Νέο κόμμα από Κατσέλη - Καστανίδη

             Η κίνηση θα έχει αναφορές αντιμνημονιακές,             

"κοινωνικές" και πατριωτικές.

Όλα δείχνουν, πως είναι οριστικό. Εκεί συγκλίνουν και διασταυρωμένες πληροφορίες του Newsbomb.
Φαίνεται, ότι η Λούκα Κατσέλη κι ο Χάρης Καστανίδης οριστικοποίησαν την απόφασή τους να ιδρύσουν νέο κόμμα, με αναφορές αντιμνημονιακές, «κοινωνικές» και πατριωτικές.
Η απόφαση ελήφθη σε διαδοχικές συσκέψεις που είχαν τη βδομάδα που τελείωσε, μαζί με περίπου 15 εκ των πρόσφατα διαγραφέντων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, επειδή είτε καταψήφισαν το νέο μνημόνιο, είτε απείχαν της ψηφοφορίας.
Η ανακοίνωση αναμένεται, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, να γίνει τις επόμενες μέρες. Μάλιστα έχει κατ’ αρχήν αποφασιστεί, επειδή εφόσον οι εκλογές πραγματοποιηθούν στις 29 Απρίλη ή στις 6 Μάη (που είναι και η πιθανότερη ημερομηνία) δεν θα προλάβουν αντικειμενικά να κάνουν ιδρυτικό συνέδριο, μέχρι τότε να είναι προσωρινή πρόεδρος η Λούκα Κατσέλη και αρχηγός της Κ.Ο. ο Χ. Καστανίδης. Διότι αμέσως μόλις συγκροτηθεί το νέο κόμμα και ανακοινωθεί στον Άρειο Πάγο, θα κάνουν και Κ.Ο., αφού μπορούν σύμφωνα με τον κανονισμό της Βουλής, εφόσον έχουν από 10 βουλευτές και πάνω. Και θα τους έχουν, αφού προσδοκούν να έχουν τουλάχιστον 12.
Στο νέο κόμμα εκτός της Λ. Κατσέλη και του Χ. Καστανίδη θα συμμετέχουν επίσης οι βουλευτές Μίχος, Κασσάρας, Τριανταφυλλόπουλος, Τεκτονίδου, Κυριακοπούλου, Θεοδωρίδης κ.α. «Παίζει» και το όνομα του βουλευτή Μιχελογιαννάκη,αλλά αυτός βρίσκεται σε συζητήσεις και με τη ΔΗΜΑΡ του Φ. Κουβέλη και δεν έχει ακόμα αποφασίσει τι θα πράξει τελικά.
Επίσης στις συσκέψεις πήρε μέρος και η Μαρ. Ξενογιαννακοπούλου, η οποία βρίσκεται σε δίλημμα, αν θα προσχωρήσει στο νέο κόμμα ή αν θα απέχει απ’ τις επόμενες εκλογές. Η  Βάσω Παπανδρέου φαίνεται ότι μάλλον προσανατολίζεται να μη λάβει μέρος στις εκλογές που έρχονται.
Θα συμμετέχουν ακόμα στο υπό ίδρυση κόμμα πολλοί γνωστοί συνδικαλιστές, καθώς και γνωστοί πανεπιστημιακοί και άνθρωποι του πνεύματος.
Πηγή: Newsbomb

Το μανιφέστο του Πάνου Καμμένου

 

Από τον Πάνο Καμμένο 

“Μαθαίνω τις σκέψεις μου από τον δικό τους φόβο”

Κινέζικη παροιμία

Είναι πια φανερό ότι πλέον δεν υπάρχει καμιά σχέση μεταξύ της πραγματικότητας της ζωής και της virtual πραγματικότητας της υπό κατάρρευση μεταπολίτευσης και των σαπρόφυτων και καρκινωμάτων που τρέφει.
Γράφει σήμερα το Παρόν ότι δήθεν σκέπτομαι να μην προχωρήσω στην ίδρυση του κινήματος πολιτών λόγω έλλειψης υποψηφίων και «χρηματοδοτικών πόρων».

Γράφω και σκίζω εδώ και 5 ώρες αυτή την ανάρτηση προσπαθώντας να μην βγάλω θυμό και αγανάκτηση, αδικήσω ανθρώπους που δεν φταίνε και τελικά χάσω το δίκιο μου.

Πόσο έκτος πραγματικότητας είναι ακόμα οι συντηρούμενες από τους ισολογισμούς και τις κρατικές συνδρομές εφημερίδες που μαζί με ενδιαφέροντα άρθρα και έρευνες δημοσιογράφων αναγκάζονται να κινούν τις διαρροές και τις διάρροιες των κομματικών οχετών της μεταπολίτευσης που παράγονται όχι από εκλεγμένους αλλά από πρώην σφουγγοκωλάριους και γελωτοποιούς διαπλεκόμενων και σημερινούς αγκιτάτορες?

Οικογένειες Ελλήνων πεινούν και πονούν γιατί κάποιοι επίορκοι αποφάσισαν να γίνουν εκτελεστές των οικονομικών δολοφόνων και παγκοσμιοποιητών της νέας τάξης πραγμάτων.
Νέα παιδιά ξεριζώνονται και φεύγουν μετανάστες από τον παράδεισο που λέγεται Ελλάδα για να δουλέψουν και όχι να εργαστούν στους εκπολιτισμένους από την Ελλάδα.

Επί χρόνια εντίμως εργαζόμενοι γέροντες αντί να απολαμβάνουν την ασφάλεια του προϊόντος του μόχθου τους βλέπουν τραπεζίτες τοκογλύφους που κατέλαβαν πια και τις εφορίες να δημεύουν παράνομα τον κόπο τους.

Περιφανούς Έλληνες να βλέπουν τον σύγχρονο Μέγκελε –Σόιμπλε να περιφρονεί ,να κοροϊδεύει , να προσβάλλει την Πατρίδα μας το Έθνος και τον λαό μας.

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΘΑ ΕΚΛΕΞΕΙ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΚΔΟΤΕΣ ΤΑ ΚΛΕΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ SIEMENS.

ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΥΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΙ ΕΜΜΙΣΘΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΤΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ
ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΑΝ ΑΠΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕΝΕΣ ΕΔΡΕΣ ΑΠΟ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΟΧΙ

ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΣΑΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΣΥΣΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΣΑΣ.
ΘΑ ΓΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ,ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΡΓΟΙ , ΑΓΡΟΤΕΣ , ΑΠΟΣΤΡΑΤΟΙ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ , ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ,ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΜΗΤΕΡΕΣ.
ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΝΤΙΜΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΑ ΜΑΣ ΔΕΙΤΕ ΣΥΝΤΟΜΑ
ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΑΦΗΜΗΣΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΣΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΕΙΜΑΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΜΕ ΠΟΡΕΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΥΤΗΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΤΕ
ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ ΘΑ ΚΑΤΑΣΧΕΘΟΥΝ ΤΑ ΚΛΕΜΕΝΑ
ΟΠΛΑ ΜΑΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΛΥΣΤΕΨΕΤΕ.
ΜΕΣΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΒΙΟΛΙΑ ΛΑΟΥΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΜΙΖΕΣ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΥΠΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΤΟΥ FACEBOOK ΤΩΝ BLOGS ΚΑΙ ΤΟΥ TWITTER
ΟΔΗΓΟΣ ΜΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΩΛΗΤΑΙ
ΘΑ ΜΑΣ ΜΑΘΕΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.........
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Μπλε και πράσινοι...

Θραύση κάνει το καινούριο απορρυπαντικό στο facebook... Μπορεί να μην είναι πραγματικό προϊον, όμως αντιπροσωπεύει το χάος που υπάρχει στη βουλή με τα σκάνδαλα και τη διαφθορά που έχουν βγει στην επιφάνεια τον τελευταίο καιρό.

Πάρος : Συνθήματα με κρεμάλες κατά των βουλευτών που ψήφισαν “Ναι σε όλα”

Στα ορεινά, στα πεδινά και στα παραθαλάσσια, οι κρεμάλες κατά των επίορκων ευδοκιμούν το ίδιο καλά...

Λοβέρδος, Νέα Ελληνική Ανόρθωση, κίνημα Γουδή...

Το ιδεολογικό του μανιφέστο υπό τον τίτλο «Θέσεις για τη Νέα Ελληνική Ανόρθωση» παρουσίασε την Πέμπτη ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος,  ο οποίος κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού Κράτους κατέληξε σε συγκεκριμένες προτάσεις για το πολιτικό σκηνικό και το ΠΑΣΟΚ επισημαίνοντας ότι οι Ελληνες καλούμαστε να εκτελέσουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα τρεις άθλους.

Ποιοί είναι αυτοί οι τρεις άθλοι;

Ο πρώτος είναι να αποκαταστήσουμε το κύρος της χώρας στο εξωτερικό και να κρατήσουμε ανοιχτή πάση θυσία την ευρωπαϊκή μας προοπτική. Απομονωμένη και αναξιόπιστη, μακριά από τις δυνάμεις του κεντρικού ευρωπαϊκού συσχετισμού, η Ελλάδα θα κινδύνευε να μετατραπεί σε μόνιμο παρία του διεθνούς οικονομικού συστήματος. Η αντιστροφή αυτού του κλίματος είναι εθνική επιταγή. Η προσπάθεια που θα απαιτηθεί είναι γιγάντια, όχι όμως πολύχρονη και δεν αφορά μόνο τις ιθύνουσες πολιτικές δυνάμεις. Ο ανεύθυνος απομονωτισμός, με τον οποίο ερωτοτροπούν ορισμένοι, πρέπει να ανασχεθεί εγκαίρως. Ουδείς μπορεί να διανοηθεί πως θα μπορούσε να ακυρώσει μια ευρωπαϊκή στρατηγική μισού και πλέον αιώνα, για την οποία επιτυχώς πάσχισε ο ελληνικός λαός.

Ο δεύτερος άθλος είναι να πάψουμε επιτέλους να ξοδεύουμε περισσότερα από αυτά που κερδίζουμε. Έτσι κι αλλιώς κανείς πλέον δεν είναι διατεθειμένος να μας δανείζει για να διατηρήσουμε το σημερινό επίπεδο κατανάλωσης. Το δίλημμα είναι απλό: είτε θα ανασυγκροτήσουμε τον παραγωγικό ιστό της χώρας, είτε θα συμβιβαστούμε με τη δραματική πτώση του βιοτικού μας επιπέδου, που θα εξαθλιώσει τη χώρα για πολλές δεκαετίες. Αυτόν τον άθλο φαίνεται πως θα τον κατακτήσουμε αντί για τα τέλη του πρώτου εξαμήνου του 2012, όπως υπολογίζαμε, εντός του 2013. Η στιγμή αυτή πιστεύω πως θα αποτελέσει την απαρχή της πορείας του τόπου προς την ανάκαμψη.

Ο τρίτος άθλος είναι να συγκροτήσουμε επιτέλους σοβαρό και αξιόπιστο κράτος. Οι φλυαρίες περί «επανίδρυσης του κράτους» και η άπρακτη μεταρρυθμισιολογία του πρόσφατου παρελθόντος έχουν προσδώσει στη σχετική συζήτηση έναν φαιδρό τόνο. Ωστόσο, ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός της δημόσιας διοίκησης είναι εκ των ων ουκ άνευ. Κράτος που οι μείζονες αποφάσεις του στα ζητήματα της φορολογίας και της δημόσιας τάξης και ασφάλειας τελούν διαρκώς υπό αίρεση, δεν νοείται. Κράτος που μοιράζεται τα έσοδά του με φοροκλέπτες και εισφοροφυγάδες, με καταχραστές και επίορκους, δεν νοείται. Όρος για όλα αυτά είναι να απαλλαγούμε από τις ιδεολογικές μας παρωπίδες. Το κράτος που χρειαζόμαστε δεν είναι ούτε το κράτος-πατερούλης της παλαιοαριστεράς, όπου το Δημόσιο αναλαμβάνει να κάνει τα πάντα, ούτε το κράτος-νυχτοφύλακας των υπερφιλελεύθερων, που θα κρατάει το φανάρι στους επιχειρηματίες.

"Βαθυστόχαστα"...

Αυτά τα "βαθυστόχαστα" είπε ο κ. Λοβέρδος... "Φυσικά" "δικαιολογείται" να ζητάει ΤΩΡΑ όλα αυτά τα πράγματα, μια και είναι... καινούργιος... Δεν ξέρει, δεν είδε, δεν άκουσε... Θα δεχόταν αυτός,  ο "μέγας οραματιστής", να υπηρετήσει και μάλιστα με μισθό ΔΕΚΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ, ένα κράτος ασόβαρο και αναξιόπιστο; Όοοοοχι...

Θα δεχόταν αυτός, ο "μπον βιβέρ της πολιτικής", να συμμετέχει επί χρόνια στο να "ξοδεύουμε περισσότερα από αυτά που κερδίζουμε"; Όοοοοχι ασφαλώς... Αλοίμονο... Μην οιτάτε τις ορδές των κυριών που μετακινούσε από υπουργείο σε υπουργείο ως προσωπικό του γραφείου του... Αυτό είναι άλλο... Το έκανε για λόγους... φιλευσπλαχνίας, έτσι "για να συγχωρεθούν τα πεθαμένα του"...
Πως το είπε. χρόνια πριν. ο διορατικός Γιάννης Μηλιώκας; "Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες..."..!

Η "παλαιο-αριστερά", προφανώς, φταίει που ο ίδιος και οι συνοδοιπόροι του μετατράπηκαν σε εφιάλτες εκδοροσφαγείς των στοιχειωδών κοινωνικών δικαιωμάτων... Η "παλαιο-αριστερά", προφανώς, φταίει που ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ κατακρεούργησε την κοινωνική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των πολιτών, την οποία έχουν ΧΡΥΣΟΠΛΗΡΩΣΕΙ επι δεκαετίες από το υστέρημά τους...  Αυτός, ο ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, προφανώς είναι ο "μέγας ευεργέτης" των λαϊκών μαζών...

Μάσα, ξάπλα και αερολογίες...

Μιλώντας για το ΠΑΣΟΚ σημείωσε ότι πρέπει να αλλάξει. Να μετατραπεί, διατηρώντας τα χαρακτηριστικά του ως ανοικτού κόμματος, σε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό, σοσιαλδημοκρατικό Κίνημα.

Οι Ελληνες και οι Ελληνιδες που θα στηρίξουν το αναδιαμορφωμένο ΠΑΣΟΚ, θα στηρίζουν ένα κίνημα της κέντρο-αριστεράς, που θα τεθεί οριστικά έξω από και εναντίον των παρασιτικών, αντιαναπτυξιακών και βαθύτατα συντηρητικών πολιτικών του πρόσφατου παρελθόντος.
Απαιτείται η υπέρβαση του σκληρού αρχηγικού, αυταρχικού και προσωποπαγούς κόμματος και η μετάβαση προς ένα πραγματικά δημοκρατικό συλλογικό υποκείμενο, βασικό πυλώνα της ελληνικής κεντροαριστεράς. Σε αυτό το σύγχρονο ευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό, σοσιαλδημοκρατικό Κίνημα, οι τάσεις πρέπει να κατοχυρωθούν, με εκπροσώπησή τους στην ηγεσία του. Η μονολιθικότητα προϋποθέτει δεσποτισμό κι όλα αυτά είναι αντίθετα με τα πλειοψηφικά κινήματα του λαού. 

 Σώπα...

Ποιοί από τους σημερινούς απολιθωμένους πολιτικούς "ογκόλιθους" του ΠΑΣΟΚ, μπορούν να θεωρηθούν ότι... ακουμπάνε, έτσι λίγο, όσο πατάει η γάτα, την Αριστερά; Ποιός; ΚΑΝΕΝΑΣ. Η αναφορά στο "κίνημα" και την "κεντρο-αριστερά" είναι το βασικό συστατικό της επιχειρούμενης ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ, για άλλη μια φορά, του κόσμου, από τους πλέον απεχθείς θιασώτες "του σκληρού αρχηγικού, αυταρχικού και προσωποπαγούς κόμματος".

Αυτός ο ίδιος, ο δήθεν μεταρρυθμιστής, ήταν ο πρώτος ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ του πιο μισητού σήμερα "Έλληνα" εκπρόσωπου των παγκόσμιων οικονομικών τρομοκρατών και απείλησε όποιον τον πειράξει πως θα γίνει "ΜΑΚΕΛΕΙΟ"...

Που είσαι νιότη που ΄δειχνες που θα γινόταν άλλος...
Παράδειγμα προς αποφυγή... Να τον δείχνουν οι γονείς στα παιδιά τους και να ξορκίζουν με τον απήγανο την πιθανότητα να του μοιάσουν στο μέλλον...
Τώρα που πλησιάζει το πολιτικό τέλος σου, κακόμοιρε Αντρέα, να έχεις βαθειά μέσα σου κρατημένο πως "Οι νεκροί ΔΕΝ δεδικαίωνται"... Εισπράττουν εσαεί αυτό που τους αξίζει και οι όμοιοί σου καταλήγουν στο πυρ το εξώτερο...
Τ. Αλ.

Προς τους Αρχηγούς κομμάτων: Έτσι κερδίζονται οι μάχες...

Αν δεν ξέρετε μάθετε, ρωτήστε και σε κάθε περίπτωση διαβάστε αυτούς που ξέρουν, που έχουν δώσει μάχες, που έχουν κάνει πολέμους και αποδεδειγμένα τους έχουν κερδίσει.

Διαβάστε την "Τέχνη του Πολέμου" του Σουν Τσου..

Κάτι χρήσιμο θα βρείτε και σίγουρα θα καταλάβετε τι δεν κάνατε σωστά και γιατί δεν έχετε κερδίσει καμιά μάχη (π.χ. με την τρόικα)

Ενδεικτικά σας παραθέτουμε δυο σχετικά αποσπάσματα, για την σαφήνεια των διαταγών και για το πως η νίκη μπορεί να προβλεφθεί...

Απλά αναλογιστείτε κκ Αρχηγοί των κομμάτων, τι από αυτά εφαρμόσατε στην ιστορική ψηφοφορία της Κυριακής...

Πηγή: "Έχω μάτια και βλέπω"

Έτοιμες οι κρεμάλες...

Άγνωστοι παραμένουν τόσο αυτοί που έστησαν στην μπρούτζινη βελανιδιά της Αλεξανδρούπολης κρεμάλες, όσο και ο λόγος που το έκαναν. Πάντως το σούσουρο κρατάει καλά στην πρωτεύουσα του Έβρου και θέλει τις κρεμάλες να είναι συμβολικά τοποθετημένες προκειμένου να δηλώσουν το λάθος των πολιτικών της περιοχής που ψήφισαν υπέρ του νέου Μνημονίου.
Πηγή: thrakitoday

Στα μούτρα σας...

       Ποιός είναι ο Γιώργος Μαυρίκος

 που τους πέταξε στα μούτρα το μνημόνιο

Η κίνησή του τον έκανε διάσημο σε όλη την Ελλάδα. Ποιος είναι όμως ο βουλευτής του ΚΚΕ που εκσφενδόνισε το νέο Μνημόνιο κατά του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου;
Ο Γιώργος Μαυρίκος του Εμμανουήλ, γεννήθηκε το 1950 στη Σκύρο. Ήρθε στην Αθήνα σε ηλικία 15 ετών και τελείωσε το Λύκειο στους Αγίους Αναργύρους στην Αθήνα. Στη συνέχεια φοίτησε σε ιδιωτική σχολή Λογιστών και στην Τεχνική Σχολή ‘ΟΜΗΡΟΣ’ της Νέας Ιωνίας.

Εργάσθηκε στα εργοστάσια Κλωστήρια Αττικής, Χούδσον, Πεταλούδα, Ανοξάλ κ.λπ. ενώ απασχολήθηκε συνολικά 16 χρόνια στον κλάδο του εμπορίου ως υπάλληλος. Για την συνδικαλιστική και πολιτική του δράση απολύθηκε πολλές φορές, ενώ συμμετείχε και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
'Εχει διατελέσει επί σειρά ετών Πρόεδρος του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας, Οργανωτικός Γραμματέας στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας και Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ.
Απο το 1991 μέχρι σήμερα είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας ενώ είναι επικεφαλής του ΠΑΜΕ (Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο) από τον Απρίλιο του 1999 μέχρι και σήμερα.
Από το Δεκέμβριο του 2005 είναι εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ) που αριθμεί 63 εκατομμύρια μέλη σε όλο τον κόσμο.
Στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 και της 4ης Οκτωβρίου 2009 εξελέγη βουλευτής στην Β' Αθηνών.

Έρχεται νέα Μικρασιατική Καταστροφή...

Από το new-Deal

Έντονη κριτική και σοβαρές επιφυλάξεις για την οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης και τους χειρισμούς της, αλλά και την στάση της Αντιπολίτευσης, διατύπωσε ο οικονομολόγος - Ακαδημαϊκός και επί σειρά ετών σύμβουλος του Αντρέα Παπανδρέου, Αδαμάντιος Πεπελάσης.


Σε συνέντευξη του (σήμερα Τρίτη) σε ραδιοφωνικό σταθμό (ΒΗΜΑ FM) ο κ. Πεπελάσης που διετέλεσε και διοικητής της Αγροτικής και Εμπορικής Τραπέζης εξέφρασε τη βαθιά ανησυχία του για την εξέλιξη των πραγμάτων στην Ελλάδα υπογραμμίζοντας τις ευθύνες όλων των προηγουμένων κυβερνήσεων.
Στο πλαίσιο αυτό προειδοποίησε πως η χώρα βαδίζει σε τραγωδία και τόνισε πως τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση πρέπει να εκπονήσουν ένα αξιόπιστο σχέδιο με τη συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων, ώστε να μην οδηγηθούμε σε μια οικονομική τραγωδία αντίστοιχη της Μικρασιατικής Καταστροφής.

«Τα κόμματα πρέπει να πουν την αλήθεια στρογγυλεμένη, απλή και απτή. Ο κ. Σαμαράς δεν έχει το περιθώριο για μικροπολιτικούς χειρισμούς. Έχει τεράστιες ευθύνες», τόνισε ο κ. Πεπελάσης.

Αναφερόμενος στον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου υποστήριξε πως «έχει κάνει ζημιά στη χώρα, με τον τρόπο που χειρίστηκε τα πράγματα», προσθέτοντας πως «περιέπαιζε τον λαό όταν έλεγε ότι θα βγούμε γρήγορα στις αγορές».
Κληθείς να σχολιάσει την αναφορά του κ. Παπακωνσταντίνου ότι έρχονται δύσκολα χρόνια ο κ. Πεπελάσης έκανε λόγο για δηλώσεις που έρχονται σε ύστερο χρόνο και επεσήμανε πως όταν ο ίδιος έκανε τις ίδιες δηλώσεις δύο χρόνια νωρίτερα προκαλούσε δυσφορία.

Ο ιστός της αράχνης, ένας εφιάλτης

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας απίθανος τύπος που ήθελε να κυβερνήσει τη χώρα.

Δηλαδή δεν το ήθελε ο ίδιος ακριβώς, αλλά η μαμά του που της είχε μεγάλη αδυναμία και κάτι κύριοι που τον περιτριγύριζαν ως συμβουλάτοροι εδώ και αρκετά χρόνια. Ο ίδιος τρελαινόταν να περνά τον καιρό του βγάζοντας φωτογραφίες, κολυμπώντας, κάνοντας ποδήλατο, τρέχοντας και κάνοντας κουπί. Ήταν αθλητικός τύπος και κάπως μοναχικός.
Ο αθλητικός τύπος αυτός όμως είχε και μια άλλη μεγάλη αδυναμία: το κομπιούτερ. Από τότε που το ανακάλυψε δεν ξεκολλούσε από πάνω του.

Ανακάλυψε ένα σωρό πράγματα που μπορείς να κάνεις με δαύτο: Να επικοινωνήσεις με τους φίλους σου που είναι μακριά (του ήταν πιο εύκολο, γιατί ο ίδιος είχε μια δυσκολία στον προφορικό λόγο), να παίξεις, να λύσεις προβλήματα, να διδαχτείς, να κάνεις κάθε λογής συναλλαγές.

Τότε του ήρθε μια τρομερή ιδέα: Πως θα μπορούσε να βασίσει την προεκλογική του εκστρατεία σ’ αυτό ακριβώς το πράγμα: την προώθηση της ηλεκτρονικής τεχνολογίας σ’ όλη την επικράτεια. Άρχισε λοιπόν να διαδίδει παντού πως όποιος δε γνωρίζει υπολογιστή είναι αγράμματος, πως θα ‘πρεπε όλοι να ασχοληθούν με αυτό το καινούργιο άθλημα, οι μαθητές από εκεί θα ‘πρεπε να μαθαίνουν τα μαθήματά τους, οι αγρότες από εκεί να πουλούν τα προϊόντα τους και οι νοικοκυρές από εκεί να αγοράζουν τα μαναβικά αντί να τρέχουν κάθε πρωί στη λαϊκή μες το ψοφόκρυο και πως ο ίδιος όταν θα τον έκαναν κυβερνήτη, θα προμήθευε σε όλον τον κόσμο δωρεάν από ένα λάπτοπ.

Οι άνθρωποι τον άκουσαν μαγεμένοι και τον πίστεψαν. Άρχισαν να προμηθεύονται όλων των λογιών τους υπολογιστές και να ξημεροβραδιάζονται με θρησκευτική ευλάβεια από πάνω τους. Έβγαζαν τα μάτια τους ολημερίς στους υπολογιστές και στο διαδίκτυο. Πήγαιναν για βόλτα ή για μπάνιο, ή για να κάνουν την ανάγκη τους και κρατούσαν μαζί τους το λάπτοπ τους. Στο τέλος ξέχασαν και να μιλάνε. Κάτι μουγκρητά αντάλλασαν αναμεταξύ τους. Ξέχασαν ακόμα και να κάνουν σεξ. Όταν αραιά και που τους έρχονταν η ανάγκη, παίζανε το πουλί τους πάνω απ’ το λάπτοπ. Τους ερχόταν και τζάμπα. Όλοι ένιωθαν ευτυχείς, μ’ αυτήν την καινούργια θρησκεία που τους μύησε ο φωτισμένος αυτός απίθανος τύπος.

Κείνη την εποχή έτυχε να κυβερνά ένας ψιλοανίκανος αγαθιάρης τύπος. Οι συμβουλατόροι του κομπιουτερομανιακού, τρίβανε τα χέρια τους. «Να το εκμεταλλευτούμε, πρόεδρε», του είπαν. «Το ίντερνετ θα μας σώσει», απεφάνθηκαν.

Και πράγματι το εκμεταλλεύτηκαν. Άρχισαν να βομβαρδίζουν ο ένας τον άλλον με πιθανά και απίθανα πράγματα που είχε κάνει αυτός που κυβερνούσε και η κλίκα του. Έβγαζαν στη φόρα ένα σωρό άπλυτα, σκάνδαλα, ρεμούλες, που στο πιτς φυτίλι τα μάθαινε όλη η χώρα και η υφήλιος μη σας πω. Δεν μπορούσαν ούτε να ξυστούν δημοσίως και την άλλη μέρα είχαν γίνει βούκινο στην επικράτεια. Η ερασιτεχνική φωτογραφία με τον Υπουργό να ξύνει τα αποτέτοια του την ώρα του υπουργικού συμβουλίου, κυκλοφορούσε από μέιλ σε μέιλ, σ’ όλη την επικράτεια. Η διαδυκτιακή πληροφόρηση μεταδιδόταν καταιγιστικά, ο κόσμος εξαγριώθηκε, ζητούσε επίμονα να φύγει ο ψιλοανίκανος και να έρθει ο άλλος ο μοντέρνος, ο σωτήρας, ο φίλος του ίντερνετ, ο δικός τους άνθρωπος.

Τα κατάφερε ο τύπος και βγήκε στην εξουσία. Δεν πέρασε πολύς καιρός και οι συμβουλατόροι του ντόπιοι και ξένοι γύρισαν τον τόπο ανάσκελα. Ο ίδιος νόμισε πως αφού πέτυχε το στόχο του να κυβερνήσει, θα μπορούσε τώρα άνετα να ασχοληθεί με την ησυχία του με αυτό που ονειρευόταν μια ζωή: με τα χόμπυ του.

Και τότε προς μεγάλην του έκπληξη τι ανακαλύπτει; Όλοι αυτοί που ξημεροβραδιάζονταν στο ίντερνετ, δεν παράτησαν το σπορ τώρα που έγινε κυβερνήτης, αλλά αντιθέτως εξακολουθούσαν να ασχολούνται μ' αυτό μετά μανίας ακόμα και σήμερα. Άρχισαν να τον βρίζουν ότι τους ξεγέλασε, να τον απειλούν ότι θα φύγει με ελικόπτερο, να του θυμίζουν τι έλεγε πριν εκλεγεί και το πιο τρομακτικό: εξακολουθούσαν να βγάζουν στη φόρα τις βρωμιές και τις ρεμούλες που κάνανε τώρα οι δικοί του. Οι ίδιοι τώρα δε μπορούσαν ούτε να κλάσουν, οι επίμαχες ατυχείς σκηνές, κατέκλυζαν τη χώρα, από μέιλ σε μέιλ. Είδε με τρόμο ότι αυτό που έμαθε στους συμπολίτες του, τώρα γύριζε εναντίον του.

Τα βράδια δεν κοιμόταν. Έβλεπε επί νύχτες το ίδιο όνειρο: Ότι εκεί που έκανε κουπί, ή την ώρα που μιλούσε σε απευθείας σύνδεση με το εξωτερικό, ένας τεράστιος ιστός αράχνης έπεφτε πάνω του και τον κουκούλωνε. Στην προσπάθειά του να τον βγάλει, μπουρδουκλωνόταν περισσότερο, δενόταν χειροπόδαρα σ’ αυτόν τον καταραμένο ιστό κι αντί να ‘ρθει κανείς απ’ τους παριστάμενους να τον ελευθερώσει, αυτοί οι άθλιοι τον περιγελούσαν από παντού και να τον έδειχναν με το δάχτυλο.

Φρίκη

Και τότε μίλησαν οι συμβουλατόροι του. Ήρθαν να τον απαλλάξουν απ’ την αγωνία του: «Πρόεδρε», του δήλωσαν αποφασιστικά, «δεν υπάρχει άλλη λύση. Πρέπει να τους κλείσουμε. Πρέπει να σταματήσουμε αυτή την επιδημία. Τα ζιζάνια πρέπει να εξοντωθούν».

«Μα πώς;» ψέλλισε ο απίθανος πρωθυπουργός, «εγώ τους έμαθα να το κάνουν. Τι θα τους πω τώρα, τι δικαιολογία θα βρούμε;»

«Μην ανησυχείς πρόεδρε. Θα πούμε ότι το κάνουμε για το καλό τους. Ότι κινδυνεύουν τα μάτια τους, η υγεία τους, η υπογεννητικότητα, η δημοκρατία. Κάτιτις θα βρούμε τέλος πάντων. Θα την καταργήσουμε αυτή τη βλαβερή συνήθεια, μην ανησυχείς. Πήγαινε να κοιμηθείς ήσυχος».

Και ο απίθανος τύπος που εκτελούσε χρέη πρωθυπουργού, σχεδόν εν αγνοία του, πήγε να κοιμηθεί ήσυχος.

Το κόμμα του μνημονίου κάνει πλιάτσικο.

                    κόμμα του μνημονίου και της πλεονεξίας (ΚοΜνηΠ)

Toυ Νίκου Κοτζιά
 από press.gr
Μέσα στη κρίση υπάρχουν δυνάμεις που κάνουν κέρδη. Πλουτίζουν με τη τοκογλυφία, τη λεηλάτηση του δημοσίου ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Τις πράξεις τους τις συνοδεύουν με την καθύβριση των εργαζομένων στο δημόσιο, καθώς και με την πτώχευση των επιχειρήσεών τους προκειμένου να αυξήσουν την ιδιωτική τους περιουσία, με την αξιοποίηση των διευκολύνσεων που ψηφίζει η κυβέρνηση ως προς τη φορολόγηση των κερδών και την πληρωμή των ασφαλιστικών ταμείων.

Μέσα στην κρίση κάποιοι έχουν στήσει πάρτι. Όλοι τους ανήκουν σε εκείνους που ευθύνονται για την πορεία της χώρας προς την κρίση. Σε εκείνους που δεν προέβλεψαν την έλευσή της. Που σήμερα θέλουν να ξεπλυθούν από τις αμαρτωλές πράξεις τους σε βάρος της χώρας. Θέλουν να μας τις φορτώσουν με εκφοβισμό, ηθικό και προπαγανδιστικό εκβιασμό, με συσκότιση της αλήθειας. Επέβαλαν μαζί με τον ξένο παράγοντα το μνημόνιο. Στο όνομα δε της εφαρμογής του τελευταίου, απαιτούν την ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στα δικαιώματα των πολλών. Ζητούν μια άγρια ανακατανομή εισοδημάτων υπέρ τους καθώς και την φτηνή αγορά δημόσιας περιουσίας.

Προκειμένου να προωθήσουν οι δυνάμεις της λεηλασίας την πλεονεξία τους σε στιγμές κρίσης, έχουν διαμορφώσει ένα άτυπο κόμμα. Ένα κόμμα που το ονομάζω «κόμμα του μνημονίου και της πλεονεξίας» (ΚοΜνηΠ). Όσα κέρδη και αν κάνουν, δεν τους φτάνουν. Θέλουν και άλλα. Αυτή τους την κοινωνική αναλγησία την ονομάζουν «πολιτική που δεν μετρά το κόστος». Πολιτική, δηλαδή, που δεν λαμβάνει υπόψη της τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Που στο όνομα μακρόχρονων συμφερόντων όλων μας, θα εξυπηρετεί εδώ και τώρα τα πιο στενά και εγωιστικά συμφέροντα.

Το ΚοΜνηΠ δεν είναι κόμμα με την έννοια ότι αποτελεί ένα οργανωμένο πολιτικό φορέα. Είναι κόμμα με την έννοια της «μερίδας». Είναι Κόμμα με την έννοια ότι εκφράζει ένα πολιτικό μέτωπο δυνάμεων διαπλοκής, άνομων συμφερόντων, συγκεκριμένων μέσων παραποίησης της ενημέρωσης. Δυνάμεων που σκούζουν για τα εκατό ευρώ της συνταξιούχου μητέρας και για τα κόλπα του μικροεπιχειρηματία, αλλά οι ίδιες παρανομούν από το βράδυ μέχρι το πρωί. Αυτό το κόμμα υπερασπίζεται μισθούς ύψους εκατομμυρίων ευρώ. Αποσιωπά τα κερδοφόρα σκάνδαλα καθώς και τις μεγάλες παραβιάσεις του νόμου, όπως εκείνου για τα καρτέλ. Ωρύεται για τον αντιδημοκρατισμό των διαδηλωτών και στηρίζει την ουσιαστική κατάργηση της λειτουργίας του δημοκρατικού συστήματος στη χώρα. Πίσω από δήθεν ευαισθησίες και συνέπεια κρύβει άμεσα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Το ΚοΜνηΠ είναι μια μειοψηφία στη χώρα. Άλλα είναι μια καλά οργανωμένη μειοψηφία. Δεν θέλει προς το παρόν να διαμορφωθεί με την παραδοσιακή έννοια ενός κόμματος. Εκείνο που θέλει είναι να έχει τους ανθρώπους του σε όλα τα κόμματα. Να εκφράζουν αυτοί τα συμφέροντά του. Το ενδιαφέρει ο έλεγχος και η πίεση πάνω στις κυβερνήσεις και τις ηγεσίες του πολιτικού συστήματος. Δεν έχει κανένα ενδοιασμό προκειμένου να προβάλλει και προωθήσει τα σκληρά συμφέροντα που εκπροσωπεί. Δεν έχει καμιά αναστολή να λασπώσει, υβρίσει, παραποιήσει. Ο Κ.Μαρξ το είχε περιγράψει. Είχε δείξει ότι τέτοιες δυνάμεις δεν κάνουν πίσω από τίποτα. Ότι αν χρειαστεί να βγάλουν 10% κέρδη θα πουν ψέματα. Αν χρειαστεί να βγάλουν 30% θα κάνουν ληστεία. Και για 80% θα εγκληματήσουν άμεσα.

Η Δημοκρατική Παράταξη δεν θα πρέπει να έχει καμιά αυταπάτη για το μέχρι που είναι ικανές να φτάσουν οι δυνάμεις του ΚοΜνηΠ. Θα πρέπει να πάψει να είναι πολυδιασπασμένη και να συγκροτήσει ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ενάντια στο κόμμα του μνημονίου και της πλεονεξίας. Να βάλει φραγμό στις απαιτήσεις και την πολιτική του.

κομφορμισμός και φορμόλη

Ο φίλος μου ο κ. Κ. πέρασε μια βδομάδα ακούγοντας μόνον Μίκη Θεοδωράκη!
Τώρα με πεντακάθαρη ψυχή, λούζεται και χτενίζεται. Πάλι, έτοιμος...

Αλήθεια, όταν βλέπουν οι τηλεθεατές τον κ. Πέτρο Κωστόπουλο να μοστράρει στις οθόνες τους το ξεθυμασμένο μεν αλλά πάντα δηλητηριώδες λαϊφοστυλάδικο ντρογκάκι του, γνωρίζουν ότι την ίδια ώρα απολύει εργαζόμενους από τη δική του επιχείρηση, την «Imako», από την υπεραξία των οποίων χαίρεται τα κοστούμια του και τα σπίτια του; Κι αν το γνωρίζουν αυτό οι τηλεθεατές, το ενθυμούνται καθώς χαυνώνονται κι αποχαζεύουν παρακολουθώντας (ως παρακολουθήματα) το κυρίαρχο βλαχομπαρόκ κυριλίκι της ημιθανούς μας νεοπλουτιάς;
...................................
Ζορίζουν τα πράγματα (και) στον Τύπο. Από τον ΣΚΑΪ απελύθη ο εκλεκτός συνάδελφος κ. Αρης Χατζηστεφάνου, από τις ελπίδες του επαγγέλματος. Είχε αρνηθεί να υπογράψει επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας. Κι επί πλέον, απ' ό,τι πλέον φαίνεται, ο ΣΚΑΪ γίνεται όλο και πιο δυσανεκτικός στην αριστερή σκέψη.

Απολύσεις κι άλλων συναδέλφων τεχνικών, διοικητικών, που εργάζονται επίσης στον Τύπο. Κι αντί σιδερένιας ενότητας στον κλάδο, όχι μόνον συνδικαλιστικές ιδιοτέλειες κι έριδες, αλλά και ανοησίες. Οπως αυτή των αστέρων του Mega (το γνωστόν δίδυμο συν ο κ. Μανώλης Καψής) να κάνουν αγωγή στο blog «Fimotro» και τον διαχειριστή του για τέσσερα εκατομμύρια (παρακαλώ) Ευρώ!
Ούτε τις γραβάτες του κ. Κωστόπουλου να διέθετε στην γκαρνταρόμπα του ο κύριος «Fimotro» δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε τέτοιο ποσόν!
***
Βεβαίως το άγος των αγωγών (Νόμος Βενιζέλου) αλωνίζει σαν δραπανηφόρο άρμα στο πεδίο των ΜΜΕ, συμβάλλοντας στη φίμωση και τη λογοκρισία δημοσιογράφων κι εντύπων.

Οσο λοιπόν κι αν για πολλούς η ανωνυμία πολλών απ' τους μπλόγκερ αντί της παρρησίας συνιστά ένα (υπό μεγάλη συζήτηση) πρόβλημα, όσον κι αν ενίοτε η σάτιρα (ή ακόμα και η χοντρή πλάκα) μεταξύ των δημοσιογράφων ή εναντίον των πολιτικών (αλλά όχι εναντίον των πολιτών) αγγίζει τα όρια του διασυρμού, η καταφυγή στις αγωγές είναι απαράδεκτη. Και επικίνδυνη.


Οι θιγόμενοι, αν είναι δημοσιογράφοι διαθέτουν πέννα ή μικρόφωνο (πολλών μπεκερέλ όπλο) ή αν είναι πολιτικοί διαθέτουν βήμα (πιο πολλών μπεκερέλ όπλο), ας τα χρησιμοποιήσουν.


Οσο δίκαιο και αναγκαίο είναι να καταφεύγουν οι πολίτες στον φυσικό τους δικαστή προκειμένου να προστατευθούν από τις αυθαιρεσίες, και της εξουσίας, και των μήντια, άλλο τόσο πολιτικοί και δημοσιογράφοι που διώκουν δημοσιογράφους, συμβάλλουν στη χειραγώγηση της ελευθερίας του λόγου (ώσπου να 'ρθει η σειρά τους).

Αυτή η ελευθερία του λόγου (για την οποίαν αδιαφορούν μόνον όσοι δεν τη μετέρχονται), ακόμη και η ελευθεριότης, η παρεκτροπή, η υπερβολή είναι προτιμότερες για τη δημοκρατία απ' τη σιωπή των διαταγμάτων και των διατεταγμένων.

Χιλιοειπωμένα πράγματα - αυτοί που κάνουν τις αγωγές εναντίον των συναδέλφων τους γνωρίζουν -κατά βάθος γνωρίζουν- ότι έχουν άδικο.

Φαίνεται όμως ότι το γουστάρουν αυτό το άδικο! Είτε για να βγάλουν κανά ευρουδάκι, αν η εκτός ακροατηρίου διαδικασία της αγωγής τοyς ευνοήσει, ή για να εδραιώσουν ακόμα περισσότερο και με πιο επίφοβον τρόπο την εξουσία τους εκ δεξιών (συνήθως αλλά κι εξ ευωνύμων ενίοτε) της κεντρικής εξουσίας.

Και τα δύο επωφελή για τους ιμιτασιόν Ιαβέρηδες, ανώφελα και ανωφελή όμως για τον λαό και τη δημοκρατία.

Εχει διαπρέψει στη διαμόρφωση αυτού του τεραίν (αρένας) το ΠΑΣΟΚ! Κάτι ο Νόμος Βενιζέλου περί Αγωγών, ο Τυποκτόνος, κάτι, τώρα, ο Νόμος Καστανίδη (-Γκεϋσώ) περί σκέψεων μίσους! κι εχθροπάθειας (!), μια χαρά πάμε για τα Γκουαντάναμο που μας (σας) περιμένουν.

ΥΓ. Ο κ. Μάκης Τριανταφυλλόπουλος (άβυσσος μας χωρίζει) διώκεται για κακούργημα (!) για απομαγνητοφώνηση CD στο οποίο ομιλεί ο uber alles κ. Χριστοφοράκος. Παρ' ότι η απομαγνητοφώνηση αφορά το δημόσιο συμφέρον, παραμένει «προϊόν υποκλοπής» (που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν έκανε ο Μάκης) και συνεπώς δεν θα έπρεπε να δημοσιοποιηθεί! Τότε, ούτε και τα WikiLeaks!

Λες και οι πολίτες δεν μπορούν να κρίνουν...

Αλλά για την όποια κρίση, προϋπόθεση είναι η δημοσίευση...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 2.IV.2011 stathis@enet.gr

2.989,28€ ο λογαριασμός κινητού του Πάγκαλου!!!

ΕΜΕΙΣ τα πληρώνουμε ΚΑΙ ΑΥΤΑ!
 Τα λόγια είναι περιττά, οι αποφάσεις «μιλάνε» από μόνες τους! Ιδού αναγνώστες μας ο λογαριασμός του κινητού τηλεφώνου του Πάγκαλου που αποφασίστηκε το μήνα Φεβρουάριο να τον πληρώσει ο ελληνικός λαός! Ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, ξέρετε ο «μαζί τα φάγαμε», χρέωσε το κινητό του με 2.989,28€. Δεν αντιλέγουμε ότι ένας αντιπρόεδρος έχει πολλά τηλεφωνήματα να κάνει, αλλά αναρωτιόμαστε: δεν τους έχει μιλήσει κανείς για «οικονομικά πακέτα;.
Εάν του Πάγκαλου το κινητό, το μήνα, κοστίζει μέσο όρο τρία χιλιάρικα, όσο δηλαδή 3 μισθοί στο δημόσιο, γιατί δεν του κόβουμε το κινητό και να κρατήσουμε 3 εργαζόμενους στις θέσεις τους; Να απολύουμε τον κοσμάκη κύριε Παπανδρέου ξέρουμε, να «μαζέψουμε» τους Υπουργούς μας ξέρουμε;
Εάν υποθέσουμε ότι ο υπουργός σας, κύριε Παπανδρέου, εργαζόταν σε ιδιωτική εταιρεία και χρέωνε τόσο το κινητό του, αναλογικά με τον «πενιχρό» (φαινομενικά) υπουργικό μισθό του, ή θα τον είχαν απολύσει, ή θα τον έβαζαν να τον πληρώσει από την τσέπη του. Αλλά τι να περιμένει κανείς κύριε Παπανδρέου από την κυβέρνηση σας; Αξιοκρατία, λογική, οικονομία; Εδώ υπογράψατε την άρση της εθνικής μας κυριαρχίας και ετοιμάζεστε να ξεπουλήσετε 50 δισ. ευρώ περιουσία του ελληνικού λαού, με τα 3 ψωροχιλιάρικα θα ασχολείστε;
Πλησιάζει η ώρα κύριε Παπανδρέου που ο ελληνικός λαός θα ζητήσει πίσω και τα κλεμμένα και τα σπαταλημένα και τα ξεπουλημένα (εάν προλάβετε να τα ξεπουλήσετε που πολύ χλωμό το βλέπουμε…)

Η προίκα του 2004

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ


Η «λίστα των ατιμασμένων» που δημοσίευσε χθες η «Ε», δηλαδή των Ελλήνων αθλητών στίβου που μετά το 2004 δέχτηκαν ποινές αποκλεισμού, είτε γιατί πιάστηκαν ντοπαρισμένοι είτε γιατί δεν τήρησαν τους κανόνες ελέγχου ντόπινγκ, αποτυπώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τα δεινά που προκάλεσαν στον ελληνικό αθλητισμό οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας.

ΚΑΙ η λίστα αυτή αποκτά εφιαλτικές διαστάσεις, αν ανατρέξει κανείς στους ατιμασμένους και άλλων αθλημάτων, όπως, για παράδειγμα, η άρση βαρών (με όλη την εθνική ομάδα της λερωμένη το 2007) και η κολύμβηση.
ΟΠΩΣ αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς, η «προίκα» που επιφύλαξε το 2004 στην Ελλάδα, δεν έχει να κάνει μόνο με άχρηστες αθλητικές εγκαταστάσεις και γενικότερα ένα χρέος που αποτελεί ξεχωριστό, λίαν σημαντικό, κεφάλαιο μέσα στο όλο τερατώδες χρέος, που εν ονόματί του, σήμερα, σαρώνονται τα πάντα, αλλά και με το ηθικό μέρος του αθλητισμού, με το οποίο βεβαίως κανείς δεν ασχολείται...
ΑΥΤΟ που θέλω να πω είναι ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας τελικά δεν συνέβαλαν στο ωραίο και το ευγενές, όπως από πονηριά, ή και βλακεία, υπόσχονταν οι κάθε λογής εμπλεκόμενοι, αλλά αντίθετα προώθησαν με τον αποτελεσματικότερο τρόπο τη διαχρονική «ιδεολογία» της ντόπας, που είναι άμεσα συνδεδεμένη με εκείνη της λαμογιάς και της αρπαχτής.
ΚΑΙ όλα αυτά γιατί επικράτησε η άποψη, την οποία η ίδια η ΔΟΕ μάς υπαγόρευε, ότι η επιτυχία των Αγώνων δεν θα ήταν ολοκληρωμένη αν περιοριζόταν μόνο στο οργανωτικό τους μέρος. Χρειάζονταν και μετάλλια, νίκες και ρεκόρ, που όλοι πια τώρα ξέρουν πώς επιτυγχάνονται.
ΜΕΣΑ σ' αυτό το κλίμα βρήκαν προνομιακό πεδίο δράσης οι σαλταδόροι και οι κακοποιοί του αθλητισμού, που έβαλαν μπροστά τα σχέδιά τους, με εξασφαλισμένη κάλυψη, μια και ο στόχος είχε να κάνει με το... μεγαλείο της νεότερης Ελλάδας, που τελικά (όμως...) κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.
ΚΑΛΑ πληροφορημένα πρόσωπα επιμένουν ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης παρέλαβε και φυσικά ευλόγησε το κεντρικό σχέδιο δράσης για την κατάκτηση όσο το δυνατόν περισσότερων μεταλλίων. Και γι' αυτό, ακριβώς, κάποιοι αθλητές και προπονητές, που με τη συμπεριφορά τους εξευτέλισαν, κατόπιν, τη χώρα, μιλάνε μέχρι και σήμερα για υψηλά ιστάμενους που τις δύσκολες ώρες άλλαξαν τροπάριο...

ΑΥΤΗ όμως είναι μια ιστορία, η διερεύνηση της οποίας δεν γίνεται με μισόλογα και υπαινιγμούς. Χρειάζεται πρώτα απ' όλα να σπάσει η «ομερτά» και αυτοί που θεωρούν εαυτούς ως θύματα, να μιλήσουν καθαρά και ξάστερα, χωρίς να υπολογίζουν γαλόνια και συντάξεις.
fsyrigos@enet.gr

Στις Θερμοπύλες. Και ας πέσουμε. Αλλά δεν θα περάσουν!

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ
από το tsantiri.gr 


Ο κόσμος βρίσκεται σε αλλαγή. Η ΕΕ είναι αναγκασμένη να προσαρμοστεί σε αυτές τις αλλαγές. Σε αντίθεση με ότι πίστευε πριν δέκα χρόνια δεν είναι αυτή που θα καθορίσει το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Δεν είναι αυτή η ανερχόμενη δύναμη και το «λαμπρό παράδειγμα». Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι κατά πολύ ισχυρότερες από την ΕΕ και οι αναδυόμενες δυνάμεις, όπως είναι η Κίνα και η Ινδία, δείχνουν να έχουν περισσότερες προοπτικές. Αυτό, φαίνεται να μην το αντιλαμβάνεται με επάρκεια η Γερμανία. Η Γερμανία της Μέρκελ κάνει ασκήσεις ισχύος στο εσωτερικό της ΕΕ με έναν τρόπο που δείχνει να αγνοεί ότι εκείνη έχει την μέγιστη ανάγκη της ΕΕ στο νέο παγκόσμιο περιβάλλον.
Η Ελλάδα οφείλει να μελετά με προσοχή τις αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο και να τις υπενθυμίζει σε όποιον συμπεριφέρεται αλαζονικά στο εσωτερικό της Ευρώπης, αγνοώντας τα πραγματικά μεγέθη σε παγκόσμια κλίμακα.
Προκειμένου να διεξάγει η Ελλάδα πετυχημένες διαπραγματεύσεις εντός της ΕΕ, χρειάζεται να έχει σαφή εικόνα των πραγματικών συμφερόντων, δυνατοτήτων και προθέσεων όλων των παικτών στο εσωτερικό της. Δυστυχώς, η Ελληνική κυβέρνηση όταν ξεκίνησε την περιπέτεια του μνημονίου δεν είχε καν κάνει τον κόπο να μελετήσει και κατανοήσει τις αλλαγές στρατηγικής που είχαν ήδη συντελεστεί εντός της ΕΕ. Ακόμα και σήμερα προσπαθεί να λύσει τα προβλήματά της χωρίς μελέτες. Χωρίς σχέδιο. Περιορίζεται σε διμερή συνομιλίες με τις πλεονασματικές χώρες, κύρια τη Γερμανία, αλλά και άλλες, όπως είναι η Φιλανδία. Ασφαλώς και πρέπει να συνομιλεί και να διαπραγματεύεται με αυτές. Οφείλει, όμως, πρωτίστως, να κατανοήσει τα συμφέροντά της. Την ανάγκη να έχει συμμάχους ώστε να δυναμώνει το μέτωπο έναντι των κακοπροαίρετων δανειστών της. Η Ελληνική κυβέρνηση, όμως, δεν ενεργοποιήθηκε προκειμένου να συμβάλλει στη συγκρότηση συμμαχίας ανάμεσα σε ελλειμματικές χώρες στο εσωτερικό της ΕΕ, αλλά και με χώρες εκτός της ΕΕ, με στόχο, να διευρύνει τις δυνατότητες δανειοδότησης από τις τελευταίες.
Αντί να συμβάλλει η κυβέρνηση στη συγκρότηση ενός μετώπου δυνάμεων με διαφορετικά συμφέροντα και αντιλήψεις από τους τοκογλύφους και τα κράτη εκπρόσωπούς τους, ώστε να δυναμώσει την διαπραγματευτική της θέση, περιορίστηκε σε μονομερείς επαφές με τους δανειστές της. Ξέχασε τον κανόνα ότι όφειλε πριν πάει σε «κουβέντα» με τους δανειστές, να ισχυροποιήσει τη θέση της. Ψυχολογικά. Πολιτικά. Γενικότερα διαπραγματευτικά. Η Ελλάδα οφείλει να αναστοχαστεί πάνω στις διαπραγματεύσεις και να φροντίσει να διορθώσει τα λάθη που έχουν ήδη συμβεί. Να αποφύγει τα επόμενα. Να εκτιμήσει που ακριβώς βρίσκεται. Να μετρήσει αριθμούς και πολιτικές. Να κατανοήσει ότι με την σημερινή πολιτική και διεθνείς συμφωνίες δεν βγαίνει.
Ας πάρουμε ισχυρές αποφάσεις
Για την Ελλάδα η πρώτη απόφαση που έχει να λάβει είναι αν θα συνεχίσει να συσσωρεύει χρέη, ύφεση και λιτότητα προκειμένου να διασφαλίζονται η διαπλοκή, τα μεγάλα λίγα συμφέροντα και οι τοκογλύφοι, ή θα λάβει αποφασιστικά μέτρα αλλαγής πορείας; Θα περιμένει παθητικά λύσεις δημιουργικές από τους δανειστές της ή θα αναζητήσει άλλες λύσεις;
Αν συμφωνήσουμε ότι το Μνημόνιο «δεν βγαίνει», οφείλουμε να αλλάξουμε ως χώρα πορεία. Αποφασιστικά να απαιτήσουμε τη μη πληρωμή χρεών που προέκυψαν από παράνομες πράξεις τρίτων (όπως διαφθορά, παραβιάσεις συμβάσεων, αναίτια έξοδα). Να ζητήσουμε την διασφάλιση της δυνατότητας να αγοράσει η χώρα ομόλογά της στις σημερινές τιμές. Να πάρει, δηλαδή δάνεια με τα οποία να αγοράσει μεγάλη ποσότητα του χρέους στις σημερινές χαμηλές τιμές της αγοράς. Να υπάρξει ουσιαστικός ευρωπαϊκός μηχανισμός διαχείρισης των δανείων.
Αλλαγές στην πολιτική της ΕΕ, ειδικότερα της Γερμανίας, δεν θα προκύψουν διότι θα γίνουν αποδεκτά τα επιχειρήματα μας πιο λογικά από τα δικά τους. Ούτε διότι θα μεγαλώσει ξαφνικά το βάρος μας. Αλλά διότι θα πάμε αποφασισμένοι να διαπραγματευτούμε με διαφορετικό τρόπο. Για το σκοπό αυτό οφείλουμε να θυμόμαστε ότι μετά από κάθε γύρο παράδοσης της κυβέρνησης στους δανειστές, τράπεζες και υπερεθνικούς θεσμούς, οι δυνατότητες εναλλακτικών λύσεων περιορίζονται και ο χώρος για τις κινήσεις μας περιορίζεται επικίνδυνα.
Η Ελλάδα οφείλει να πάει στην επόμενη διαπραγμάτευση αποφασισμένη να φτάσει στα άκρα. Όταν χάνεσαι οφείλεις να επιβιώσεις με τις μεγαλύτερες και πλέον δυνατές απλωτές που διαθέτει κανείς. Αυτό σημαίνει ότι εδώ που φτάσαμε όλοι αυτοί που μπορούν και θέλουν να αποφασίσουν για εμάς πρέπει να γνωρίζουν και να κατανοήσουν ότι η Ελλάδα θα φτάσει στα άκρα. Όχι ως μπλόφα και πολύ λιγότερο για επικοινωνιακά προεκλογικά παιχνίδια. Όποιος πάει στις 25 του Μάρτη για μια εικονική διαπραγμάτευση «εσωτερικής κατανάλωσης» θα λειτουργήσει ως καταδότης των δικαίων των Ελλήνων.
Η αποφασιστικότητα στη διαπραγμάτευση με όσο το δυνατόν περισσότερους συμμάχους απαιτείται διότι η Ελλάδα έφτασε εξαιτίας της κυβέρνησης, αλλά και της κατάστασης που αυτή βρήκε, στο άκρο του γκρεμού. Σε μια τέτοια κατάσταση πρέπει να γίνουν σαφή και με τρόπο απλό δύο πράγματα: πρώτον ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να περιμένει να φορτωθεί και άλλα βάρη χρέους προκειμένου μετά να καταβαραθρωθεί.
Ήδη έχουμε κατά πολύ μεγαλύτερο χρέος εκείνου με το οποίο ξεκίνησε η κατηφόρα. Δεν μας χρειάζεται να παραμείνουμε στο χείλος του γκρεμού προκειμένου να καταπέσουμε με το μεγαλύτερο δυνατό χρέος και έχοντας ξεπληρώσει το μέγιστο δυνατό ποσό. Αν είναι να πέσουμε, ας πέσουμε με τα λιγότερα δυνατά βάρη. Διότι αυτό σημαίνει ότι το σημείο επανεκκίνησης θα είναι καλύτερο από το σημείο που θέλουν να μας πάνε αν δεν δώσουμε μάχη. Αν είναι να χάσουμε έτσι και αλλιώς, τότε ας αυξήσουμε και τις απώλειες των άλλων. Σε λίγο δεν θα μπορούμε να κάνουμε ούτε καν αυτό. Δεν μπορεί να περιμένουν οι υπόλοιποι ότι το μόνο που θα μας απασχολεί είναι να μην χάσουν ούτε ένα σεντς. Το πρόβλημα δεν είναι να τους πούμε αν θα χάσουν ή όχι τα σεντς τους, όπως λανθασμένα δείχνει να νομίζει ο πρωθυπουργός, αλλά να τους εξηγήσουμε ότι τα σεντς τους θα τα σώσουν μόνο σώζοντας μας. Αλλιώς πάπαλα…
Δεύτερο και σημαντικότερο: Οφείλουμε να καταλάβουμε οι ίδιοι και κατόπιν οι συνομιλητές και δανειστές μας, ότι στην ανάγκη δεν θα χάσουν μόνο τα «σεντς τους», αλλά θα έχουν βαρύτατες συνέπειες για τα συνολικά τους συμφέροντα. Συνέπειες που δεν έχουν προβλέψει και συνυπολογίσει μέχρι σήμερα. Η Ελλάδα οφείλει να αποκρούσει με κάθε τρόπο το σύμφωνο γερμανικής σταθερότητας μιας συντηρητικά γερμανοποιημένης Ευρώπης. Να πείσει ότι είναι αποφασισμένη, αν εκείνοι θέλουν να μας οδηγήσουν στην καταστροφή στο όνομα του χρέους, σε μια πορεία από την οποία θα χάσουν και εκείνοι όσα κερδίζουν από την ύπαρξη αυτής της νεοφιλελεύθερης ΕΕ. Να εξηγήσει στους υβριστές της, ότι δεν πρόκειται να παραδοθεί στα σχέδιά τους να πληρώνει εις αεί όλο και μεγαλύτερα χρέη και ταυτόχρονα να ξεπουλά τον πλούτο της.
Ως Ελληνες οφείλουμε να τους εξηγήσουμε ότι δεν πρόκειται να τους κάνουμε τη χάρη να τους αδειάζουμε τη γωνιά από την ΕΕ όπως μας προτρέπουν προκλητικά οι πιο σκληρές μερίδες του γερμανικού κεφαλαίου και κάποιοι ανόητοι στην αριστερά νομίζουν ότι η ανταπόκριση σε αυτή την πίεση αποτελεί την εναλλακτική λύση προς όφελος της Ελλάδας.
 Όχι! Και πάλι όχι!. Θα μείνουμε εκεί, με όλα τα θεσμικά μας δικαιώματα! Ένα πράγμα θα πρέπει να γνωρίζουν: αν είναι να μας χρεοκοπήσουν θα τους αντισταθούμε! Ο βρεγμένος τη βροχή δεν την φοβάται! Έχουμε όλα τα θεσμικά δικαιώματα και δυνατότητες να μπλοκάρουμε όλα τα ευρωπαϊκά σχέδια που μας οδηγούν εμάς στον γκρεμό. ‘Η θα συμβιβαστούν, ή το κόστος τους θα είναι το μέγιστο. Εμείς θα ζήσουμε με τα χρέη μας και εκείνοι θα χάσουν τον δρόμο που τους καθιστά ισχυρούς στην διεθνή πολιτική και οικονομική σκηνή. Όπως η Γαλλία είχε ακολουθήσει την πολιτική της άδειας καρέκλας το 1966, προκειμένου να επιβάλλει στους άλλους αλλαγές στην τότε κοινοτική αγροτική πολιτική, έτσι και εμείς αν είναι να μας καταστρέψουν θα μπλοκάρουμε όσο δυνάμεθα την ίδια την λειτουργία της ΕΕ. Θα την παραλύσουμε.
Δεν παραδινόμαστε. Δεν εγκαταλείπουμε τα όπλα που διαθέτουμε και για αυτό δεν φεύγουμε ούτε από την ΕΕ, ούτε από την ευρωζώνη. Μένουμε για να παλέψουμε με ένα και μοναδικό μοτίβο: όποιος θελήσει να καταστρέψει την Ελλάδα θα έχει κόστος. Όσο μπορούμε πιο υψηλό! Τέρμα οι ευγένειες. Τέρμα οι υποχωρήσεις! Τέρμα οι σκέψεις «να τους αδειάσουμε τη γωνιά».Εδώ θα σταθούμε! Στις Θερμοπύλες. Και ας πέσουμε. Αλλά δεν θα περάσουν.

Ο θρίαμβος έχει ...κοντά ποδάρια

του Δημήτρη Μ.
από το "ΠΟΝΤΙΚΙ"
Δεν έχουμε καμία πρόθεση να αμαυρώσουμε την δικαιολογημένη (μικρο-πολιτικά) πανηγυρική διάθεση της κυβέρνησης μετά την επιτυχία του πρωθυπουργού την περασμένη βδομάδα στη Σύνοδο των Βρυξελλών. Δυστυχώς, ως εργαζόμενοι, δεν μπορούμε να συμμεριστούμε αυτή τη χαρά. Και εξηγούμαστε...
Ας δούμε, κατ’ αρχήν για τι πράγμα πανηγυρίζει ο πρωθυπουργός:
♦ εξασφάλισε την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των 110 δις που έχει λάβει η χώρα από το μηχανισμό στήριξης με χαμηλότερο επιτόκιο.
Ας δούμε, τώρα, με απλά λόγια, τι σημαίνει στην πράξη αυτό:
♦ το ποσό που η χώρα θα καταβάλλει ως τοκοχρεολύσια στους πιστωτές της για την εξυπηρέτηση της επιμήκυνσης, είναι μερικά δισεκατομμύρια περισσότερα. Με πιο απλά λόγια: Η επιτυχία (επιμήκυνση και μείωση του επιτοκίου) του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης σημαίνει ότι η χώρα θα πληρώσει περισσότερα στους πιστωτές της.
Γιατί εμείς ως πολίτες και εργαζόμενοι της χώρας δεν έχουμε λόγους να συμμεριστούμε την χαρά και τους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης; Η απάντηση, βρίσκεται στα ανταλλάγματα που έχει δώσει ο Γ. Παπανδρέου, προκειμένου να εξασφαλίσει την γερμανική διευκόλυνση. Ας ρίξουμε μια συνοπτική ματιά:
♦ Δέσμευση για ξεπούλημα των Δημόσιων πόρων.
♦ Ολοκλήρωση της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους
♦ Νομοθετική ολοκλήρωση της εφαρμογής του νόμου της ζούγκλας των αγορών στο χώρο της εργασίας
Τις προσεχείς μέρες και μέχρι τη σύνοδο κορυφής της 25ης Μάρτη η κυβέρνηση θα έχει ολοκληρώσει τον τιμοκατάλογο της δημόσιας περιουσίας που θα εκποιήσει μέχρι το ποσό των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σε αυτόν τον κατάλογο περιλαμβάνονται ΔΕΗ,ΟΠΑΠ, ΟΤΕ, Αεροδρόμια, Λιμάνια, ΕΥΔΑΠ, τουριστικά φιλέτα, πόροι από αρχαιολογικούς χώρους, από δρόμους κλπ.
Είναι περιττό να σημειώσουμε ότι το χρήμα που θα προκύψει από το ξεπούλημα (αξιοποίηση σύμφωνα με την πολιτικά ορθή ορολογία) των δημόσιων πόρων θα κατατεθεί στους πιστωτές. Καθώς αυτό το ποσό (50 δις) ακόμη κι αν βρεθεί δεν είναι ούτε το ¼ του συνολικού χρέους, αναρωτιέται κανείς τι θα συμβεί στη συνέχεια...
Περί αυτής της συνέχειας, έχει φροντίσει ήδη η κυβέρνηση με τη νομοθεσία περί των εργασιακών. Η περιβόητη ανταγωνιστικότητα με τη συμπίεση του εργασιακού κόστους και την Κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων, προβάλλεται ως το μέγα κίνητρο προσέλκυσης του κεφαλαίου και των επενδυτών. Πρόκειται για παραμύθι με πραγματικό, ωστόσο, δράκο, όπως διαπιστώνουν ήδη οι ευέλικτοι , εκ περιτροπής, υποαπασχολούμενοι, ανασφάλιστοι, «εργαζόμενοι» της χώρας...
Ας ξαναδούμε λοιπόν τι κέρδισε ο πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες:
♦ εξασφάλισε την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των 110 δις που έχει λάβει η χώρα από το μηχανισμό στήριξης με χαμηλότερο επιτόκιο.
Πρόκειται - με άλλα λόγια - για βραχυπρόθεσμο πολιτικό κέρδος το οποίος θα του δώσει «ανάσα» για εσωτερικούς- εσωκομματικούς χειρισμούς.

Τι σημαίνει αυτό για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων (και άνεργων) της χώρας; Δημιουργούνται άραγε, από αυτήν την «επιτυχία» προϋποθέσεις για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας;

Δυστυχώς, δεν μπορούμε να δώσουμε καταφατική απάντηση...

Ποια συναίνεση;

Tου Αλεξη Παπαχελά

Η εύκολη λύση όταν η χώρα φτάνει, πάλι, στον γκρεμό είναι να μιλήσει κανείς για την εθνική συνεννόηση, ακόμη και για μια κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας. Μετά όμως σκέπτεται κανείς ποια συνεννόηση, για ποια θέματα, με ποιους ανθρώπους, ποιες υγιείς δυνάμεις στην πολιτική; Εδώ είναι προφανές ότι συναίνεση και συνεννόηση δεν μπορούν να υπάρξουν κατ’ αρχήν μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Κορυφαίος υπουργός, μη οικονομικού υπουργείου, περιέγραφε μια ανατριχιαστική κατάσταση: «Αν δεν υπήρχε η τρόικα και η πίεση απ’ έξω, να είστε σίγουροι ότι οι περισσότεροι υπουργοί θα συνέχιζαν να ξοδεύουν σαν να μην έχει πάτο ο δημόσιος κορβανάς. Ετσι έχουν μάθει, το πιστεύουν πραγματικά ότι αυτή είναι η ορθή πολιτική, να ξοδεύεις, να δίνεις εγγυήσεις του Δημοσίου χωρίς να σε νοιάζει ποτέ ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό».
Ο κ. Παπανδρέου, όμως, ήλθε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ λόγω αυτής της γενιάς στελεχών και σήμερα είναι απόλυτα δέσμιός τους. Οσο εξασθενεί ο ίδιος πολιτικά, και μάλιστα με ραγδαίο τρόπο, τόσο θα τον οδηγούν οι διάφοροι παρατρεχάμενοι στην αγκαλιά των «μηχανισμών» του ΠΑΣΟΚ. Ο σκληρός πυρήνας των νεοεκσυγχρονιστών της κυβέρνησης βλέπει με τρόμο τους λαϊκιστές να σηκώνουν κεφάλι, τον κ. Παπανδρέου να μην μπορεί να διευθύνει την κυβέρνηση και την κατάσταση να βγαίνει εκτός ελέγχου. Το κακό είναι ότι μέσα σε μια γενικότερη παρακμή και ανοργανωσιά δεν μπορούν καν να συντονισθούν μεταξύ τους και να επιβάλουν έναν κανονικό τρόπο λειτουργίας μιας στοιχειώδους κυβερνητικής επιτροπής. «Ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι εναντίον όλων» είναι πλέον μια ακριβής περιγραφή της κυβέρνησης...
Στη Ν.Δ. πάλι, τα στελέχη που πιστεύουν σε μια αστική κεντροδεξιά παράταξη αρχίζουν να ασφυκτιούν. Δεν τολμούν να αρθρώσουν μια φράση εναντίον του κινήματος της ανυπακοής και της ανομίας και δέχονται σφοδρές επιθέσεις από τους «ταλιμπάν», οι οποίοι θεωρούν ότι μόνο εκείνοι γνωρίζουν την «αλήθεια» και προστατεύουν τα συμφέροντα του προέδρου της Ν.Δ. Υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι στη Ν.Δ., οι οποίοι δεν θα ήθελαν ποτέ να την εγκαταλείψουν, αλλά ζορίζονται πλέον πολύ. Θεωρούν ότι η άκριτη αντιμνημονιακή ρητορεία, η άρνηση του διαλόγου και η έλλειψη αξιοπιστίας με βασικούς διεθνείς εταίρους υπονομεύουν τη δυνατότητα της Ν.Δ. να διεκδικήσει την εξουσία. Το πρόβλημά τους είναι ότι αρχίζουν να νιώθουν μειοψηφία υπό διωγμό.
Συναίνεση, λοιπόν, για το τι πρέπει να αλλάξει στη χώρα ούτε μέσα στην ίδια τη Ν.Δ. δεν θα βρείτε. Οπότε; Το πιθανότερο είναι ότι θα πορευθούμε έτσι, κουτσά στραβά σαν «φυλλαράκι στον άνεμο». Θα εξαρτώμεθα δηλαδή από το πόσο δυνατός είναι ο άνεμος και πού μας πάει...
Ο κ. Παπανδρέου μπορεί να επιχειρήσει να βάλει μια τάξη στο (δικό του) χάος και να κερδίσει λίγο χρόνο. Οι δημοσκοπήσεις θα αρχίσουν όμως να δείχνουν τη μείωση της δύναμής του και η δυνατότητά του να επιβληθεί στο κόμμα και την κυβέρνηση θα επιδεινώνεται. Ο κ. Σαμαράς θα νιώθει δικαιωμένος για τις ακραίες θέσεις του και θα συνεχίσει την ίδια γραμμή. Οι σοβαροί άνθρωποι και στα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά και εκτός αυτών, θα νιώθουν να βαθαίνει η απελπισία τους καθώς θα βλέπουν ότι αντί για εθνική συνεννόηση και συνεργασία, ο τόπος θα κατρακυλάει στην ακυβερνησία και την ασυνεννοησία.
Οπότε η μόνη λύση, επώδυνη, καταστροφική, αλλά ενδεχομένως απαραίτητη, θα είναι να περάσουμε μια ακόμη πιο μεγάλη κρίση η οποία θα αναδείξει νέες ιδέες, νέους ανθρώπους και νέα σχήματα που θα μας οδηγήσουν στην επόμενη μέρα. Αρκεί η καταστροφή, που θα έχει γίνει μέχρι τότε, να είναι αναστρέψιμη...

Η «αυτοκριτική» άργησε 57 χρόνια...

Του ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ

Ο άνθρωπος που υπηρέτησε όσο λίγοι το κόμμα του, διαπο-μπεύτηκε ως χαφιές και διαγράφτηκε απ' αυτό. Αποκατα-στάθηκε «σιωπηλά» το 1958. Πριν λίγες μέρες η Αλέκα Παπαρήγα τον χαρακτήρισε «μάρτυρα της εργατικής τάξης».

Η δημόσια αυτοκριτική μπορεί να δώσει άφεση πολιτικών αμαρτιών; Μάλλον όχι, αφού όταν... αυτή άργησε 57 ολόκληρα χρόνια και δεν προχωρεί σε μια συνολικότερη αποτίμηση κρίσιμων πολιτικών γεγονότων που σχετίζονται άμεσα με το πρόσωπο του Νίκου Πλουμπίδη.
Την περασμένη Κυριακή η Αλέκα Παπαρήγα από το βήμα της ΠΕΑΦΕ (Πανελλήνια Ενωση Αγωνιστών Φίλων της ΕΠΟΝ) αποκατέστησε δημόσια την πολιτική μνήμη του Νίκου Πλουμπίδη ή «Μπάρμπα», τονίζοντας στην ομιλία της πως «ήταν ήρωας γιατί σε όλη του τη ζωή δεν λογάριασε το θάνατο μπροστά στην αφοσίωσή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης» και «μάρτυρας γιατί βρέθηκε αντιμέτωπος με τη θανατική καταδίκη και το εκτελεστικό απόσπασμα με το βάρος μιας άδικης κατηγορίας από την καθοδήγηση του ίδιου του κόμματος για το οποίο έδινε τη ζωή του».
Αν ο αφορισμός «η μισή αλήθεια ισοδυναμεί με ένα ψέμα» ισχύει ακόμα -η Αλέκα Παπαρήγα δεν προχώρησε την κριτική της στην περίοδο Ζαχαριάδη-, τότε η ιστορία έχει αρκετό δρόμο να διανύσει για τον λαγκαδινό δάσκαλο, φυλακισμένο φυματικό στη «Σωτηρία», διωχθέντα από την εκπαίδευση γιατί δεν είχε υπογράψει δήλωση νομιμοφροσύνης και οργανωτή της γενικής πολιτικής απεργίας του 1943, που ματαίωσε τα σχέδια της πολιτικής επιστράτευσης.
 Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ το διάστημα 1939-1942 είχε διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να διαφωνήσει με το «ανοικτό γράμμα» του παντοδύναμου γραμματέα Ν. Ζαχαριάδη. «Το γράμμα σχετικά με τον πόλεμο με έβαλε σε σκέψεις... Είχε το στιλ του Ζαχαριάδη, ήταν απόλυτα σωστό να πολεμήσουμε τους ιταλούς φασίστες, μα να αναγνωρίσουμε τον Μεταξά χωρίς όρους, να αποτείνεται στον Μανιαδάκη και όχι στο λαό... μου μύριζε πλαστό» έγραφε ο ίδιος στις 10/2/1946.
Αρκετά στελέχη του ΚΚΕ επιμένουν ακόμα και σήμερα ότι αυτή ήταν η απαρχή των δεινών του και ότι η τύχη του είχε διαγραφεί από τον παντοδύναμο Ν. Ζαχαριάδη. Από το 1946, αν και είχε διαφωνήσει με τη γραμμή της αποχής από τις εκλογές, είχε αναλάβει την καθοδήγηση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην Αθήνα. Στις 12/3/ 1952 στέλνει την ανοικτή επιστολή στην οποία, για να σώσει από το εκτελεστικό απόσπασμα τον Νίκο Μπελογιάννη, δηλώνει «καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού ήμουν εγώ και όχι ο Μπελογιάννης... αναλαμβάνω όλες τις ευθύνες... υπόσχομαι να παρουσιασθώ και να δικασθώ αν μετατραπούν οι θανατικές καταδίκες του φίλου και συντρόφου μου Μπελογιάννη».
Ο «γολγοθάς» είχε μόλις αρχίσει αφού ο Ν. Ζαχαριάδης την κατήγγειλε «ως πλαστή, κατασκεύασμα της Ασφάλειας» και στις 25/7/52 το ΚΚΕ με εντολή Ζαχαριάδη τον διέγραψε. Μάλιστα στην έκθεσή του ο τότε παντοδύναμος γραμματέας τον χαρακτήριζε «προβοκάτορα, προσχηματικά φυματικό», και ότι «ασφαλώς στα χρόνια 1937-1939 βοήθησε στα χτυπήματα κατά του Π.Γ. και του κεντρικού μηχανισμού... η σύλληψή του στα 1939 έγινε για καμουφλάζ... να θεωρείται βέβαιο ότι αυτός παρέδωσε άμεσα ή έμμεσα και τον Μπελογιάννη...».
Στις 25 Νοεμβρίου 1952 η Ασφάλεια ανακοίνωσε τη σύλληψή του σε σπίτι στον Κολωνό. Δύο ημέρες αργότερα ο σταθμός του ΚΚΕ «Ελεύθερη Ελλάδα» από το Βουκουρέστι ανακοίνωνε τη σύλληψη του Πλουμπίδη, τον οποίο κατηγορούσε ως «χαφιέ και εχθρό του λαού, από 28ετίας πράκτορα της Ασφάλειας και των Αγγλων, υπεύθυνο για τη σύλληψη και εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη». Αν στην ιστορική μνήμη της κομμουνιστικής αριστεράς έχουν μείνει ως παρακαταθήκη τα λόγια του «εγώ κομμουνιστής ήμουνα, κομμουνιστής είμαι και κομμουνιστής θα πεθάνω, το κόμμα μου θα βρει την αλήθεια και θα με αποκαταστήσει», τότε πρέπει να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και η συνέχειά τους «εγώ εν τω μεταξύ θα έχω πεθάνει με το στίγμα του προδότη».
Τα χαράματα της 14ης Αυγούστου του 1954 ο Ν. Πλουμπίδης εκτελέσθηκε σε μια πλαγιά στο Δαφνί, στο Χαϊδάρι, και αποχαιρέτησε τον δημοσιογράφο Σ. Γρηγοριάδη που ήταν παρών. «Σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες, το κόμμα μου θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει. Ζήτω το ΚΚΕ, αφήνω ένα τίμιο όνομα στο παιδί μου».
Δύο μέρες μετά ο Ν. Ζαχαριάδης μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού «Ελεύθερη Ελλάδα» πληροφορούσε ότι «η ανακοίνωση για την εκτέλεση του Πλουμπίδη είναι ψεύτικη... φυγαδεύτηκε στην Αμερική, όπου τρώει τα αργύρια της προδοσίας του».
Η κατηγορία του χαφιεδισμού, που του είχε «κολλήσει», ακύρωνε όλη την ιστορία του. Το 1956 μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη αποφασίστηκε η επανεξέταση της υπόθεσης και επίσημα πλέον το 1958 μια λακωνική απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής αποκαθιστούσε τον Ν. Πλουμπίδη ρίχνοντας όλο το «ανάθεμα» στους Ν. Ζαχαριάδη, Β. Μπαρτζιώτα, Δ. Βλαντά, την άλλοτε παντοδύναμη ηγεσία. Και όπως γράφει ο Δ. Πλουμπίδης, γιος του Ν. Πλουμπίδη, στο βιβλίο του Δ. Παπαχρίστου «Νίκος Πλουμπίδης - Ντοκουμέντα», «μόνο μια πραγματική πολιτική ανάλυση των όσων έγιναν τότε, θα επιτρέψει να αποκατασταθεί ουσιαστικά ο ίδιος και άλλοι σύντροφοί του με ανάλογη μοίρα, και να πάψουν να βαραίνουν πάνω στην ιστορία, άρα και στη σημερινή αξιοπιστία της αριστεράς, σιωπές και μισόλογα».
Στην ομιλία της η Αλέκα Παπαρήγα τόνισε πως «η εξέταση της Ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος κατά χρονικά διαστήματα είναι εξέταση της στρατηγικής και του ρόλου του, αλλά και της αποστολής της εργατικής τάξης στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας».
Φράση που από αρκετά στελέχη του ΚΚΕ εκτιμήθηκε ότι ανοίγει πλέον το δρόμο στο να μελετηθεί η κρίσιμη περίοδος 1949-1968 χωρίς «φόβο και πάθος». Αν μάλιστα η ιστορική μελέτη εξετάσει εκείνη την περίοδο, χωρίς να υπερβάλλει για τον ηρωισμό του ΔΣΕ και να ρίχνει το ανάθεμα μόνο στην «άλλη πλευρά», τότε αρκετές σελίδες του Αριστερού Κινήματος θα φωτισθούν και ενδεχομένως να οδηγήσουν σε άρση ιστορικών και κυρίως πολιτικών βεβαιοτήτων για μια περίοδο πραγματικά «ηρωική και πένθιμη».

enet.gr

Τι άλλο ν' ακούσουμε;

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ

pantelak@ enet.gr


Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, ο πρωθυπουργός απαντούσε σε ομάδα Ελλήνων φοιτητών του Βερολίνου που τον αποδοκίμαζαν σε αίθουσα Πανεπιστημίου του Βερολίνου: «Ακούστε με και μετά διαμαρτύρεστε».

Παρ' ότι ο Γ. Παπανδρέου έδειξε μια αξιοσημείωτη ψυχραιμία απέναντι στους διαδηλωτές, η απάντησή του ήταν τουλάχιστον ατυχής. Ζήτησε να τον ακούσουν. Παραβλέπει προφανώς πως και οι συγκεκριμένοι διαδηλωτές, αλλά και το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, τον ακούει εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο. Και δεν τον ακούει μόνο. Εισπράττει την πολιτική του και τις προθέσεις του. Και μάλλον δεν διαθέτει άλλο χρόνο και υπομονή για ν' ακούσει περισσότερα. Δεν βλέπει επαρκείς λόγους.

Αλλά αν επιχειρούσαμε να το αντιστρέψουμε το ζήτημα. Και υποθέταμε πως οι φοιτητές του Βερολίνου κάθονταν υπομονετικά ν' ακούσουν αυτό που είχε να τους πει ο Ελληνας πρωθυπουργός.
Τι άραγε θα τους έλεγε, που θ' άλλαζε την άποψή τους για την πολιτική του; Θ' αναφερόταν στις δυσκολίες της οικονομίας; Είναι προφανείς, όλοι τις βλέπουν. Θα τους έλεγε για αναγκαίες θυσίες και βάρη; Με τα ίδια υποζύγια να τα σηκώνουν; Θα τους έλεγε πως έστω ένας συμμέτοχος σε μεγάλα σκάνδαλα έχει οδηγηθεί στις φυλακές; Δεν υπάρχει τέτοιος. Θα τους καθησύχαζε ότι η φοροδιαφυγή των μεγάλων παραγόντων έχει πάψει; Δεν έχει γίνει τίποτα τέτοιο.

Είναι αλήθεια πως η κυβέρνηση έχει καταφέρει να τρομοκρατήσει την κοινωνία με τη δραματοποίηση του κινδύνου χρεοκοπίας. Εκείνο που δεν είναι αλήθεια, είναι και πως έχει πείσει την κοινωνία αυτή ότι διαθέτει βούληση και ικανότητα για να διαχειριστεί το πρόβλημα...

Μερικές «αναμνήσεις»...

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ




Επρεπε να παρουσιάσει «τις αναμνήσεις του» ο κ. Στρος-Καν στη γαλλική τηλεόραση, για να επιβεβαιώσει η κυβέρνηση και να πεισθεί το πανελλήνιο ότι η παραπομπή της χώρας στο ΔΝΤ είχε αποφασιστεί -σχεδόν ξερά- από τον Δεκέμβριο του 2009. Εχει, μάλιστα, ιδιαίτερη σημασία η «λεπτομέρεια» που αποκάλυψε ο κ. Στρος-Καν στις συνομιλίες του με τον φίλο του και σοσιαλιστή Ελληνα πρωθυπουργό το 2009, ότι, δηλαδή, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα δέχονταν μια μονομερή παρέμβαση του ΔΝΤ σε χώρα της ευρωζώνης...

Η «ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ» αυτή αποκαλύπτει μάλλον καθαρά ότι η ελληνική κυβέρνηση, μπροστά στην οικονομική λαίλαπα που αντιμετώπιζε, είχε προ αποφασίσει την προσφυγή της στο ΔΝΤ.

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ αναδρομή, λοιπόν, στην περίοδο εκείνη έχει ίσως τη σημασία της.

Ο ΤΟΤΕ επίτροπος, Χοακίν Αλμούνια, είχε αρχίσει από το πρώτο κιόλας Ecofin, μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, να πιέζει την κυβέρνηση να πάρει αμέσως μέτρα, ώστε να ελέγξει τις δημόσιες δαπάνες, να παγώσει μισθούς και συντάξεις, για να σταματήσει την κατηφόρα του χρέους. Η κυβέρνηση αγρόν ηγόρασε. Μάλιστα, την εποχή εκείνη, μερίδα των ΜΜΕ «στόλιζε» κανονικά τον κ. Αλμούνια ως περίπου... αντίπαλο της κυβέρνησης και εχθρό.

ΤΟ ΙΔΙΟ διάστημα, και ενώ τα σπρεντ... κοιμούνταν ακόμα, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ήταν λαλίστατοι, περιγράφοντας -κυρίως εκτός Ελλάδας- την κατάσταση πλήρους διαφθοράς και απατεωνιάς που αντιμετώπιζαν στο εσωτερικό της χώρας, με περίπου ακαμάτηδες πολίτες, που πρέπει να τους σώσουν από τη χρεοκοπία κ.λπ.

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ, στις αρχές του 2010 και ενώ η κυβέρνηση διέψευδε μετά βδελυγμίας ότι είχε προσφύγει στο ΔΝΤ, αλλά μόνο ζητούσε την «τεχνογνωσία του» (;), στο τραπέζι της Ε.Ε. έπεφταν βροχή τα «ελληνικά περίστροφα», με την απειλή ότι αν δεν βοηθήσει την Ελλάδα η Ε.Ε., τότε το κρίμα στο λαιμό των Ευρωπαίων για τη βοήθεια από το ΔΝΤ.

ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ τα σπρεντ είχαν πάρει την απότομη ανηφόρα, η χώρα κατέρρεε, αλλά η κυβέρνηση μέτρα δεν έπαιρνε (σ.σ. δεν το συνιστούσε, άραγε, η «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ;), άρχισε η «μεγάλη πορεία» του πρωθυπουργού προς το Βερολίνο, το Παρίσι, με κατάληξη την Ουάσιγκτον στις αρχές Μαρτίου 2010, για έναν υπό διαμόρφωση «μηχανισμό βοήθειας» (δηλαδή σωτηρίας) της Ελλάδας.

ΕΚΕΙ στο Βερολίνο, η κ. Μέρκελ ξεκαθάρισε στους κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου ότι η Γερμανία δεν θα μπορούσε να βοηθήσει την Ελλάδα, παρά μόνον όταν αυτή «έφτανε στο χείλος της χρεοκοπίας».

ΚΑΙ ΕΝΩ ο πρωθυπουργός μετέβη στην Ουάσιγκτον, επιφορτισμένος από τους Ευρωπαίους ηγέτες να ξεκινήσει «διεθνή σταυροφορία εναντίον των κερδοσκόπων», έγιναν πολλές, πολύωρες και παράπλευρες συναντήσεις της ελληνικής πλευράς με «τεχνοκράτες» του ΔΝΤ.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ήρθε λίγο αργότερα στις Βρυξέλλες, όταν η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί, ύστερα από διαβούλευσή τους, κατ' ουσίαν «ανακοίνωσαν» στην ελληνική πλευρά το «μηχανισμό βοήθειας» προς την Ελλάδα από το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την ΕΚΤ.

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ, ήρθε το Μνημόνιο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, δίνεται η «μάχη» για την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους.

ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ;