Το μεγαλύτερο σκάνδαλο της σύγχρονης Ελλάδας

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ
Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς
 nkotzias@otenet.gr.

Οι λογιστές που μας κυβερνούν έχουν την αίσθηση ότι το Βατοπέδι ήταν «το σκάνδαλο», ενώ το ξεπούλημα 50 δισεκατομμυρίων δημόσιου πλούτου σε περίοδο κρίσης, με χρονοδιάγραμμα αναγκαστικής εκποίησης, θα είναι «εθνικό έργο» αξιοπρέπειας και καλής διακυβέρνησης.

Βέβαια, οι αγοραστές δεν θα έχουν παρά να περιμένουν να τελειώνει ο χρόνος για κάποια από τις επόμενες δόσεις, οπότε η κυβέρνηση θα ξεπουλήσει όσο όσο, μιλώντας για υποχρεωτική εκποίηση διότι «το επιβάλλει ο μονόδρομος». Προκλητικά δε θα μας καλούν να τους πούμε τότε ποιους εναλλακτικούς αγοραστές έχουμε υπόψη μας.

Οι λογιστές, οι τοκογλύφοι των τραπεζών και των εργολάβων καθώς και τα φερέφωνά τους, ανακάλυψαν την ανάγκη να παριστάνουν τις μωρές παρθένες έναντι υπαλλήλων διεθνών οργανισμών που τους εξέθεσαν δημοσιοποιώντας τον ήδη υπάρχοντα προγραμματισμό του μεγαλύτερου σκανδάλου της σύγχρονης Ελλάδας. Καμώνονται ότι τσακώθηκαν μαζί τους, ασφαλώς όχι βέβαια για την πολιτική, αλλά για την επικοινωνία της λογιστικής της εκποίησης.
Αναρωτιέμαι, πού πάει η κυβέρνηση; Είναι δυνατό να τσακώνεται με τους εκπροσώπους «της μονοδρομικής λύσης σωτηρίας της χώρας»; Με αυτούς στους «οποίους χρωστάμε και δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε»;

Η ανακοίνωση εκ μέρους των υπαλλήλων της τρόικας για την εκποίηση του εθνικού μας πλούτου, αποκληρώνοντας τις επόμενες γενιές, απέδειξε ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί η δημοκρατία. Η Βουλή δεν είχε καν το δικαίωμα να ψηφίσει την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Τους βουλευτές η κυβέρνηση τούς βλέπει απλά ως μαριονέτες ενός θεάτρου σκιών που ψηφίζουν την περαίωση με την οποία οι φοροφυγάδες καλούνται να βάλουν χαρτόσημα στη φοροκλοπή τους, αλλά είναι έτοιμοι να στείλουν φτωχούς ανθρώπους φυλακή εάν δεν πληρώσουν 1,40 ευρώ.
Μια κυβέρνηση που ωρύεται ότι δεν θα αφήσει να καταργηθεί η νομιμότητα, ενώ παραβιάζει κάθε μέρα το Σύνταγμα. Η οποία εισήγαγε στη Βουλή τη διαγραφή 24 δισεκατομμυρίων χρεών εκείνων που εδώ και χρόνια πράττουν: «δεν πληρώνω - δεν πληρώνω για τα εκατομμύριά μου»...

Οι δημόσιες δηλώσεις των αλλοδαπών υπαλλήλων αποκάλυψαν ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί η δημοκρατία. Την εκποίηση δεν την γνώριζε θεσμικά ούτε καν το υπουργικό συμβούλιο. Μόνο ένας υπουργός. Ισως και κάποιοι κομματικοί που η πολιτική τους ευστροφία τούς οδήγησε καμαρωτοί καμαρωτοί να δηλώνουν ότι αυτά τα προέβλεπε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλοι, της Ν.Δ., περιφέρονταν από κανάλι σε κανάλι υποστηρίζοντας ότι εκείνοι τα είπαν πριν την τρόικα. Ω! Τι τιμή και τι δόξα!

Η φασαρία για την αποκάλυψη της εκποίησης δείχνει ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απέτυχε ακόμα και στην πρόθεσή της να δημιουργήσει τεχνική κρίση με την τρόικα, για λόγους επικοινωνιακούς και εκλογικούς. Δείχνει, επίσης, ότι η τρόικα θέλει να δέσει τον γάιδαρο των συμφερόντων που εκπροσωπεί τώρα που υπάρχει μια κυβέρνηση που της επιτρέπει επί της ουσίας όλα. Διότι, μη μου πείτε ότι είναι αδιάφορο το ότι δεν υπάρχουν ανάλογα επεισόδια στο Δουβλίνο. Οτι ουδείς τόλμησε να πει οποιαδήποτε κουβέντα εις βάρος της Ιρλανδίας. Οτι η τρόικα δεν τόλμησε να κάνει εκεί αυτά που κάνει εδώ. Διότι αυτές οι διαφορές μάλλον δεν οφείλονται στο ότι τα εκεί τροϊκανόπαιδα έχουν καλύτερο χαρακτήρα από τα εδώ. Μάλλον τελικά έχει να κάνει με το τι κυβέρνηση και επιχειρηματίες «διαθέτει» η Ελλάδα...

Ο Σπίθας και το Παιδί Φάντασμα την εποχή του Μνημονίου

Η πολιτική δραστηριοποίηση Μίκη Θεοδωράκη και Βασιλείου Μαρκεζίνη

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ
http://www.iospress.gr/

Μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είχε στενή σχέση με έναν μόνο «σερ», τον χαρισματικό «σερ Μπιθί» του λαϊκού πενταγράμμου, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Εδώ και μήνες παρατηρούμε τη σύγκλιση του παλαίμαχου μουσικού με έναν πραγματικό «σερ», έναν Ελληνα δηλαδή που έχει λάβει τον τίτλο αυτό για τις υπηρεσίες του προς τη βασίλισσα Ελισάβετ, τον Βασίλειο Μαρκεζίνη.

Και αν ο Θεοδωράκης δεν έλειψε ποτέ από την ελληνική πολιτική επικαιρότητα τα τελευταία 50 χρόνια, ο Μαρκεζίνης κάνει σήμερα τα πρώτα του βήματα, αλλά με ρυθμούς καταιγιστικούς. Αν δεν υπήρχε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη που με τις παντοειδείς κοινωνικές δραστηριότητές της μονοπωλεί σχεδόν καθημερινά το τελευταίο δεκάλεπτο των ειδήσεων στα μεγάλα κανάλια, ασφαλώς πρωταγωνιστής στο ίδιο τηλεοπτικό χρόνο θα αναδεικνυόταν ο Βασίλειος Μαρκεζίνης. Ο κ. Μαρκεζίνης δεν είναι βέβαια τυχαίος άνθρωπος. Νομικός και ακαδημαϊκός με αναγνωρισμένη ευρυμάθεια και διεθνή καριέρα, αποφάσισε σχετικά πρόσφατα να στρέψει το ενδιαφέρον του στην πολιτική ζωή της Ελλάδας και με συνεχείς παρεμβάσεις (βιβλία και συνεντεύξεις) να προτείνει λύσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Το εντυπωσιακό γεγονός είναι ότι όλο το φάσμα των μέσων ενημέρωσης δείχνει ενδιαφέρον για τις προτάσεις του (Mega, Star, ANT1, Βήμα, Εθνος, Ελεύθερος Τύπος, Ελευθεροτυπία, Παρόν, κλπ), όσο κι αν από πρώτη ματιά οι σκέψεις του αποκλίνουν από την πολιτική γραμμή που υποστηρίζει το καθένα απ’ αυτά.

Από την άλλη πλευρά ο Θεοδωράκης εξακολουθεί να απολαμβάνει το δημόσιο θαυμασμό και την τηλεοπτική προβολή για το τεράστιο καλλιτεχνικό του έργο, αλλά τα κανάλια δεν έδωσαν ανάλογη προσοχή στην εξαγγελία του πολιτικού του κινήματος («Σπίθα», Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών). Βέβαια ο Θεοδωράκης δεν έχει λόγους να απογοητεύεται. Την τρίωρη σχεδόν ιδρυτική του Διακήρυξη για τη Σπίθα φιλοξένησε σε δώδεκα σελίδες η Ελευθεροτυπία (4.12.2010), ενώ και την πιο πρόσφατη ομιλία του αναπαρήγαγε σε δυο σελίδες μεγάλου σχήματος η Ελεύθερη Ωρα (19.1.2011).

Ο παραλληλισμός της πορείας των δύο ανδρών δεν είναι αυθαίρετος. Τη σύνδεση κάνουν οι ίδιοι με κάθε ευκαιρία, ενώ ο ένας παρουσιάζει τα βιβλία και τις απόψεις του άλλου με θαυμαστικά σχόλια και επαίνους. Ο Μαρκεζίνης περιλαμβάνει μάλιστα στο βιβλίο του ως «παράρτημα» τους ύμνους που του απευθύνει ο Θεοδωράκης, ο οποίος τον κατατάσσει στους «πνευματικούς θησαυρούς που διαθέτει σήμερα η χώρα μας». Από την πλευρά του ο Θεοδωράκης καλεί τον Μαρκεζίνη να παρουσιάσει το δικό του βιβλίο και εκείνος μαζί με τους ύμνους εξηγεί ότι «παρότι με τον Μίκη ξεκινήσαμε από διαφορετικά σημεία της πυξίδας, με την πάροδο του χρόνου συναντηθήκαμε κάπου στη μέση».

Σημειωτέον ότι και οι δύο πέρα από την προσοχή των μέσων ενημέρωσης έχουν εξασφαλίσει και τη στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων. Ο μεν Μαρκεζίνης του Πάνου Λασκαρίδη που του διαθέτει τη Μεγάλη Βρετανία για τις πολιτικές του συγκεντρώσεις, ενώ ο Θεοδωράκης του ομίλου Κυριακίδη-Λαυρεντιάδη, μέσω της ΜΚΟ του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων «Ρωμηοσύνη».

Βέβαια τόσο ο κ. Θεοδωράκης όσο και ο κ. Μαρκεζίνης δεν είναι αυτό που θα λέγαμε «νέο αίμα» στην πολιτική. Εχουν συγκεκριμένη και πολυσυζητημένη πορεία. Ο πρώτος πέρασε από όλα τα κόμματα του πολιτικού φάσματος έως ότου καταλήξει υπουργός της αλήστου μνήμης κυβέρνησης Μητσοτάκη, ενώ ο δεύτερος άργησε να εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή γιατί τον βάραινε το άγος της συμμετοχής του πατέρα του Σπύρου Μαρκεζίνη ως δοτού πρωθυπουργού στην κυβέρνηση του δικτάτορα Παπαδόπουλου την περίοδο της σφαγής του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Φυσικά δεν είναι υπεύθυνος ο ίδιος για τις πολιτικές επιλογές του πατέρα του. Αλλά με δική του απόφαση ο Βασίλειος εμφανίζεται ως συνεχιστής του Σπύρου Μαρκεζίνη και διεκδικεί την πολιτική του αποκατάσταση. Μιλώντας στον Παύλο Τσίμα κ. Μαρκεζίνης θα επικαλεστεί και πάλι τον φίλο του: «Υπάρχουν άνθρωποι όπως ο κ. Θεοδωράκης και ο κ. Κύρκος οι οποίοι έχουν πει ότι η επιχείρηση που έκανε [σ.σ. ο Σπύρος Μαρκεζίνης] με τον Παπαδόπουλο για να επαναφέρει τη δημοκρατία είναι κρίμα –αυτές είναι οι φράσεις του κ. Θεοδωράκη- που δεν επέτυχε. Αλλά είχε και τα λάθη του. Το ένα λάθος ήταν ότι κάλυψε το Πολυτεχνείο ενώ δεν είχε καμία ευθύνη» (Mega, 28.10.2010).

Βέβαια σημασία δεν έχει τόσο η πορεία των πολιτικών ή των στοχαστών παρά το τι ακριβώς λένε σήμερα και αν πραγματικά προτείνουν λύσεις στα κρίσιμα προβλήματα που σωρεύει η κυβερνητική πολιτική τα τελευταία χρόνια. Για το περιεχόμενο των θέσεων που προβάλλει από τα βιβλία του ο κ. Μαρκεζίνης παραπέμπουμε στην εύστοχη (όσο και απελπιστικά μοναχική) κριτική του Νίκου Χρυσολωρά στην Καθημερινή (12.12.2010), όπου επισημαίνονται τα κλισέ, η περιαυτολογία, η ανάπτυξη θεωριών συνωμοσίας και οι επαναλήψεις, ενώ ο αρθρογράφος θεωρεί «δυσερμήνευτο» και αναρωτιέται «για ποιο λόγο τέτοιες απόψεις συνεχίζουν να τυγχάνουν τόσο μεγάλης προβολής από τα ελληνικά μίντια». Προσθέτουμε ότι τα βιβλία αυτά διανθίζονται με έντονες προσωπικές επιθέσεις και προσωπικούς χαρακτηρισμούς για όσους διαφωνούν με τις απόψεις του «σερ» (π.χ. τον κ. Βερέμη), ενώ η υποστήριξή του προς τον Κώστα Καραμανλή φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει «εξέγερση» την προσέγγισή του με τη Ρωσία και να την παρομοιάζει με την «εξέγερση της επονομαζόμενης Ανοιξης της Πράγας»…

Η Διακήρυξη Θεοδωράκη -ίσως και εξαιτίας του μεγέθους της- δεν έτυχε καμιάς ανάλογης κριτικής, με αποτέλεσμα να της αποδίδει καθένας αυτά που «θα περίμενε» από τον Θεοδωράκη, σύμφωνα με την εικόνα που έχει πλάσει για την προσωπικότητα του μουσικού. Και έτσι εμφανίζονται ως υποστηρικτές της Σπίθας πολιτικά στελέχη που αυτοπροσδιορίζονται σε όλο το φάσμα της πολιτικής σκηνής: από την ακροδεξιά μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά.

Αν όμως μπει κανείς στον κόπο να διαβάσει την πολυσέλιδη Διακήρυξη θα διαπιστώσει ότι κι εδώ έχουμε ένα κακογραμμένο κείμενο, το οποίο έχουν ασφαλώς συντάξει περισσότεροι του ενός, με αποτέλεσμα να περιλαμβάνονται αντιφατικές θέσεις, αλληλοσυγκρουόμενες προτάσεις και κακοχωνεμένες αναλύσεις μερίδας του Τύπου. Την ίδια στιγμή που η Σπίθα ζητάει μείωση των αμυντικών δαπανών, απαιτεί και «να οχυρωθούμε σαν αστακοί». Κατά την εκφώνηση της Διακήρυξης ο χαρισματικός Θεοδωράκης το διαπίστωσε σε κάποια στροφή του λόγου του και μιλώντας εκτός κειμένου μουρμούρισε ότι «αυτό έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με όσα είπα προηγουμένως» για να προσθέσει αμέσως χαριτολογώντας: «γι’ αυτό είμαι άνθρωπος των αντιθέτων».

Αλλά όλοι αυτοί που τόσο εύκολα σπεύδουν να τον ανακηρύξουν σε νέο Κολοκοτρώνη καλό θα ήταν να προσέξουν ότι μεταξύ των προτάσεών του είναι και η πρόταση της συνεκμετάλλευσης από Ελλάδα και Τουρκία των πετρελαίων του Αιγαίου. Ενα από τα πρώτα μέτρα που εισηγείται είναι να επισκεφτεί ελληνική αντιπροσωπεία την Αγκυρα για «την εξέταση μεμονωμένων ή κοινών προσπαθειών για την εκμετάλλευση πιθανών κοιτασμάτων».

Ταλαντευόμενος μεταξύ της γνωστής του θέσης υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας και της πιο δημοφιλούς τουρκοφοβικής στάσης, ο Θεοδωράκης προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες. Όπως ποζάρισε στη βεράντα του σπιτιού του αγκαλιά με τον Ερντογάν και τον Παπανδρέου πριν ξιφουλκήσει κατά των «επίβουλων» Τούρκων και του «κατοχικού» πρωθυπουργού, τώρα εφευρίσκει ότι δεν είναι εχθροί μας οι Τούρκοι, αλλά «οι Αμερικάνοι που τους βάζουν».

Παρασυρμένος από τον ενθουσιασμό του ο Μίκης θα πει από μικροφώνου και ορισμένες ατάκες που δεν περιλαμβάνονται στο επίσημο κείμενο της Διακήρυξης. Μιλώντας για τη μειονότητα στη Θράκη θα ξεπεράσει ακόμα και τον πιο ακραίο εθνικιστή: «Πολλοί λένε ότι πρέπει να σεβόμαστε τη θέληση των ανθρώπων για την καταγωγή τους. Εγώ θα έλεγα: θες να είσαι Τούρκος; Πήγαινε στην Τουρκία». Τη φράση του σκέπασε το χειροκρότημα των παρισταμένων. Και συνέχισε γελώντας: «Τι κάθεσαι και υποφέρεις;» Στο ίδιο μήκος κύματος και ορισμένα κείμενα που προβάλλει η επίσημη ιστοσελίδα της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών. Ανάμεσά τους και η θέση ότι «καλός ως αρχή ο φράκτης των 12,5 χλμ., θα χρειαστεί όμως να επεκταθεί σε όλο το μήκος των συνόρων στον Εβρο».

Και βέβαια δεν λείπουν από την επιχειρηματολογία της Διακήρυξης και όλοι οι μεταπολιτευτικοί μύθοι, με πρώτη-πρώτη την (ανύπαρκτη) δήλωση Κίσινγκερ περί «επίθεσης στον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική γλώσσα», για τη χρήση της οποίας έχει ζητήσει συγνώμη ακόμα και ο Γιάννης Μαρίνος. Αλλά ο Μίκης την τροποποιεί και εμφανίζει τον Κίσινγκερ να στρέφει τα βέλη του ειδικά κατά του ελληνικού πολιτιστικού κινήματος της δεκαετίας του ’60, δηλαδή εναντίον του ίδιου. Τώρα πώς συμβιβάζεται το ξαναζέσταμα της πλαστής δήλωσης με τον νεότερο ισχυρισμό του Θεοδωράκη ότι οι Αμερικάνοι την εποχή εκείνη (δηλαδή τον Ιούνιο του 1974) του είχαν αναθέσει την αποστολή να πείσει τον Καραμανλή να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας (ομιλία στο ΡΕΞ, 17.1.2011), αυτό ας αποδοθεί στον «άνθρωπο των αντιθέσεων».

Αυτά όλα ασφαλώς ικανοποιούν το ακροδεξιό ακροατήριο. Αλλά η αριστερά; Αυτή ανακάλυψε στον Θεοδωράκη τον ηγέτη του αντιμνημονιακού αγώνα. Αλλά κανείς δεν πρόσεξε ότι η Διακήρυξη ταυτίζεται απολύτως με την άποψη Σαμαρά για την κρίση; Οτι δηλαδή αποδίδει τη σημερινή κρίση στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 και τη σημερινή του Γιώργου Παπανδρέου, απαλλάσσοντας τις ενδιάμεσες και κυρίως του Κώστα Καραμανλή.

Οσο για τις συγκεκριμένες προτάσεις «ανυπακοής» που εξαγγέλλει ο Θεοδωράκης, εκείνη που βγάζει μάτια είναι η υπόδειξή του προς τους πολίτες να μην πληρώνουν φόρους! Πραγματικά αξιοπρόσεκτη πρόταση για την έξοδο από μια κρίση που οδηγηθήκαμε (μεταξύ άλλων) και εξαιτίας της προκλητικής φοροδιαφυγής και φοροαπαλλαγής των οικονομικά ισχυρών.

Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που συνδέει τις αναλύσεις και των δύο προβεβλημένων προσωπικοτήτων (Μαρκεζίνη και Θεοδωράκη). Είναι η πρόταση ότι τη λύση στην κρίση θα τη δώσει η ανάδειξη των «αρίστων», οι οποίοι θα αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας και οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν μείνει αναξιοποίητοι. «Κατά την άποψή μου», γράφει ο Θεοδωράκης, «το μέγιστο λάθος που μας ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια του ελληνικού έθνους είναι η συστηματική περιφρόνηση από μέρους των πολιτών προς τους αρίστους, με συνέπεια την επιλογή των μετριοτήτων και συχνά ανίκανων στις θέσεις όλων αυτών που αποτελούν την καθηστηκυία τάξη, στην οποία ένα λαός εμπιστεύεται τις τύχες του». Περιττό να πούμε ότι ο ένας προβάλλει ως «άριστο» τον άλλο, ενώ κανείς τρίτος «άριστος» δεν κατονομάζεται.

Ποιοί είναι λοιπόν αυτοί οι άριστοι δεν γνωρίζουμε ακόμα. Το μόνο δεδομένο είναι ότι μεταξύ των «αρίστων» δεν θα βρίσκονται τα σημερινά πολιτικά στελέχη. Αλλά τότε πώς θα προκύψουν οι «άριστοι»; Από ποιες διαδικασίες και με ποιανού την επιλογή; Πρόκειται για μια άποψη που προβάλλει εδώ και πολύ καιρό ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ο οποίος λειτουργεί πολύ συχνά ως «λαγός» του πολιτικού συστήματος και ως έμπειρος διαφημιστής ρίχνει στην πολιτική αγορά ιδέες και ό,τι πιάσει. Με επιμονή τους τελευταίους μήνες υποστηρίζει τη συγκρότηση κυβέρνηση «αρίστων», ενώ στα πρόσωπα που συγκαταλέγει μεταξύ των αρίστων προβάλλει συστηματικά μόνον ένα, αυτό του σερ Μαρκεζίνη. «Πιστεύω ότι η συνδρομή ικανών, ολοκληρωμένων, φωτεινών και δημιουργικών προσωπικοτήτων όπως του κ. Β. Μαρκεζίνη, θα ήταν καταλυτική για την Ελλάδα», θα δηλώσει στις 27.10.2010. Και λίγες μέρες αργότερα θα συμπληρώσει: «Απαιτείται η δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης, για να βρούμε ικανούς ανθρώπους. Υπάρχουν προσωπικότητες. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι ο Βασίλης Μαρκεζίνης» (8.11.2010).

Εδώ βρίσκουμε ίσως και τη λύση του μυστηρίου με την έντονη προβολή των θέσεων αυτών των δύο φίλων από τα μέσα ενημέρωσης. Η «κυβέρνηση των αρίστων» είναι μια από τις εναλλακτικές λύσεις του κυρίαρχου συντηρητικού πολιτικού συστήματος μπροστά στον ορατό κίνδυνο να κινητοποιηθεί μαζικά ο λαϊκός παράγοντας και να επιβάλει αυτός τις δικές του λύσεις. Με την ευγλωττία που τον διακρίνει είχε διατυπώσει αυτό το φόβο ο κ. Μαρκεζίνης. Αποκρούοντας την ιδέα να συγκροτηθεί οικουμενική κυβέρνηση από όλα τα κόμματα (ή συνασπισμός των δύο μεγαλύτερων), αντιπρότεινε την αναζήτηση ανθρώπων με φαντασία για να προκύψει «επανάσταση νοοτροπίας, επανάσταση ιδεών», έτσι ώστε «να μην καταλήξουμε στην πιο οδυνηρή από όλων των ειδών τις επαναστάσεις: την επανάσταση του πεζοδρομίου».

Κατά σύμπτωση αυτά τα λόγια του σερ Μαρκεζίνη εκφωνήθηκαν κατά την παρουσίαση του (αυτό)βιογραφικού βιβλίου του Μίκη Θεοδωράκη (25.11.2010). Τον τρόμο μπροστά στον λαϊκό ξεσηκωμό επιβεβαίωσε ο «σερ» και στη συνέντευξή του στο Mega: «Το πρώτο θέμα είναι να βρεθεί ένας τρόπος ήρεμος και οργανωμένος να αλλάξει το πολιτικό κατεστημένο. Αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει, αλλά πρέπει να γίνει ήρεμα και μελετημένα για να μη γίνει αλλιώς βίαια, δηλαδή μέσω του πεζοδρομίου».

Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι οι πρώτοι παλιοί πολιτικοί που έσπευσαν να συνταχθούν με το κίνημα των «αρίστων» και να δώσουν το παρών στις εκδηλώσεις της Σπίθας δεν ήταν άλλοι από τον Στέλιο Παπαθεμελή και τον Πάνο Καμμένο.

Γράφτηκε στις 25.1.2011

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Του  ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ


«ΕΙΝΑΙ να μη σου λάχει και πέσεις στα χέρια των γιατρών και των δικηγόρων», προειδοποιεί η λαϊκή δημοσοφία.

Και των οικονομολόγων της συμφοράς, να συμπληρώσω εγώ. Οι προβλέψεις των τελευταίων για το τι μέλλει γενέσθαι υπολείπονται από εκείνες των συναδέλφων τους αστρολόγων. Αλλωστε, κανείς απ’ όλους αυτούς τους περισπούδαστους δεν προειδοποίησε εγκαίρως τις κυβερνήσεις για την επερχόμενη χρηματοπιστωτική κρίση. Ολοι βρέθηκαν προ εκπλήξεως…

ΞΕΧΑΣΑ να σ’ το πω… Διάβασα στην κυριακάτικη «Καθημερινή» τη συνέντευξη του διάσημου Γερμανού οικονομολόγου και προέδρου του «Κέντρου Σπουδών Ευρωπαϊκής Πολιτικής» (CEPS), Ντάνιελ Γκρος, στη συνάδελφο Κατερίνα Σώκου κι έπαθα ταράκουλο. Νομίζω πως αξίζει να αναδημοσιεύσω κάποια αποσπασματάκια. Ο τυπάκος λέει ό,τι και το ΚΚΕ: «Η έκδοση ευρωομολόγου μπορεί να επιδεινώσει τα πράγματα».

«ΑΣ υποθέσουμε», λέει, «ότι η Ελλάδα είχε δανειστεί το 60% του ΑΕΠ της μέσω ευρωομολόγων. Αυτό θα ήταν senior έναντι του υπόλοιπου χρέους τους. Ετσι, σε περίπτωση προβλήματος, η Ελλάδα θα έπρεπε να αποπληρώσει πλήρως το ευρωομόλογο, αλλά δεν θα μπορούσε να επιστρέψει παρά ελάχιστο μέρος των υπόλοιπων χρεών της. Αρα ο δανεισμός της άνω του 60% του ΑΕΠ θα ήταν λιγότερο ασφαλής και θα ήταν πιο δύσκολο να επιστρέψει στην ομαλή χρηματοδότηση»…

ΤΙ καταλαβαίνω ότι υπονοεί ο… ποιητής; Πως άλλο το πρόβλημα δανεισμού κι άλλο η κρίση χρέους. Αυτοί που σε δανείζουν είναι επενδυτές. Οι λεγόμενες αγορές. Οταν επιλέγουν να επενδύσουν κάπου τα λεφτά τους, δηλαδή να δανείσουν με τοκογλυφικά επιτόκια, αποβλέπουν σε μεγάλες αποδόσεις, αλλά ταυτόχρονα παίρνουν και μεγάλο ρίσκο. Αμα σηκώσεις σαν χώρα τα χέρια και πεις «δεν έχω να πληρώσω», χάνουν οι ιδιώτες επενδυτές. Κι άντε μετά να μπουν στην περιπέτεια πώς και πότε θα πάρουν ένα μέρος απ’ τα λεφτά τους πίσω οι ομολογιούχοι… Ενώ άμα σ’ έχουν δανείσει τα κράτη της Ε.Ε., η φάση αγριεύει: Θα σου κόψουν τον κώλο! Ο όρος θα ‘ναι: Πρώτα να πάρουν τα πλούσια κράτη και η ΕΚΤ πίσω τα λεφτά κι άσ’ τους ιδιώτες να περιμένουν στη σειρά…

«ΝΑ προτείνετε αναδιάρθρωση του χρέους με μεγαλύτερη περίοδο αποπληρωμής και μικρότερο επιτόκιο», μας συμβουλεύει ο πολύς Ντάνιελ Γκρος. «Με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψετε το πλήρες ποσόν, αν ο ρυθμός ανάπτυξης είναι ισχυρός»…

«ΜΙΑ μη ελεγχόμενη χρεοκοπία, δηλαδή μια χρεοκοπία χωρίς συμφωνία με τους πιστωτές και τις ευρωπαϊκές αρχές, αυξάνει την πιθανότητα της εξόδου σας απ’ την ευρωζώνη. Αλλά αν υπάρχει μια συμφωνία με τους πιστωτές και με την υποστήριξη απ’ το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, τότε είναι πολύ διαφορετικά, μπορεί κανείς να αποφύγει την έξοδο από την ευρωζώνη»…

ΑΚΟΥ τι… γιατροσόφι προτείνει ο… «ποιητής» τα επόμενα δέκα χρόνια για να μείνει ενωμένη η ευρωζώνη: «Μια περαιτέρω απόκλιση εντός της ευρωζώνης είναι απαραίτητη, ώστε η ευρωζώνη να μείνει ενωμένη μακροπρόθεσμα. [...] Τα επόμενα δέκα χρόνια χρειαζόμαστε χαμηλότερους μισθούς και τιμές στην περιφέρεια και ισχυρότερη ανάπτυξη και μισθούς στη Γερμανία [...] Στην Ελλάδα υπάρχει το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά η χώρα δεν έχει προσαρμοστεί ως προς τις τιμές, ενώ οι μισθοί σας δεν έχουν πραγματικά μειωθεί αρκετά [...] Επιπλέον η κατανάλωση της χώρας, δεν μιλάω για την κατανάλωση της κυβέρνησης, παραμένει υπερβολική [...] Ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα που εξακολουθεί να καταναλώνει υπερβολικά» [...]

ΤΙ θέλει να (μας) πει ο Γερμανός «ποιητής» Ντάνιελ Γκρος; Οτι το οικονομικά ορθό είναι: Για να αντιμετωπίσουμε την κρίση, πρέπει στος εξής εμείς να τρώμε με χρυσά κουτάλια κι εσείς να πεινάτε. Και τότε πώς θα αγοράζουμε τις Μερσεντές σας που πρέπει να μας πουλήσετε; Υποχρεωτικά! Να βγάλετε στο σφυρί ό,τι έχετε και δεν έχετε για ν’ αγοράσετε Μερσεντές και να τις οδηγείτε νηστικοί… Φοβερή θεωρία οικονομική!…
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=242758

«Επιτροπή σοφών» για την Ευρώπη...

Σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, Πράσινοι, κεντροαριστεροί ένωσαν τις δυνάμεις τους για μια «άλλη, ισχυρή και κοινωνικά δίκαιη Ευρώπη».

Μια «κυκλωτική» κίνηση γύρω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, με τη σφραγίδα σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων, πρώην πρωθυπουργών και αρχηγών κομμάτων, όπως ο Κ. Σημίτης, εξελίσσεται αυτήν την «ώρα» στα κράτη-μέλη με στόχο τη «διάχυση» και υιοθέτηση ιδεών για μια «άλλη, ισχυρή και κοινωνικά δίκαιη Ευρώπη».

Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που ταράσσουν την αδράνεια σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο; Είναι κατά κανόνα σοσιαλδημοκράτες-σοσιαλιστές, αλλά και φιλελεύθεροι, Πράσινοι, κεντροαριστεροί, που αγωνιούν για τις εξελίξεις και ξανασυναντιούνται από όλες τις χώρες σε μια «οικογένεια».

Πολιτικοί που έχουν αφήσει τη «σφραγίδα» τους στις χώρες τους και έχουν συμβάλει για την ενωμένη Ευρώπη βάζουν την υπογραφή τους προτείνοντας το δικό τους «μανιφέστο». Ζητoύν γοργά βήματα για μια Ευρώπη που θα σταθεί στα πόδια της και δεν θα επικαλείται «έλλειμμα ηγεσίας».

Ο Αλτιέρο Σπινέλλι

Η ομάδα «Σπινέλι» συνεδρίασε προχθές στις Βρυξέλλες και υιοθέτησε το πρώτο σχέδιο κειμένου, με 2.000 υπογραφές, το οποίο θα επανεξετάσει σε νέο ραντεβού τον Μάρτιο.

Φυσικός ηγέτης της θα μπορούσε να ήταν ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, όμως λόγω του ρόλου του στην Ευρωζώνη περιορίζεται στις αρμοδιότητές του, αλλά εκφράζει ανοιχτά απόψεις που ενεργοποιούν δράσεις. Η όλη κουβέντα αφορά τη διεύρυνση της ενίσχυσης του Μηχανισμού Στήριξης, ώστε πολύ απλά να αγοράζει ομόλογα χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα - ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας με προχθεσινές δηλώσεις του έδειξε ότι δεν κλείνει τα αυτιά του όταν ακούει σχετικές προτάσεις.

Η Μέρκελ

Ο Ολι Ρεν επίσης ενθαρρύνει την κινητικότητα των ιδεών, αλλά η καγκελάριος Μέρκελ «έβγαλε νύχια» για να απαντήσει στις προτάσεις της Ομάδας «Σπινέλι».

Ο Λουκάς Παπαδήμος από την πλευρά του θεωρεί -βάσει πληροφοριών- αναγκαία την υιοθέτηση ενός ευρωομολόγου που θα συνδέεται ευθέως με το χρέος. Για τον ίδιο η αποδοτικότερη και ρεαλιστική λύση για το μέλλον θα ήταν ένα ευρωομόλογο που θα διαχειριζόταν ο Μηχανισμός Στήριξης. Που θα έχει θεσμική και οικονομική δυνατότητα να παρεμβαίνει, όταν στις αγορές τίθεται ζήτημα ρυθμίσεων και συγκράτησης των spreads.

Δεν είναι τυχαίες και οι δηλώσεις του επιτρόπου Μ. Μπαρνιέ, ο οποίος από την Αθήνα προ ημερών μίλησε για την ανάγκη να εποπτευθούν με κανόνες οι οίκοι αξιολόγησης. Στο πλαίσιο αυτό ο Γ. Παπανδρέου θα «οργώσει» εκ νέου τις δυνατότητες που υπάρχουν στην Ευρώπη (και εντός) για μια κοινή προσπάθεια και με τη «διευκρίνιση» ότι «το οικονομικό πρόβλημα δεν είναι κάποιων χωρών, αλλά συνολικά της Ευρωζώνης». Το ταξίδι του στο Νταβός θεωρείται άκρως σημαντικό εξ αυτού του λόγου και γιατί θα έχει τη δυνατότητα να αναλύσει το σχέδιο σε κορυφαίους της Ευρώπης για την «αναγέννησή» της.

Σε κοινή πορεία

Αναπτυξιακό ομόλογο η ελληνική πρόταση

Και στην Ελλάδα; Λέγεται ότι η συμβολή του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη -ο οποίος επιστρέφει σήμερα από τις Βρυξέλλες- στην Ομάδα «Σπινέλι» ανοίγει δρόμους στο ΠΑΣΟΚ, ώστε η απόφαση του Γ. Παπανδρέου να ορίσει Επιτροπή για το ευρωομόλογο να διευρύνει τους ορίζοντες και να προσφέρει τις δικές της δυνάμεις.

Η Επιτροπή, υπό τη Βάσω Παπανδρέου και με τον Λουκά Παπαδήμο να αναλαμβάνει εξέχοντα ρόλο, έχει καταλήξει σε κείμενο που εντός των ημερών παίρνει την υπογραφή του Γ. Παπανδρέου. Ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ που αυτές τις ημέρες βρίσκεται στο Χάρβαρντ, έχει υποβάλει δέσμη προτάσεων που συζήτησαν την Παρασκευή στην Επιτροπή. Εισηγείται τη θεσμοθέτηση αναπτυξιακού διασυνοριακού ευρωομολόγου, που έχει ήδη την υποστήριξη πολλών, όπως ο Μπαρόζο και Γερμανοί πολιτικοί. Το εν λόγω ευρωομόλογο αναλύθηκε στην τελευταία συνεδρίαση της Κομισιόν και επεκτάθηκε με την «ανοχή» των Γερμανών στους τομείς τουρισμού, υποδομών, έργων. Στόχος; Η αναπτυξιακή τόνωση και η υπέρβαση των προβλημάτων που προκαλεί η ύφεση στην ευρωπαϊκή οικονομία.

«ΑΛΥΣΙΔΑ»

Ο Αλτιέρο Σπινέλι. ήταν από τους πρώτους Ευρωπαίους κεντροαριστερούς που ονειρεύτηκαν μια ενωμένη και ελεύθερη Ευρώπη. Η ομάδα «Σπινέλι» προωθεί σειρά παρεμβάσεων για τη θωράκιση της Ευρώπης (π.χ. από κερδοσκόπους).

Ο ιστορικός ηγήτης των Πράσινων της Γερμανίας και πρώην υπουργός Εξωτερικών Φίσερ, οι Βέλγοι Ντεάν και Φερχοφστάτ, ο Κον Μπεντίτ, ο Ρομάνο Πρόντι, ο Κώστας Σημίτης και άλλοι συνυπογράφουν την κίνηση και τον στόχο για μια ευρωπαϊκή καμπάνια που θα την υιοθετήσει ένας ευρωπαϊκός φορέας, εντάσσοντας άλλους και άλλους...

Ο Χέλμουτ Σμιτ εχει αρθρογραφήσει και έχει αναφερθεί στη Γερμανία, η οποία κατά την άποψή του έχει ωφεληθεί από το ευρώ και τώρα πρέπει να αναλογιστεί τις υποχρεώσεις της.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας κ. Αμάτο, ο οικονομολόγος κ. Χόλαντ, αλλά και τα ευρωπαϊκά συνδικάτα (συνεδριάζουν στις 8 Φλεβάρη) εμφανίζουν κινητικότητα προς την ίδια κατεύθυνση (της αναζήτησης «μανιφέστου»).

ΦΩΦΗ ΓΙΩΤΑΚΗ

fofig@pegasus.gr

ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ
Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

Πριν από δύο δεκαετίες στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικαζόταν «Το Βήμα» μετά τη μήνυση που είχαν υποβάλει συνδικαλιστές των σωματείων περισυλλογής των απορριμμάτων της πρωτεύουσας.

Οι συνδικαλιστές είχαν, ως συνήθως, κηρύξει απεργία που είχε προκαλέσει την κλιμακούμενη αντίδραση της Κοινής Γνώμης, αφού κάθε χρόνο την ίδια εποχή οι υπεύθυνοι για την αποκομιδή των απορριμμάτων ξεκινούσαν μια απεργία που διαρκούσε αρκετές ημέρες, έπνιγε το άλλοτέ ποτε κλεινόν άστυ στα σκουπίδια και τελείωνε με συμβιβασμό- όλα καλά κι όλα ωραία!

Μεσούσης της απεργίας «Το Βήμα», ανταποκρινόμενο σε αιτήματα των αναγνωστών του, είχε δημοσιεύσει τα ονοματεπώνυμα με τις διευθύνσεις και τα τηλέφωνα των υπευθύνων για την απεργία συνδικαλιστών.

Ηταν αποκαλυπτική και διδακτική η αντίδραση των πολιτών, οι οποίοι μαζικά εξέφρασαν την αγανάκτησή τους, πολλάκις συγκεντρώνοντας στις εισόδους των κατοικιών όπου διέμεναν οι αρμόδιοι για τα σκουπίδια όγκους απορριμμάτων πάσης φύσεως...

Στο δικαστήριο ένας εκ των κατηγορουμένων, διαρκούσης της δίκης, εζήτησε από τον πρόεδρο να παρατηρήσουν οι δικαστές τις χοντρές χρυσές αλυσίδες με ταυτότητες που έφεραν οι περισσότεροι των μηνυτών, τινές των οποίων είχαν ανοιχτά τα πουκάμισά τους ώστε βαρείς ασημένιοι και χρυσοί σταυροί σε χονδροειδείς καδένες κρεμασμένοι υπονόμευαν την εικόνα των... προλετάριων.

Η δίκη έληξε με απαλλαγή των κατηγορουμένων δημοσιογράφων, οι οποίοι εκρίθη ότι έκαναν το καθήκον τους. Η σύντομη αυτή αναφορά στο παρελθόν είναι μια χρήσιμη αφετηρία για να τεθεί το ζήτημα των σκουπιδιών που πνίγουν την πρωτεύουσα με ενιαύσιο συνήθως κύκλο. Ολοι γνωρίζουμε ότι για την κάλυψη κενών στην επάνδρωση των υπηρεσιών καθαριότητας του δήμου προσλαμβάνονται έκτακτοι υπάλληλοι. Αυτοί συντόμως μονιμοποιούνται και κατά συνήθεια εγκαταλείπουν τα απορριμματοφόρα και μετακομίζουν σε άλλες υπηρεσίες και γραφεία. Ερχονται εν συνεχεία νέοι έκτακτοι, οι οποίοι με νέες απεργίες μονιμοποιούνται και η κατάσταση διαιωνίζεται.

Είναι το πρόβλημα με τις χωματερές σε διάφορα σημεία της Αττικής όπου οι κάτοικοι εξεγείρονται διεκδικώντας το... δικαίωμα να συγκεντρώνονται τα σκουπίδια, και τα δικά τους φυσικά, σε οποιαδήποτε περιοχή εκτός από τη δική τους...

Υπάρχουν δήμοι... κορόιδα; Πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια ο τότε υπουργός Εσωτερικών, ο Σωτήρης Κούβελας της ΝΔ, είχε εξαγοράσει την ανοχή της τοπικής δημοτικής αρχής και γιγαντώθηκε η χωματερή των Λιοσίων. Σήμερα η Κυβέρνηση οφείλει να λύσει το πρόβλημα κατά τρόπον δίκαιο και εφικτό, επειγόντως αλλά με διαφάνεια.

Η απλούστερη λύση είναι κάθε δήμος να απορροφά τα σκουπίδια του. Γίνεται;
 
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/

Το ημερολόγιο των Ρόντι

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
από την "Ε"


ΕΤΣΙ μπορείς να με αποκαλείς στο εξής: Ρόντι. Ή, αν μ' αγαπάς αληθινά, μπορείς να με λες: Ροντάκι· χαϊδευτικά.

Είναι μια προσφώνηση που μου προσθέτει στιλ, φινέτσα, χαϊλίκι και γκλαμουριά.

ΕΤΣΙ αποκαλούμε πλέον ο ένας τον άλλον: Ρόντι. Του στιλ: «Θες λίγη σαμπάνια ακόμη Ροντάκι;». Πολύ δύσκολα μπορεί κάποιος να υποψιαστεί ότι πρόκειται για υποκοριστικό του γε-ροντάκι... Και πως ημείς οι πουρέιτζερ, τα πλεϊμπούγια -που λέει κι ο καθηγητής-, οι πρώην αγαπητικοί της Βοσκοπούλας, αυτοαποκαλούμεθα αναμεταξύ μας γερόντοι...

ΠΡΙΝ από μερικές εβδομάδες ήμουν, που λέτε, 20 χρονώ. Κι ήθελα να διακορεύσω το σύμπαν. Να τονε καρφώσω στο Νότιο Πόλο και να βγει απ' το Βόρειο. Ενιωθα πως είχα τη δύναμη να αναποδογυρίσω τα πάντα - όλα και να φέρω τα πάνω κάτω. Τίποτα δεν έσκιαζε το άγριο θεριό της νιότης μου.

ΠΡΙΝ από μερικές μέρες, στα 30 μου, έπαθα την πρώτη ηλικιακή - υπαρξιακή κρίση. Ηταν άδικο και άκαρδο να 30αρίζει τόσο γρήγορα και να πρέπει να ωριμάσει ο τρυφερός μου ο γυπαετός.

ΜΕ είχε χωρίσει η γκόμενα και τα 'πινα μόνος μου στο «Ντα-ντα», στα Εξάρχεια. Σούρθηκα μέχρι τους πρόποδες του Στρέφη, μπήκα στο «Κλαμπ-Ντεκαντάνς» του φίλου μου του Νίκου του Λακόπουλου και είχα πιάσει φραγκάκια, πρώτη φίρμα ήμουνα τότε στην «Ελευθεροτυπία» των 800 χιλιάδων αναγνωστών, κέρασα όλο το μαγαζί. Ημιλιπόθυμο με κουβαλήσανε σπίτι. «Τι να την κάνεις την άδοξη δόξα και το άχαρο χρήμα όταν έχει προδοθεί η επανάσταση που ονειρεύτηκες;». Κι ακόμα χειρότερα: «Τι θα πει: μπορείς να 'χεις όποια θέλεις, όταν σ' έχει φτύσει εκείνη που 'φαγες καψούρα· η ξωτική;».

ΣΤΑ 33 ανέβηκα στον Γολγοθά και άρχισαν οι σταυρώσεις. Για κάποιο λόγο μου έμελλε να βιώσω υπέρμετρο πόνο και θλίψη. Κάτι που δεν ήταν ικανός να υποψιαστεί όποιος φθονούσε την επιφανειακή επιτυχία. Χρειάστηκε να κολυμπήσω στα βαθιά μαύρα νερά, να κάνω μακροβούτια υπαρξιακά για να καταφέρω να αναδυθώ κάπως πιο ανάλαφρος στην επιφάνεια ξανά.

ΕΙΝΑΙ αφελείς και ανόητοι όσοι πιστεύουν ότι μπορείς να γράφεις δίχως να υπάρχει μέσα σου κάτι στοιχειωμένο, χωρίς να χρειαστεί να αναμετρηθείς με κάτι τόσο επικίνδυνο όσο και καταραμένο. Ολο το υπόστρωμα του χιούμορ είναι από ματαιότητα φτιαγμένο.

ΠΑΡΑΠΟΝΟ δεν έχω. Τρεις ζωές γεμάτες συγκινήσεις έχω ζήσει. Σπουδές, ταξίδια, γυναίκες. Με την πιο συγκλονιστική απ' αυτές συμβιώνω 30 τόσα χρόνια. Μια (αυτ)απάτη είναι, μια πρόστυχη και προδότρα κι όμως... Ακόμη καταφέρνει να με εξιτάρει· αυτή η πόρνη η δημοσιογραφία.

ΕΙΠΑ: «Καλά σαράντα» και θώπευσα τα αχαμνά μου. Ποια θανατοφοβία; Εγινα, υποτίθεται, γκέι και μοιραζόμουν το ίδιο κρεβάτι, αγκαλίτσα κοιμόμουν με τον Χάροντα. Ηθελε να με πάρει μαζί του, στα 42, αλλά δεν του 'κατσε. Γουστάριζα τόσο πολύ τη Ζωή!

ΑΠΟ δω και στο εξής μας μέλλει να ζητάμε συνέχεια παρατάσεις. Τρίμηνες, εξάμηνες· ποτέ ετήσιες, γιατί μπορεί να θεωρηθεί αλαζονεία και ύβρις. Πλάκα μάς έκανε ο Κωνσταντάρας. Για γιαούρτι είναι οι διαφημιστές που έβγαλαν το σλόγκαν «η ζωή αρχίζει στα 50». Οπως και οι αυθάδεις απαντήσεις στο: «άσπρα μαλλιά στην κεφαλή - κακά μαντάτα στη λολή» του στιλ: «μαλλιά μπαμπάκι - λολή φαρμάκι»!

ΤΟ θέμα είναι να μην έχεις κόμπλεξ και απωθημένα και εγώ σίγουρα δεν έχω. Εχω ζήσει τρεις ζωές, συναισθηματικά πλούσιες. Από σήμερα μπορείς να με φωνάζεις Ρόντι. Ή, αν μ' αγαπάς αληθινά, να με λες Ροντάκι· χαϊδευτικά. Μου προσθέτει γκλαμουριά... Οτι βγαίνει απ' το γεροντάκι δεν πρόκειται να το φανταστεί καμιά.

Οι… «κοπρίτες» κατά Πάγκαλον

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ευτυχώς, από μια άποψη, που υπάρχει και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος που εκλαϊκεύει με αποτελεσματικό, αν και συχνά σοκαριστικό τρόπο, τις κυβερνητικές θέσεις και έτσι αντιλαμβάνεται πολύ καλύτερα ο ελληνικός λαός τις πραγματικές απόψεις της κυβέρνησης για διάφορες κοινωνικές ομάδες. Απόψεις που ο πρωθυπουργός και οι περισσότεροι υπουργοί του συνήθως συγκαλύπτουν ή μετριάζουν πίσω από διάφορα λεκτικά σχήματα.

«Επί χρόνια το κράτος προσλάμβανε αφειδώς χωρίς αξιοκρατία ή ορθολογικά κριτήρια» έγραψε π.χ. ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο «Εθνος της Κυριακής».

Την ίδια μέρα, στο «Βήμα» ο Θ. Πάγκαλος ανέλυε πολύ πιο ζωντανά και εύληπτα τις κυβερνητικές απόψεις για τους δημόσιους υπαλλήλους, σε συνέντευξη που έδωσε στην εβδομαδιαία αυτή εφημερίδα: «Οταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί», δήλωσε χωρίς περιστροφές.

Δεν το είπε βεβαίως ο αντιπρόεδρος Πάγκαλος, αλλά εύλογο είναι να συμπεράνουμε βάσει της θεωρίας των κοπριτών ότι ανάλογη θα είναι η συμπεριφορά της κυβέρνησης Παπανδρέου απέναντι σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους που συγκαταλέγει στην κατηγορία των «κοπριτών».

Εξαιρετικά διαφωτιστικός είναι ο Θ. Πάγκαλος στην παρουσίαση όλων των πτυχών της πολιτικής συμμαχιών της κυβέρνησης με τα υπόλοιπα κόμματα.

Ο αντιπρόεδρος είναι κατηγορηματικός: «Ο μόνος ουσιαστικός συνομιλητής μας είναι ο ΛΑΟΣ. Οι μόνοι που κάνουν σοβαρή αντιπολίτευση» υπογραμμίζει χωρίς περιστροφές.

Ο Θ. Πάγκαλος δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας των κυβερνητικών θέσεων στο ζήτημα αυτό. Μόνο με το ΛΑΟΣ -και με κανένα άλλο κόμμα- μπορεί να συζητήσει το ΠΑΣΟΚ.

«Αναγκαζόμαστε να διαγράψουμε την αντιπολίτευση από το εύρος μιας σοβαρής συζήτησης» τονίζει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης «διότι, όταν προσέρχεται με τέτοια επιχειρήματα και τέτοιες προτάσεις, χάνει κανείς τον καιρό του». Εξηγεί ότι «αυτή η πολιτική που επαγγέλλεται ο κ. Σαμαράς με το άλλο μείγμα πολιτικής» είναι κατά την άποψη του Θ. Πάγκαλου «γελοίο και ανάξιο σχολιασμού».

Εννοείται φυσικά ότι αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας κάθε συζήτηση με την Αριστερά, τα κόμματα της οποίας ούτε στον πιο ακραίο εκφυλισμό τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να στηρίξουν μια τόσο αντιλαϊκή πολιτική όσο αυτή της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Εχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως τα επιχειρήματα που προβάλλει ο Θ. Πάγκαλος για να αποκλείσει κάθε συζήτηση με την Αριστερά. «Η κυρία Παπαρήγα ονειρεύεται μια Σοβιετική Ενωση, τη συγχωρεμένη» λέει και προσθέτει: «Ο δε Συνασπισμός του κ. Τσίπρα είναι ένα συγκρότημα το οποίο συναναστρέφεται τρομοκρατικές ομάδες»!!!

Βάσει των άκρως διαφωτιστικών διευκρινίσεων του Θ. Πάγκαλου, γεννιέται ένα ερώτημα: ποιους «όλους» ευνοεί ο Γ. Παπανδρέου στο άρθρο του στο «Εθνος» όταν γράφει «αν δουλέψουμε όλοι μαζί»;

Αν αφαιρεθούν οι κατά Πάγκαλον «γελοίοι και ανάξιοι» πολιτικά της ΝΔ, οι «Σοβιετικοί» του ΚΚΕ και οι «συναναστρεφόμενοι τρομοκράτες» του ΣΥΝ, ποιοι ακριβώς απομένουν; Οι «μόνοι ουσιαστικοί συνομιλητές του ΛΑΟΣ», προφανώς.

Δεν γνωρίζουμε πάντως αν από το μυαλό της κυβέρνησης περνάει και η σκέψη ότι, εκτός από την «αθλιότητα» της αντιπολίτευσης, ενδέχεται να φταίει και η πολιτική που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ για τα όλο και δυσμενέστερα για το κυβερνών κόμμα δημοσκοπικά ευρήματα.

Σε δημοσκόπηση για το «Βήμα» της ΚΑΠΑ RESEARCH πάντως το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει μόλις το 22,2% των προτιμήσεων έναντι 20,2% της ΝΔ και 21,2% του… λευκού και άκυρου! Αν μάλιστα προστεθεί και το 9,4% των αναποφάσιστων, είναι προφανής και πρωτοφανής η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, καθώς ούτε τα «κυβερνητικά εξαπτέρυγα» κατά τη ΝΔ πάνε καλά: καθηλωμένοι στο 4% ο Γ. Καρατζαφέρης με το ΛΑΟΣ, εκτός Βουλής η Ντόρα, ο Φ. Κουβέλης και οι Οικολόγοι…
ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Χαλεποί καιροί με αδύναμη ηγεσία

Ζοφερές είναι οι προοπτικές για την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 2011. Η κυβέρνηση Παπανδρέου χρησιμοποιεί όλη την ικμάδα της εναντίον διαφόρων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, αρχής γενομένης από τους εργαζόμενους, τους νέους και τους συνταξιούχους. Περνάει τη γραμμή της, αλλά το ποσοστό της δημοτικότητάς της έχει καταρρεύσει γύρω στο 20%. Καθώς όμως στην Ευρώπη προβλέπεται κλιμάκωση των ήδη λυσσωδών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων, μια τόσο αποδυναμωμένη κυβέρνηση όπως αυτή του Γ. Παπανδρέου δεν είναι σε θέση να προκαλέσει σεβασμό στη διεθνή σκηνή ούτε φυσικά να διεκδικήσει οτιδήποτε. Ετσι αυξάνονται κατακόρυφα οι κίνδυνοι για τα ελληνικά συμφέροντα σε όλους τους τομείς.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=49053095

ΜΜΕ: Εξελίξεις

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ
από την "Ε"



Ελάχιστες εφημερίδες θεώρησαν σκόπιμο ν' ασχοληθούν με τη 48ωρη απεργία, τις «έκτακτες» εκδόσεις και τις εν γένει εξελίξεις. Παραθέτουμε αποσπάσματα σχολίων και απόψεων:

* «ΑΥΓΗ»: «Η "Αυγή" διαβεβαίωσε την ΕΣΗΕΑ και τα άλλα συνδικάτα ότι αποδέχεται την προτεινόμενη συλλογική σύμβαση. Δεν κατέστη, όμως, δυνατόν να ανασταλεί η απεργία για όσες εφημερίδες συμφωνούν με τη σύμβαση, ώστε να κυκλοφορήσουν κανονικά, όπως είχε συμβεί παλαιότερα. Διακριτική ευνοϊκή μεταχείριση μεμονωμένων μέσων οδηγεί σε άγρια απορρύθμιση τον χώρο και αποδιοργανώνει τα σωματεία.

Φέτος ο αγώνας των εργαζομένων για συλλογική κλαδική σύμβαση έχει ιδιαίτερη σημασία. Γίνεται την επομένη της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου, που ουσιαστικά καταργεί τις κλαδικές συμβάσεις και θεσμοθετεί τη ζούγκλα στους εργασιακούς χώρους. Ορισμένοι μεγαλοεκδότες, μάλιστα, όπως το συγκρότημα Αλαφούζου, δεν περίμεναν τον νόμο-έκτρωμα, άρχισαν πριν από δύο εβδομάδες τον εκβιασμό για ατομικές συμβάσεις εργασίας. Αλλοι, όπως ο ΔΟΛ, προχώρησαν σε μαζικές απολύσεις και τώρα διαπραγματεύονται τη σύμβαση που αποκλείει τις μαζικές απολύσεις!

Εχει μεγάλη σημασία η υπογραφή κλαδικής συλλογικής σύμβασης. Ακόμη κι αν ένας-ένας οι εκδότες, και όχι από κοινού ως Ενωση συνυπέγραφαν συμβάσεις, ουσιαστικά θα οδηγούμασταν στην κατάργησή της. Τα επόμενα χρόνια ο καθένας θα έκανε ό,τι ήθελε!

Ο αγώνας των εργαζομένων στον Τύπο αφορά λοιπόν όλους τους εργαζόμενους. Δεν είναι στενά κλαδική διεκδίκηση, αλλά έχει ευρύτερη πολιτική στόχευση, καθώς αντιμάχεται την επιστροφή της κοινωνίας στον Μεσαίωνα».

* Θέμος Αναστασιάδης («Πρώτο Θέμα»): «Χωρίς να θέλουμε να στήσουμε κάποιον ειδικά στο απόσπασμα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ; Μωραίνει ο Κύριος ους βούλεται απολέσαι; Τι κάνουμε; Βγάζουμε... το ένα μάτι που μας απέμεινε μόνοι μας; Δεν βλέπουμε ότι ο ΧΩΡΟΣ "καταρρέει" από μόνος του; Αντί να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε κατά το δυνατόν την κρίση, ρίχνουμε και λάδι στη φωτιά;»

- «Εμείς θέλουμε να μείνουν οι εφημερίδες ζωντανές και το 'χουμε αποδείξει με ΧΙΛΙΟΥΣ τρόπους και από κάθε πόστο... Οποιος άλλος πραγματικά το θέλει να σηκώσει τα χέρια όχι για... να τον μετρήσουμε, αλλά για να κάνει κάτι να βοηθήσει... Αν ΟΧΙ, αν δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων εξακολουθήσει να σύρεται σαν "ναρκωμένη" πίσω από μια τυφλή συνδικαλιστική τακτική, λες κι είναι έντρομοι εργατοϋπάλληλοι χωρίς φωνή και γνώμη με την οποία όλοι -κατ' ιδίαν- δηλώνουν ότι Διαφωνούν, τότε θα 'ναι ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για ό,τι θα γίνει. Προσέξτε, ΔΕΝ ΛΕΩ "άξιοι της μοίρας μας" όχι μόνο γιατί αυτό είναι πολύ βαριά και σκληρή κουβέντα, αλλά γιατί η μοίρα δεν έχει τόση σχέση με τη... στραβομάρα και τη... μακακία».

* «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»: «Οι αδιάκριτες παρεμβάσεις αυτών των συγκεκριμένων εκδοτών και η ολιγωρία ή η λάθος "μετάφραση" της πραγματικότητας από τα συνδικαλιστικά μας όργανα οδηγούν σε συρρίκνωση του δημοσιογραφικού κλάδου, διχάζουν τους εργαζόμενους, υπονομεύουν τη διαπραγματευτική ισχύ και ισοπεδώνουν τα προβλήματα με τα οποία είναι αντιμέτωπα τα Μέσα Ενημέρωσης.

Καταγγέλλουμε την περίεργη και αδιάλλακτη τακτική της Ενωσης Ιδιοκτητών, η οποία αποφεύγει να διαπραγματευτεί με την ΕΣΗΕΑ για την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης εργασίας και λειτουργώντας σκοπίμως παρελκυστικά οδηγεί τον χειμαζόμενο κλάδο σε "τυφλές κινητοποιήσεις" για να κρύψει τη δική της κακή διαχείριση και τις περίεργες μεθοδεύσεις της.

Εκφράζουμε τις επιφυλάξεις μας για την ύποπτη γενίκευση στην αντιμετώπιση της κρίσης που απεργάζεται η ΕΣΗΕΑ, καθώς επίσης και για τα αντανακλαστικά του συνδικαλιστικού μας οργάνου, το οποίο δείχνει να "ζυγίζει" τα προβλήματα με μέτρα και σταθμά που δεν έχουν καμιά λογική.

Θεωρούμε ότι οι κινητοποιήσεις από την πλευρά των συνδικαλιστικών μας οργάνων θα πρέπει να είναι συγκεκριμένες και στοχευμένες, με κινητοποιήσεις και απεργίες στα συγκροτήματα και στα Μέσα που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, σε συνεργασία βεβαίως με τους εργαζόμενους στους συγκεκριμένους χώρους. Είναι αυτονόητο ότι το συνδικαλιστικό μας όργανο οφείλει να συμπαρασταθεί στους πληγέντες εργαζόμενους και να αφήσει κατά μέρος τις πολιτικές ισορροπιών και τα "χάδια" στους ισχυρούς του Τύπου».



Το πικρό ποτήρι

Από: ΥΠΕΡ ΠΑΣΟΚ
Γράφει ο ΓΟΜΦΙΟΣ ΤΗΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

Θα το πιουν το πικρό ποτήρι της ακραίας αυτογελοιοποίησης και της δημόσιας διαπόμπευσης μέχρι τελευταίας σταγόνας… Αναφέρομαι στους Παναγόπουλους και τους Πολυζωγόπουλους και σε όλη αυτή την ελεεινή και τρισάθλια συμμορία των βαρόνων του συνδικαλισμού που προκλητικά αρνούνται να υπερασπισθούν στοιχειωδώς το μόχθο και την αξιοπρέπεια του κόσμου της εργασίας.

Θα το πιουν το πικρό ποτήρι δια χειρός μάλιστα αυτών που στήριξαν με νύχια και με δόντια το 2007 για να μην πάει λέει – τρομάρα τους – το ΠΑΣΟΚ δεξιά!!!!

Θα το πιουν το πικρό ποτήρι από τα πολιτικά αφεντικά που αυτοί ανέδειξαν, από τους φίλους του Γιώργου και του Δ.Ν.Τ. σημερινούς υπουργούς της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ….

Οι συνδικαλισταράδες έγιναν ρόμπες με την πολιτική απραξία τους, κότες λυράτες με την απροκάλυπτη αφωνία τους.

Κατάντησαν να μην τολμούν ούτε να κυκλοφορήσουν πλέον στους δρόμους χωρίς συνοδεία φουσκωτών….

Ας χαθούν λοιπόν μέσα στη χλεύη και την καθολική περιφρόνηση. Όλος αυτός ο εσμός που πούλησε την ψυχή του στο διάβολο δεν αξίζει καν φυσικής βίας. Λίγο γιαούρτι, κανένα αυγό και τη ροχάλα μας μόνο….

Καλή ψυχή ξεφτιλισμένοι πρώην σύντροφοι, αν και η δικιά σας είναι σκατένια……