS.

δ) Το κρατίδιο της Βάδης Βυδεμβέργης εξαγόρασε πριν από 10 ημέρες από τη Γαλλική Edf το πακέτο μετοχών που κατείχε η τελευταία στον τομέα της ενέργειας του κρατιδίου (ήτοι το 45% της EnBW) έναντι 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό του κρατιδίου, Στέφαν Μάππους, ο τομέας ενέργειας είναι στρατηγικής σημασίας (λέγεμε ΔΕΗ) και δεν μπορεί «να εγκαταληφθεί σε τρίτους». Σε συνέντευξη του (στις 7.12.2010), ο Σ.Μάππους, μάλιστα, δήλωσε, «ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αποδεκτό, να πωληθεί η πλειοψηφία των μετοχών μιας τέτοιας στρατηγικής εταιρείας σε αλλοδαπούς επενδυτές»! Στις 8.12.2010 η μεγάλη συντηρητική εφημερίδα της Γερμανίας τιτλοφόρησε το ρεπορτάζ της με την φράση «Γερμανική εταιρείας ενέργειας επιστρέφει στα χέρια του κράτους».

Με άλλα λόγια οι Γερμανοί δια της πρακτικής τους διαψεύδουν τους κυβερνητικούς μονόδρομους των Αθηνών και αποδεικνύουν ότι οι λεγόμενες μεγάλες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές της ελληνική κυβέρνησης κάθε άλλο παρά πρόκειται για ευρωπαϊκού τύπου εκσυγχρονισμό. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση πουλά στον ελληνικό λαό «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» προκειμένου να πείσει ότι η πρακτική της είναι μονόδρομος!

Περί σκανδάλων και ιδιωτικής επιχειρηματικότητας

Πριν λίγες εβδομάδες είχα καταγγείλλει τον μη βιομήχανο πρόεδρο του ΣΕΒ ο οποίος ζητούσε μέτρα επιστροφής στο Μεσαίωνα. Είχα αναλύσει τις μεγάλες ευθύνες εκείνων των Ελλήνων επιχειρηματιών που ούτε επενδύουν στην έρευνα, ούτε παράγουν νέα προϊόντα. Επιχειρηματιών που ζούσαν και ζούνε με την αρπαχτή, με τη λεηλασία του κράτους (τους ονομάζω κρατοφάγοτους) αλλά και της δικής τους επιχείρησης. Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν στην περίπτωση του κ.Π.Ψωμιάδη και της τράπεζας Aspis. Σε έναν εξαιρετικά ενδιαφέρον ρεπορτάζ της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» (19.12.2010) αποκαλύψθηκαν τα εξής εκπληκτικά:

Α) Ότι ο Π.Ψωμιάδης, πέρναγε τις εισπράξεις των εταιρειών του σε προσωπικούς λογαριασμούς, επιβεβαιώνοντας την εκτίμησή μου ότι υπάρχουν Έλληνες επιχειρηματίες οι οποίοι επιλέγουν να πλουτίζουν όχι μόνο σε βάρος του δημοσίου και των μισθωτών στις επιχειρήσεις τους, αλλά και σε βάρος ακόμα και των επιχειρήσεών τους! Το γεγονός αυτό μιλά από μόνο του για την κύρια ευθύνη που έχουν οι επιχειρηματίες για το που έφτασε η χώρα και για το πόσο άδικη είναι η κυβέρνηση που κάνει «μόκο» γύρω από αυτές.

Β) Ότι ο Π.Ψωμιάδης είχε «τις πλάτες» μεγάλου τμήματος του Ελληνικού κατεστημένου. Τραπεζίτες, βιομήχανοι, άλλοι επιχειρηματίες τον κάλυπταν. Δείχνοντας ότι η περίπτωσή του μόνο εξαίρεση δεν ήταν. Το γεγονός δε αυτό επιβεβαιώνει όσα έγραφα σε παλαιότερο άρθρο στην Αξία, ότι η κυβέρνηση μαζί με κυρίαρχες ομάδες στην Ελλάδα, είναι εύκολη στους αδύναμους, ενώ όλο «το σκέφτεται» ως προς τους ισχυρούς.

Γ) Ότι ενώ οι εταιρείες της Ασπίς όδευαν προς την πτώχευση (και εξαιτίας της συμπεριφοράς των ιδιοκτητών της), τα μεγάλα στελέχη της, λάμβαναν αποζημιώσεις και μπόνους ύψους σχεδόν δέκα εκατομμυρίων ευρώ (ναι! Ύψους 10.000.000 ευρώ!). Ας συγκρίνει κανείς το τι είπε η κυβέρνηση και τα φερέφωνα της διαπλοκής για αυτά τα εκατομμύρια που δόθηκαν από μια υπό κατάρρευση επιχείρηση και το πόσο σκούζει και παριστάνει την μαύρη χείρα για μεικτούς μισθούς 3.000 ή 4.000 ευρώ στις ΔΕΚΟ. Αν αυτό δεν είναι «μονόπλευρή» υποκρισία τι είναι;

Δ) Ότι οι εποπτεύουσες αρχές του δημοσίου, ούτε είδαν, ούτε άκουσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα για το έγκλημα απάτης που γινόταν στο συγκρότημα της Ασπίς. Η Τράπεζα Ελλάδας, λαλίστατη για την ανάγκη να κλείσουν τα ΚΑΠΗ των φτωχών, δεν αντελήφθηκε επί χρόνια ως όφειλε, καθότι εκ του νόμου εποπτεύουσα αρχή, οτιδήποτε που να αφορά τις παρανομίες της τράπεζας Ασπίς. Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς που επόπτευε τις επενδύσεις της Ασπίς, που πήγαιναν σε τσέπες ιδιωτών, έκανε ως να μην τις έβλεπε. Τα ίδια ισχύουν για παλαιότερα για το αρμόδιο Υπουργείο. Η πλήρη παράδοση δημόσιων υπηρεσιών, αλλά και της επιτροπής ανταγωνισμού, στα συμφέροντα ολίγων προκειμένου αυτοί να παρανομούν ανενόχλητοι βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις επιθέσεις που εδώ και μήνες δέχονται δημόσιες υπηρεσίες, ΔΕΚΟ και δημόσιοι υπάλληλοι. Πρόκειται για την υποκρισία του αιώνα. Και μάλιστα, γιατί δεν μιλάνε όλα αυτοί που υβρίζουν τους μισθωτούς για τα σκάνδαλα των ιδιωτών και για τις επιλογές συγκεκριμένων δημόσιων υπηρεσιών που στηρίζουν τους ιδιώτες (ενεργητικά ή παθητικά δεν έχει σημασία) σε τέτοιες ενέργειες;

Από τα πιο πάνω παραδείγματα και επισημάνσεις, γίνεται φανερό, ότι η μονόπλευρη λιτότητα και επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, η συνεχής αναφορά στις αδυναμίες του δημοσίου, από συγκεκριμένη σκοπιά, γίνεται με τρόπο υποκριτικό που εξυπηρετεί εκείνους που πράγματι μας έφεραν μέχρι εδώ. Ότι αυτή η υποκρισία καλύπτει μεγάλα προβλήματα και υπεύθυνους που οδήγησαν τη χώρα εδώ που την έφεραν και ετοιμάζουν στο όνομα πραγματικών αδυναμιών του δημόσιου τομέα, επίθεση φτηνής εξαγοράς των καλύτερων τμημάτων του.

Τυφλή βία ή οργανωμένη αντίσταση;

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ
Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr.

Στις αρχές του χρόνου είχα θέσει το ερώτημα «Κατάθλιψη ή εξέγερση;».

Στους μήνες που πέρασαν η κατάθλιψη ήταν ισχυρότερη της εξέγερσης. Ομως, η εξέγερση έρχεται. Η φτώχεια, η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, η απελπισία, οδηγούν στην εξέγερση. Το ερώτημα είναι, θα είναι μια εξέγερση σπατάλης κοινωνικής ενέργειας, εκτόνωσης και ήττας ή οργανωμένη και με προοπτική;

Οι δημοσκοπήσεις, η καθημερινότητα της εξουσίας, οι ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση τραπεζίτες -τοκογλύφοι, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν πόσος θυμός και απογοήτευση έχει συγκεντρωθεί στον νου και την καρδιά των πολιτών. Διαβάζουν τις στατιστικές των ψεμάτων, τις δημοσκοπήσεις της ακινησίας, τα ακούσματα του κλειστού κόσμου τους και νιώθουν ότι όλα βαίνουν καλά. Ακόμα και τις δημοτικές εκλογές τις διάβασαν ως δικαίωση και τις μετέτρεψαν σε κύριο εξαγωγικό προϊόν.

Η ανησυχία για το μέλλον έχει αυξηθεί. Οχι μόνο εξαιτίας της ακολουθούμενης πολιτικής ύφεσης και μείωσης της παραγωγικότητας της χώρας, του εργασιακού μεσαίωνα και των κακών διαπραγματεύσεων, αλλά διότι μεγάλο τμήμα της κυβέρνησης, εγκλωβισμένο στην αίσθηση της «αποστολής» της ακινησίας, δεν λαμβάνει τα μηνύματα των καιρών. Νιώθει ικανοποίηση που η Ν.Δ. δεν διαθέτει πειστικό εναλλακτικό λόγο. Που η αριστερά συμπεριφέρεται συχνά ως παλαιοσυντηρητικός χώρος προσωποπαγών κινήσεων. Που το ΠΑΣΟΚ είναι ένα αόρατο φάντασμα. Που σημαντικό τμήμα της ηγεσίας της ΓΣΕΕ δείχνει να έχει εγκλωβιστεί σε αυτοπαγιδεύσεις που έρχονται από το παρελθόν. Ομως, η θύελλα έρχεται και θα έρθει. Και ας εξακολουθεί ο περίγυρος να είναι σε κατάθλιψη. Χωρίς ενέργεια, ιδεολογικά και προγραμματικά όπλα.

Οι εξουσιαστές θα έπρεπε να ανησυχούν. Η θύελλα έρχεται. Αν δεν βρει δημιουργική διέξοδο, αν δεν παράγει ενέργεια για το μέλλον της χώρας, τότε θα είναι καταστρεπτική. Και θα είναι καταστρεπτική διότι ο θυμός τυφλώνει. Δεν έχει διάταξη και δομή. Δεν θα υπάρχουν συνομιλητές για κανέναν και για τίποτα.

Οι κερδισμένοι από την κρίση κοιμούνται ύπνο βαθύ αν νομίζουν ότι δεν υπάρχουν ισχυρές αντίπαλες δυνάμεις. Ακόμα και αν αυτές δεν έχουν συνείδηση εναλλακτικού σχεδίου, θα έρθει η στιγμή που θα καταστρέψουν. Και αν αυτό γίνει με τυφλή βία, την οποία προκαλούν με την αλαζονεία και την ύβρη οι διαχειριστές και νικητές της κρίσης, τότε η Ελλάδα θα αποδιοργανωθεί. Θα αποσυντεθεί με διαστάσεις ιστορικής πληγής πάνω στο σώμα των απλών πολιτών, της οικονομίας, της κοινωνικής συνοχής, των εθνικών θεμάτων.

Σήμερα υπάρχουν τρεις δρόμοι: της υποταγής, του περιορισμού της δημοκρατίας, της ύφεσης, και της αποδιάρθρωσης του κοινωνικού ιστού. Πρόκειται για τον δρόμο που οι εξουσιάζοντες τη χώρα τον ονόμασαν «σωτήριο μονόδρομο». Απαιτεί την επιλογή της πολυθρόνας. Ο δεύτερος δρόμος θα προκύψει όταν άτσαλα, επιτέλους, σηκωθούν οι πολίτες από την πολυθρόνα. Ο θυμός θα είναι τυφλός. Καταστρεπτικός και αδιέξοδος. Ο τρίτος δρόμος είναι αυτός της μετάφρασης των αισθήσεων και συναισθημάτων μας σε δημιουργικό συλλογικό έργο. Σε πολέμιο του φόβου και της κατάθλιψης. Σε μήνυμα αισιοδοξίας και συντεταγμένης μάχης. Σε σχέδιο για εναλλακτική πορεία της χώρας με πρόσταγμα τις ανάγκες του τόπου και των ανθρώπων. Της παραγωγικής ανασυγκρότησης της Ελλάδας. Ενάντια στα συμφέροντα της τοκογλυφίας. Των «εισαγωγέων» από Γερμανίες και Γαλλίες. Της εξουσιολαγνείας. Θα είναι σχέδιο σωτηρίας. Σύνθημά του «Δεν θα παραδοθούμε».

Πρώτος των πρώτων ο κ. Γιώργος Κατημερτζής!

Πρώτος των πρώτων ο κ. Γιώργος Κατημερτζής στις δημοτικές εκλογές. Με ΕΝΝΙΑΚΟΣΙΕΣ ΕΙΚΟΣΙ ΟΚΤΩ (928) ψήφους, άφησε μακράν πίσω του όλους τους υπόλοιπους όλων των παρατάξεων. Δείγμα της εκτίμησης των πολιτών στο πρόσωπό του, αλλά και μήνυμα προς τον Περισσό για τις επιλογές του.

Η επόμενη μέρα των εκλογών βρήκε τη ‘’Λαϊκή Συσπείρωση’’ πανελλαδικά με μεγάλη άνοδο των ποσοστών της. Σε ανακοίνωση που εξέδωσε μετά την 7η Νοέμβρη, αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Η Λαϊκή Συσπείρωση Καισαριανής δίνει θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό σε όλους τους φίλους και τους οπαδούς, σε όλους όσους συμπορεύθηκαν στην κρίσιμη αυτή αναμέτρηση με τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για να ενισχυθούν αποφασιστικά τα ψηφοδέλτια της ‘’Λαϊκής Συσπείρωσης’’, τόσο στο δήμο μας όσο και στην περιφέρεια Αττικής.


Η ανοδική αυτή πορεία εκφράστηκε αισθητά σε ολόκληρη τη χώρα. Παντού, και σε Δήμους και σε Περιφέρειες, οι συνδυασμοί της ‘’Λαϊκής Συσπείρωσης’’, που στηρίζονται από το ΚΚΕ, σημείωσαν σημαντική άνοδο.


Στο δήμο Καισαριανής, το ψηφοδέλτιο της ‘’Λαϊκής Συσπείρωσης’’ για την Περιφέρεια Αττικής, με επικεφαλής τον σύντροφο Θανάση Παφίλη αναδείχθηκε πρώτο, με 26.91%.


Ευχαριστούμε τους χιλιάδες ανθρώπους του μόχθου που συνέβαλαν στο να υπάρξει το ισχυρό αυτό μήνυμα από την κάλπη. Ιδιαίτερα εκείνους που για πρώτη φορά έκαναν αυτό το βήμα, αγνοώντας τα εκβιαστικά διλήμματα, προσπέρασαν την κάλπικη αντιμνημονιακή δημαγωγία, τους καμουφλαρισμένους «ανεξάρτητους» και ψήφισαν ‘’Λαϊκή Συσπείρωση’’.


Η δυναμική του μηνύματος αυτού δεν μειώνεται από το γεγονός ότι ο συνδυασμός μας, με επικεφαλής τον σύντροφο Ηλία Σταμέλο, για πολύ λίγους ψήφους δεν κατόρθωσε να μπει στον δεύτερο γύρο της εκλογικής διαδικασίας, αυξάνοντας το ποσοστό του κατά 6.5%, συγκεντρώνοντας τελικά το 25.4% και εκλέγοντας 4 δημοτικούς συμβούλους.


Αντιθέτως, μεγαλώνουν αποφασιστικά οι ευθύνες μας προκειμένου να συμβάλουμε στην οργάνωση της καθημερινής πάλης του λαού για να αποτρέψουμε τα χειρότερα αλλά και για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις να έρθουν καλύτερες μέρες για τον τόπο μας».

Η δουλειά που έχει μπροστά της η ομάδα του κ. Σταμέλου είναι δύσκολη. Προβλήματα που χρονίζουν, για τα οποία έχει μερίδιο ευθύνης και η περίοδος του κ. Αγκαβανάκη, ζητούν επιτακτικά λύση. Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα να είναι η λειτουργία της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ Κοινωφελούς Επιχείρησης, η οποία λειτουργεί ΜΕ ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΑ,ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ…

Τα οικονομικά μεγέθη της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ επιχείρησης παραμένουν ΚΡΥΦΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. Οι συνεδριάσεις του Δ.Σ. της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ Επιχείρησης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. Πλήρης μυστικοπάθεια, με συναινετικές διμερείς διαδικασίες… Για να δούμε τι θ’ αλλάξει.

Έφτασε η ώρα της αλήθειας…

 

Η ώρα έφτασε για να μάθουν οι πολίτες τι πραγματικά συμβαίνει, για σειρά ετών, στο δημοτικό στάδιο Καισαριανής.

Μετά από έναν μαραθώνιο εγγράφων, που κράτησε ΔΕΚΑΕΝΝΕΑ (19) ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΜΗΝΕΣ, το ελληνικό κράτος έδωσε την πρώτη απάντηση. Με έγγραφο του Σώματος Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης προς το υπουργείο Εσωτερικών (το βλέπετε δίπλα) γίνεται γνωστό ότι «η διερεύνηση της καταγγελίας σχετικά με το «Δημοτικό Στάδιο Καισαριανής» έχει ολοκληρωθεί, η δε έκθεση μόλις συνταχθεί θα υποβληθεί αμέσως προς έγκριση στην επιτροπή του άρθρου 4 παρ. 4 του ν. 3613/2007».

Η επιτροπή αυτή αποτελείται από δικαστικούς και υψηλόβαθμα στελέχη του Σώματος Επιθεωρητών και καλείται να εγκρίνει ή όχι το πόρισμα που έβγαλε ο επιθεωρητής που έκανε την έρευνα.

Θέλω να πιστεύω ότι ΔΕΝ θα υπάρξει καμιά «τυχαία» παρέμβαση για επί πλέον κωλυσιεργία της δημοσιοποίησης του πορίσματος από τους νέους "ισχυρούς" της Καισαριανής, οι οποίοι έχουν επαρκείς προσβάσεις στα πράσινα υπουργεία. Όχι γιατί έχουν πονηρούς σκοπούς... Όχι. Αλλά επειδή είναι ψυχοπονιάρηδες και είναι πιθανό να λυγίσουν στα παρακάλια κάποιων που θα τους κλαφτούν. Άλλωστε κάτι τέτοιο έχει γίνει μέχρι σήμερα, όπως φαντάζομαι...

Να είναι σίγουροι ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ότι το ζήτημα θα τελειώσει ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΠΟΥΝ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΑΜΕΙΑ.

Το δημοτικό στάδιο του Βύρωνα (από κάτω) είναι οδηγός για το πώς πραγματικά πρέπει να λειτουργεί ένα ΔΗΜΟΤΙΚΟ στάδιο, όταν υπάρχει η πολιτική βούληση να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών και όχι των λίγων…

Άλλωστε, ΓΙΑ ΜΕΝΑ είναι αδιαπραγμάτευτο ζήτημα νομιμότητας.

Τ. Αλεξανδρόπουλος