Συνταγματική εκτροπή. Είχαμε προειδοποιήσει!

Το γράψαμε χθες και το επιβεβαιώνουν πανηγυρικά πέντε εξαίρετοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, καθηγητές του συνταγματικού δικαίου στα τέσσερα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας, με μια επιστολή - κόλαφο για τον Λουκά Παπαδήμο και την ανεκδιήγητη κυβέρνησή του. Οι πανεπιστημιακοί αυτοί, με βαθιά γνώση του ελληνικού Συντάγματος, με ακλόνητη επιστημονική κατάρτιση και με ισχυρή και τεκμηριωμένη άποψη μιλούν ευθέως για κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και για ωμό εκβιασμό των ελλήνων πολιτών και βουλευτών από τον πρωθυπουργό. Είναι οι ιδιοι άνθρωποι που διδάσκουν κάθε χρόνο εκατοντάδες έλληνες φοιτητές των νομικών σχολών και των σχολών πολιτικών επιστημών της χώρας. Και είναι οι ίδιοι νέοι που αύριο θα κληθούν να υπηρετήσουν το Σύνταγμα και να εφαρμόσουν τους νόμους.
Το κείμενο - καταπέλτης, που υπογράφουν οι πέντε καθηγητές του συνταγματικού δικαίου, δεν είναι ένα αόριστο και γενικό κείμενο που εκφράζει κάποιες απόψεις ή θέσεις. Οι καθηγητές μιλούν πολύ συγκεκριμένα -πιο συγκεκριμένα, κατά τη γνώμη μου δε γίνεται- για το ποιες αρχές και άρθρα του Συντάγματος παραβιάζει το δεύτερο απάνθρωπο Μνημόνιο, ενώ αναφέρονται και στις αρχές εκείνες που εμπεριέχονται σε διεθνείς συμβάσεις και συνθηκες και οι οποίες καταπατώνται με τον πιο βάναυσο και σκληρό τρόπο.
Ας δούμε όμως τι λένε οι καθηγητές:
"Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό ότι το κείμενο, το οποίο καλείται να ψηφίσει η λαϊκή αντιπροσωπεία, παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου για τους λόγους που ακολουθούν:
Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτή, κατά την έννοια του άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του.
Το περιεχόμενο του κειμένου, που καλείται να ψηφίσει η Βουλή είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου (άρθρο 52 της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969).
Το κείμενο που κατατέθηκε για ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου, δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης, δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης. Πρόκειται για κείμενο προγράμματος, που επιχειρείται να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (άρθρο 26 Σ).
Το κείμενο επιχειρείται να υπερψηφιστεί κατά παράβαση του άρθρου 29 του Συντάγματος, στο βαθμό που επιβάλλεται κομματική πειθαρχία χωρίς προηγούμενη εσωτερική ψηφοφορία και απόφαση συλλογικών κομματικών οργάνων.
Η πρόβλεψη ότι οι νέες δανειακές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.

Οι συνταγματικές και οι διεθνούς δικαίου εγγυήσεις σεβασμού και προστασίας της εθνικής κυριαρχίας προσβάλλονται επιπλέον: με την επανάληψη –όπως και στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 10.5.2010- της ρήτρας παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας
με τον υπερδανεισμό της χώρας και την άμεση στέρηση της δυνατότητας ικανοποίησης των βασικών αναγκών του ελληνικού λαού και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ελλήνων πολιτών με τη σώρευση «επαχθούς» δανεισμού και με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του δημοσίου διεθνούς δικαίου που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις των κρατών.

Συνεπώς, το κείμενο που καλείται η Βουλή να ψηφίσει παραβιάζει στον πυρήνα τους τις συνταγματικές εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής (άρθρο 1 του Συντάγματος).

Τα μέτρα που προβλέπει το προς ψήφιση κείμενο ότι θα επιβληθούν στον ελληνικό λαόπαραβιάζουν τις αρχές της ισότητας των βαρών, του κοινωνικού κράτους δικαίου (άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος) και τις εγγυήσεις των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων (άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος). Παραβιάζουν επίσης θεμελιώδεις εγγυήσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας (του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) και του διεθνούς δικαίου, καθώς και εγγυήσεις του διεθνούς εργατικού δικαίου

Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα."

Υ.Γ. Ο Γιώργος Κασιμάτης είναι Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Ανδρέας Δημητρόπουλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θράκης, ο Ηλίας Νικολόπουλος είναι Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Πηγή: Mediasoup

Συγκλονιστικό άρθρο του Μιχ. Ιγνατίου
για τη δολοφονία ενός λαού...



Από τον Μιχ. Ιγνατίου

http://www.aixmi.gr/index.php/tromokratoun-to-la0-gia-na-perasoun-to-mnimonio/

Τους πρώτους μήνες του 2010, όταν η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου «προετοίμαζε» τον ελληνικό λαό για να αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα την προσφυγή στον μηχανισμό του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το βασικό επιχείρημα ήταν η δήθεν επερχόμενη στάση πληρωμών, που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση. Είχαν υποστηρίξει, επίσης, ότι τα ταμεία του κράτους δεν θα είχαν χρήματα για να πληρωθούν οι συντάξεις και οι μισθοί των κρατικών υπαλλήλων.

Οσοι μίλησαν τότε για εκβιασμό και καλλιέργεια φόβου στο λαό, αντιμετωπίστηκαν -στην καλύτερη περίπτωση- ως γραφικοί, διότι ακούστηκαν και κατηγορίες εναντίον τους, με πιό χαρακτηριστικές ότι επεδίωκαν επιστροφή στη δραχμή ή ότι δεν ήθελαν να αλλάξει η χώρα, που ήταν το προσφιλές αλλά κενό σε ουσία σύνθημα του κ. Παπανδρέου.
Εχουν περάσει από τότε 21 μαρτυρικοί μήνες για τις Ελληνίδες και τους Ελληνες… Οχι μόνο δεν έχουν δει σημάδι ελπίδας στον ορίζοντα, αλλά πληροφορήθηκαν ότι έχει αποτύχει το πολυδιαφημισμένο «Πρόγραμμα Σταθερότητας», που εκπόνησαν από κοινού ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου και οι επικεφαλείς της Τρόϊκας. Στο μεταξύ, τους 21 αυτούς μήνες, οι πολίτες της χώρας έχασαν το 30-40% και πλέον των εσόδων τους, οι φόροι αυξήθηκαν δραματικά με αποτέλεσμα αρκετοί να έχουν οδηγηθεί σε πτώχευση, ενώ η χώρα …άλλαξε, αλλά προς το χειρότερο.

Δυστυχώς, η ομολογία για την αποτυχία του πρώτου Μνημονίου αντιμετωπίστηκε με κατανόηση από την πλειοψηφία του λαού, αντί της οργής γι’ αυτούς που το σχεδίασαν και απέτυχαν να το υλοποιήσουν. Και το λάθος της μή αντίδρασης, το πληρώνουμε όλοι πολύ ακριβά –εκτός των πολιτικών φυσικά που ευημερούν και συνεχίζουν να ζουν, να δρουν και να αντιδρούν, ως η Ελλάδα να είναι Σαουδική Αραβία.

Ο ελληνικός λαός βρίσκεται πάλι υπό εκβιασμό από τους ίδιους ανθρώπους που οδήγησαν την Ελλάδα στη μέγγενη του Ταμείου. Καθημερινά ακούμε ότι εάν δεν γίνουν αποδεικτές οι απαράδεκτες θέσεις της Τρόϊκα, η Ελλάδα θα πτωχεύσει. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για μία απλή καλλιέργεια τρόμου, και δεν γίνεται με συγκεκαλυμένο τρόπο, όπως την Ανοιξη του 2010. Η απειλή είναι συγκεκριμένη: ‘Η δανειακή σύμβαση ή καταστροφή. Δεν είναι μόνο απαράδεκτοι, και λυπάμαι που ανάμεσα στους εκβιαστές ξεχωρίζουν ελληνικά ονόματα. Εγκληματούν εναντίον του λαού και της χώρας και κατασκευάζουν φοβικούς ανθρώπους, που θα αποδέχονται τις αποφάσεις της «οικονομικής δικτατορίας», που επιχειρεί να χαλιναγωγήσει και να κυβερνήσει την Ελλάδα.

Είναι σημαντικό και ενθαρρύνει τους δανειστές και τους υποστηρικτές τους, το γεγονός ότι ενώ έχουμε ξεπεράσει το σημείο της απόλυτης εξαθλίωσης, δεν αντιδρούμε, δεν βγάζουμε φωνή μεγάλη γι’ αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό και συνεχίζουν να ποδοπατούν το πτώμα της ελληνικής οικονομίας. Μιλούν για μάχες που δίνουν για να μας σώσουν, χωρίς να προσφέρουν την παραμικρή πληροφορία για την ουσία των διαπραγματεύσεων.

Η ενημέρωση του λαού γίνεται μέσω των διαρροών προς τους «αχόρταγους» για ειδήσεις συναδέλφους μου, οι οποίοι και τις μεταδίδουν με «πολεμικό» τρόπο ως να έρχεται το τέλος του κόσμου. Και στο μεταξύ, οι κυβερνώντες κάνουν τη δουλειά τους, που είναι η διασπορά φόβου και τρόμου, για να μην αντιδράσει ο λαός. Εχουμε μεγάλη ευθύνη και εμείς οι δημοσιογράφοι. Ναι μεν είναι δύσκολη η εξακρίβωση των πληροφοριών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις δημοσιοποιούμε επειδή η πηγή είναι κάποιος υπουργός, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αυτόκλητου «σωτήρα».
Πέστε μου αν κάνω λάθος… Δεν έπρεπε ο διορισμένος πρωθυπουργός, οι πολιτικοί αρχηγοί, ο υπουργός των Οικονομικών και οι συνεργάτες τους να ενημερώσουν τους πολίτες για τις απαιτήσεις της Τρόϊκα, για τα νέα χαράτσια, για τις επιπλέον περικοπές των μισθών και των συντάξεων; Τα μέτρα το λαό αφορούν. Δεν αφορούν τον κ. Παπαδήμο, τον κ. Παπανδρέου, τον κ. Σαμαρά, τον κ. Καρατζαφέρη, τον κ. Βενιζέλο και την πλειοψηφία των πολιτικών, που ΔΕΝ έχουν επηρεαστεί από την κρίση. Ολοι αυτοί, όπως και τα παιδιά και τα εγγόνια τους, «καλά θα την έχουν». Συζητούν για το μέλλον του λαού οι άνθρωποι που ευθύνονται για το δράμα του. Και είναι οι ίδιοι, που θα εφαρμόσουν ένα πρόγραμμα-λαίλαπα, για το οποίο δεν ζήτησαν καν τη γνώμη των πολιτών, τους οποίους ήδη έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που αποδείχθηκαν εντελώς ανίκανοι να εφαρμόσουν το πρώτο πρόγραμμα… Πως θα εφαρμόσουν το δεύτερο, που είναι πιό σκληρό και εξαιρετικά δύσκολα θα υλοποιηθεί;
Ισως, όταν διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ο διορισμένος πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί που τον στηρίζουν, να έχουν αποδεχθεί το νέο Μνημόνιο. Είναι δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι θέλουν όταν αφορά τους ίδιους και τα δικά τους παιδιά. Ομως, δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα να επιβάλλουν στον ελληνικό λαό, ένα πρόγραμμα που θα απέρριπταν όλοι οι ηγέτες και οι λαοί του κόσμου. Εάν ο κ. Παπαδήμος και οι πολιτικοί αρχηγοί που τον εγκατέστησαν στο Μέγαρο Μαξίμου είναι τόσο βέβαιοι για το πρόγραμμα-τερατούργημα των δανειστών, ας το θέσουν σε Δημοψήφισμα.
Είμαι βέβαιος ότι παρά τους εκβιασμούς και τις απειλές, ο σοφός ελληνικός λαός θα αρνηθεί να αυτοκτονήσει…

Το πραγματικό δίλημμα...

taxalia

Μόνον οι αθεράπευτα ανόητοι δεν μπορούν πλέον να διακρίνουν το προφανές: το μοντέλο της ελληνικής εκπόρνευσης είναι το πρώτο “μετακαπιταλιστικό” πείραμα στο ευρωπαϊκό έδαφος.

Η Ελλάδα επιλέχθηκε ως ο αδύναμος κρίκος μιας αλλαγής παραδείγματος, μιας αντιστροφής των πόλων μητρόπολης – περιφέρειας…. Η “γενική διάνοια”, που αντικαθιστά πλέον την ζωντανή εργασία ως κύρια πρόσοδος υπεραξίας, απαιτεί τη δημιουργία “ασιατικών” εργασιακών μοντέλων και στην Ευρώπη: το μοντέλο Ταϊβάν (στην καλύτερη περίπτωση) ή το κινεζικό μοντέλο (στην χειρότερη). Η ζωντανή εργασία είναι πλέον εξαιρετικά “ακριβή” για να αναπαραχθεί με τους όρους και τις προϋποθέσεις της εργασιακής συνθήκης του δυτικού κόσμου. Κοντολογίς, ο “πλούσιος εργάτης” κι οι πρακτικές αστικής ενσωμάτωσης του παρελθόντος αποτελούν οριστικά ένα παρελθόν.

Για όλους; Μάλλον όχι.

Ο “ισχνός” ευρωπαϊκός Νότος θα επωμισθεί σχεδόν όλο το βάρος του μετακαπιταλιστικού “εξορθολογισμού”. Συμφώνησε σ’ αυτό, όταν αποδέχθηκε τον ρόλο του παρία μέσα στην ΕΕ.

Ζούμε σ’ ένα μεταίχμιο. Στην Ελλάδα δοκιμάζονται οι αντοχές κι οι αντιστάσεις ενός ολόκληρου πολιτισμικού παραδείγματος, ενός ιστορικού σταδίου, όπου το κύριο ζητούμενο δεν είναι πλέον το κέρδος, αλλά ο έλεγχος. Οι αφελείς ενοχικοί ιθαγενείς, καθώς κι όσοι έχουν μάθει να διαμορφώνουν άποψη μέσα απ’ τους μηχανισμούς της συστημικής προπαγάνδας, αποδίδουν όλη αυτή την μεθοδευμένη και συστηματική επίθεση εναντίον του δυτικού πολιτισμικού παραδείγματος στην…αλαζονεία των ευρωπαϊκών λαών, που απαιτούσαν έναν τρόπο ζωής, “που δεν τους άξιζε”!

Ειλικρινά, περισσεύει κάποιες φορές η ηλιθιότητα…

Φαντάζονται, οι ανόητοι, τις διαβόητες “αγορές” άλλοτε ως καλή νεράιδα, που ανταμείβει τους ολιγαρκείς και τους λιτοδίαιτους κι άλλοτε σαν την κακιά μάγισσα, που κατατρύχει τους σπάταλους και τους τρυφηλούς.

Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι πολύ περισσότερο ωμή και πεζή. Την στιγμή που κουβεντιάζουμε μπαίνουμε, κυριολεκτικά, σε μια νέα εποχή, μια εποχή απείρως πιο βάρβαρη κι απάνθρωπη απ’ όσες έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα απ’ την εποχή της νεωτερικότητας· η εποχή του Υδροχόου.

Δεν υπάρχει ούτε “καλή νεράιδα”, ούτε “κακή μάγισσα”, στο παραμύθι αυτό, δεν υπάρχουν οι “Άλλοι που μας μισούν”, υπάρχουν πολύ συγκεκριμένα οικονομικοπολιτικά κέντρα που παίζουν αδίστακτα τις τύχες των λαών σ’ ένα παιχνίδι ελέγχου κι εξουσίας. Το χρήμα, το κέρδος, είναι δευτερεύον, τριτεύον παράγοντας σ’ αυτό το παιχνίδι. Άλλωστε, το χρήμα δεν αντιπροσωπεύει πια τίποτε άλλο, παρά μέγεθος χρέους.

Στα καθ’ ημάς.

Η τύχη της Ελλάδας έχει ήδη προδιαγραφεί από τα κέντρα αυτά. Για μια ακόμα φορά, παίζουμε το ρόλο του πειραματόζωου. Η Γερμανία, οι ΗΠΑ, ο ΟΟΣΑ, σχεδόν όλοι οι σοβαροί κι έγκριτοι οικονομικοί αναλυτές παγκοσμίως, αλλά κι όσοι σοβαροί κι ανεξάρτητοι αναλυτές έχουν απομείνει στην πατρίδα μας, συμφωνούν απόλυτα ότι η Ελλάδα είναι ήδη ένα, όχι χρεωκοπημένο, αλλά πτωχευμένο κράτος. Το πείραμα δεν αφορά στην επιβράβευση της “καλής νεράιδας”, ή στην τιμωρία της “κακιάς μάγισσας” των “αγορών”, αλλά στην αποτελεσματικότητα της φάμπρικας (κυριολεκτικώς) καταστροφής κρατών “αναίμακτα”, και ειδικά ευρωπαϊκών κρατών. Τα πάντα μετριούνται και υπολογίζονται, μα κυρίως οι αντιδράσεις των λαών. Πριν δοκιμάσουν κάποια μεγαλύτερα πειραματόζωα, δοκιμάζουν στα ποντίκια ή στα “γουρούνια”, αν προτιμάτε.

Το θέμα είναι: υπάρχει τρόπος αντίδρασης;

Ασφαλώς και υπάρχει, και μας τον έχουν πει ήδη! Ο μεγαλύτερος “φόβος μας”, η πτώχευση, είναι κι ο μεγαλύτερος τρόμος τους. Το ζητούμενο είναι ποιοι διαχειρίζονται την υπόθεση αυτή, της πτώχευσης, που δεν είναι ενδεχόμενο, αλλά πραγματικότητα. Καθώς φαίνεται, η…δουλειά που έχει να διεκπεραιώσει η κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ακριβώς αυτή: να διασφαλίσει ότι η πτώχευση δεν θα σημάνει σε καμιά περίπτωση απώλεια ελέγχου απ’ τα γνωστά οικονομικοπολιτικά κέντρα, αλλ’ αντιθέτως ένα αναπόδραστο “δέσιμο” της χώρας ακριβώς κάτω απ’ τον έλεγχο των κέντρων αυτών. Εξ’ ου και το χρέος της Ελλάδας μεταβάλλεται μέρα με την ημέρα σε ενυπόθηκο, εξ’ ου και, απολύτως “δημοκρατικά”, η Ελλάδα απεμπόλησε όχι μόνο την ασυλία του κράτους έναντι των πιστωτών του, αλλά ακόμα αυτή καθ’ αυτή την πολιτική κι εθνική κυριαρχία του ελληνικού λαού στην χώρα του. Και μάλιστα…”αμετάκλητα”!

Από ‘κει και πέρα, μετράει η ψυχή.

Το πραγματικό δίλημμα είναι σχετικά απλό: ή αυτοί ή εμείς.

Εγκλώβισαν το μέλλον της χώρας – Την επιστρέφουν στο Μεσαίωνα...

Του Νίκου Κοτζιά

http://epirusgate.blogspot.com/

Η πολιτική μετρά εκ του αποτελέσματος. Η πολιτική της κυβέρνησης έχει τουλάχιστον προς το παρόν τα εξής αποτελέσματα:

Πρώτον, μια άγρια ανακατανομή πλούτου και εισοδήματος υπέρ των δυνάμεων που οδήγησαν την χώρα στην κρίση. Χαμένα είναι τα χαμηλά εισοδήματα που προέρχονται από μισθούς και συντάξεις, καθώς και μεσαία εισοδήματα μισθωτών και μικρομεσαίων επιχειρηματιών.

Δεύτερον, μια συνεχή ύβρη στην ίδια τη ύπαρξη των μισθωτών, ιδιαίτερα του δημοσίου. Αντί να απαξιώσει η κυβέρνηση την φοροκλοπή και φοροδιαφυγή, το μαύρο χρήμα, τις παράνομες συμφωνίες, το αεριτζίδικο κεφάλαιο και τη λαμογιά επιτέθηκε κύρια στους δημόσιους υπάλληλους. Το έπραξε τόσο με τα μέτρα που έλαβε, όσο και με την καμπάνια ηθικής απαξίωσής σε βάρος τους. Καμπάνια που διεξήγαγε μαζί με εκείνα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που...

επιβιώνουν χάρη στην στήριξη του δημοσίου (ακόμα και με φορονομικό τρόπο) και των τραπεζών. Μέσα από τις καμπάνιες της, η κυβέρνηση έδειξε ποιόν ήθελε να πλήξει. Ενάντια σε ποιόν επιλέγει να κάνει πολιτική.

Tρίτον, μια πολύπλευρη στήριξη εκ μέρους της κυβέρνησης, με όλα τα μέτρα που έλαβε, των τραπεζιτών φίλων της. Τους διασφάλισε φθηνό ευρωπαϊκό χρήμα με επιτόκιο 1% προκειμένου να δανείζεται το ελληνικό δημόσιο από αυτές με επιτόκιο 6%. Το καλοκαίρι τους κατέστησε κράτος εν κράτει. Τους προσκάλεσε και τους κατέστησε συνδιαπραγματευτές στο τραπέζιο εκπόνησης του δεύτερου μνημονίου, ή αλλιώς του «μνημονίου της κόλασης». Εκείνο που μπροστά του η πρώτη συμφωνία δίνει την εικόνα αγίας βίβλου. Τους εξασφάλισε ακόμα και νομοθεσία περί των εργασιακών σχέσεων με τη δυνατότητα να σπάσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων στις τράπεζες. Μέσα, Τραπεζίτες, Κυβέρνηση, χαρακτηρίζουν τις κατακτήσεις των τραπεζοϋπαλλήλων ως «προνόμια». Ενώ τα προνόμια των ελληνικών τραπεζών τα ανάγουν σε κάποια «οικονομική αναγκαιότητα». Τέλος, δεν προχωρά ακόμα η κυβέρνηση στην άμεση και έγκαιρη δημιουργία ενός δημόσιου τραπεζικού πυλώνα με τον οποίο θα μπορούσε να κάνει πραγματική πολιτική στην αγορά.

Τέταρτο, την απόσυρση από την ίδια την κυβέρνηση μέτρων που είχε αναγγείλει ως εξισοροποιιτικά ισορροπία έναντι των μέτρων καταστολής που εφαρμόζει για τους μισθωτούς, όπως είναι η κατάργηση της πρόβλεψης για φορολόγηση με 20% των καναλιών. Η απόσυρση αυτή διέγραψε και την καλύτερη στιγμή του Υπουργού Οικονομικών ο οποίος τα είχε ανακοινώσει ο ίδιος. Για την απόσυρση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο όπως αυτό περιγράφεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πέτρου Πικρού. Ταυτόχρονα έδωσε σε μεγάλα συγκροτήματα τη δυνατότητα αγορών και δανεισμού με επιτόκια και όρους που ακόμα ονειρεύονται οι υπόλοιπες επιχειρήσεις. Τα έκανε αυτά, τόσο γιατί είναι δέσμια της λογικής της υποταγής στα μεγάλα συμφέροντα, όσο και διότι μπαίνει όλο και πιο βαθιά στον κόσμο της αυταπάτης ότι θα την γλυτώσουν τα συγκροτήματα από την οργή που ήδη σκάει μύτη. Δεν έμαθε τίποτα από τα παθήματα του Κ. Καραμανλή.

Πέμπτο, έδωσε χωρίς διαγωνισμούς δουλειές στη διαπλοκή μακριά από τον δημόσιο έλεγχο. Απέδειξε ότι η λεγόμενη «ανοικτή διακυβέρνηση» αποτελεί ένα φύλο συκής για να κοροϊδεύει ο κυβερνητικός μηχανισμός τους απλούς πολίτες, πίσω από το οποίο κρύβονται τα πιο άθλια κόλπα της αγοράς. Είτε αυτό αφορά τον κόσμο του Ιντερνετ, είτε των υποδομών.

Έκτο, η κυβέρνηση διέγραψε το μεγαλύτερο τμήμα από τα χρέη προς το δημόσιο που συνυπολόγιζε στα μελλοντικά έσοδα. Πρόκειται για μια πολιτική που βρίσκεται στην ίδια ευθεία με την Περαίωση. Την τελευταία την εφάρμοσε και για πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, κάνοντας την πιο άδικα από ποτέ. Είναι, βέβαια, άξιον απορία πώς η λεγόμενη Τρόικα το επέτρεψε. Διότι αν είναι κάτι που θα έπρεπε να μην επιτρέψει η Τρόικα είναι η περαίωση. Από τη σκοπιά του κοινοτικού δικαίου η περαίωση αποτελεί σαφή καταστρατήγηση των κανόνων του ανταγωνισμού. Άλλο κόστος έχει ο επιχειρηματίας που πληρώνει κανονικά τους φόρους του, και άλλο εκείνος που περιμένει την περαίωση και πληρώνει λιγότερο και από έναν φτωχό μισθωτό.

Έβδομο, η κυβέρνηση θέλει να ρίξει το φόρο των επιχειρήσεων στο 20%, ακόμα και πιο κάτω. Μπορεί, αν θέλει να το πάει και στο 10% που βρισκόταν η Ιρλανδία της επίσης βαθιάς κρίσης. Η λογική της είναι βαθιά δεξιόστροφη και δεν μπορεί πια –πολύ φοβάμαι- να αλλάξει.

Έχει καταλήξει στο δόγμα ότι οι μισθωτοί δεν πολυχρειάζονται σε αυτό τον τόπο (αν μάλιστα αρχίσουν να πεθαίνουν νεότεροι δεν θα υπάρχει και ζήτημα στο ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό σύστημα! Αγαπημένοι μου λογιστές μια σκέψη έκανα…). Η κυβέρνηση είναι δέσμια του δόγματος ότι αποκλειστικός παράγοντας που συμβάλλει στην ανάπτυξη είναι οι επιχειρηματίες και ότι από τα δικά τους κέρδη εξαρτώνται όλα. Πρόκειται για μια χυδαία αντίληψη που είχε λόγο ύπαρξης στις θεωρίες που διακινούνταν στον 16ο και 17ο αιώνα, τότε που οι ανερχόμενοι βιοτέχνες-μανουφακτούρα και ο υπό γέννηση καπιταλισμός προσπαθούσαν να αποδείξουν την ανωτερότητά τους έναντι της φεουδαρχίας.

Όμως, ως γνωρίζουμε, στη συνέχεια, εμφανίστηκαν από τους φυσιοκράτες μέχρι τον μαρξισμό θεωρίες που απέδειξαν τον παραγωγικό χαρακτήρα της απελευθερωμένης από τσιφλικάδες αγροτικής οικονομίας και την ιδιαιτερότητα της παραγωγικής ικανότητας της μισθωτής εργασίας. Κανείς σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο δεν πιστεύει πια ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν στους επιχειρηματίες και στα «Επιχειρηματικά δαιμόνιά τους». Αφήνω δε στο παρόν κείμενο ασχολίαστο το γεγονός ότι αυτό το δαιμόνιο δεν φαίνεται να δόθηκε απλόχερα σε πολλούς Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες.

Όγδοο, δεν στηρίζει η κυβέρνηση τους τομείς της παραγωγής στην ίδια τη χώρα και τις ατμομηχανές της ελληνικής οικονομίας, όπως είναι η οικοδομή και ο ορυκτός πλούτος. Επανήλθε στην ίδια πολιτική με εκείνη της ΝΔ. Επιδοτήσεις και απαλλαγές για εισαγόμενα προϊόντα, όπως είναι τα αυτοκίνητα, έλλειψη ανάλογων μέτρων για την ελληνική παραγωγική βάση. Με αυτό τον τρόπο η Ελλάδα της κρίσης στηρίζει αλλότριες οικονομίες, κλάδους στους οποίους δεν έχει προστιθέμενη αξία, αλλά ούτε και προοπτικές. Αυξάνει, όμως, και τα ελλείμματά της. Οι κυβερνητικοί θα μου απαντήσουν ότι οι κλάδοι εισαγωγών απασχολούν πολλούς εργαζομένους και η ύφεση που υπάρχει σε αυτούς δημιουργεί προβλήματα. Από μια σκοπιά το επιχείρημα έχει την λογική του. Αλλά από ποια σκοπιά; Αν υπάρχουν στην οικονομία χρήματα για κατανάλωση, εάν γίνονται επαρκείς εξαγωγές και υπάρχει διαθέσιμο συνάλλαγμα. Αλλά όταν η χώρα πεινά προκειμένου να περιορίσει, έτσι μας λένε, τα ελλείμματα, τότε προηγείται η υποστήριξη στην εγχώρια παραγωγή και αν είναι δυνατό στην παραγωγή που είναι προσανατολισμένη στις εξαγωγές και όχι στις εισαγωγές.

Ένατο, η κυβέρνηση προχώρησε στην κατάργηση δικαιωμάτων των εργαζομένων. Την επίθεση ηθικής απαξίωσης των εργαζομένων, την συνόδευσε η επίθεση στο εισόδημά τους. Τώρα η επίθεση αυτή βρίσκεται στην τρίτη φάση της, στην φάση υπονόμευσης κατακτήσεων και κοινωνικών δικαιωμάτων που χρειάστηκαν δεκαετίες αγώνων, κόπων και θυσιών. Μέσα σε μια ψηφοφορία η κυβέρνηση εγκλώβισε το μέλλον της χώρας και επέστρεψε στον Μεσαίωνα. Ακόμα και για αυτή την επιστροφή έχουν βρεθεί απολογητές και υπηρέτες.

Δέκατο, όλα τα πιο πάνω μέτρα η κυβέρνηση τα έλαβε με τρόπο που υπονομεύει τη δημοκρατία, τους δημοκρατικούς θεσμούς και διαδικασίες. Αντί να προστατεύσει τη δημοκρατία στις δύσκολες στιγμές που περνά η Πατρίδα, αντί να στηριχθεί στη συλλογικότητα των πολιτών αυτού του τόπου, επέλεξε τον αυταρχισμό. Επέλεξε τις αποφάσεις στα παρασκήνια. Επέλεξε να διαπραγματεύεται με τους μεγαλοεργοδότες και την διαπλοκή, παρά με τον κόσμο της εργασίας και τα συνδικάτα. Έφτιαξε ειδική κατασκευή ώστε ο υπουργός οικονομικών να κάνει ότι θέλει. Αντί τα ουσιαστικά ζητήματα να συζητούνται δημόσια και στη βουλή συζητούνται στις παρακάμερες της πολιτικής. Αντί να αποτελούν αντικείμενο συλλογικής απόφασης γίνονται νεοφιλελεύθερες ενοράσεις.Τέλος, οι κυβερνητικοί και κρατικοί παράγοντες λειτουργούν ως να είναι ιδιοκτήτες της δημόσιας ζωής και της δημόσιας περιουσίας. Προκλητικά πρόεδρος δημόσιας επιχείρησης ομιλεί με το «εγώ προτιμώ να πουλήσω παρά να νοικιάσω δημόσια περιουσία», λες και ομιλεί για τα μαχαιροπήρουνα της μάνας του και την προίκα της γυναίκας του. Οι έννοιες του δημόσιου συμφέροντος και των δημόσιων αγαθών έχουν εξαφανιστεί και σταλεί στην έρημο της εξορίας. Η χώρα γίνεται προσπάθεια να πειστεί ότι δεν πληρώνει φόρους για να διασφαλίσει τα δημόσια αγαθά, αλλά προκειμένου να ικανοποιήσει τους διεθνείς τοκογλύφους. Και οι τελευταίοι αφού διασφάλισαν τα κέρδη τους από την τοκογλυφία, τώρα χαϊδολογούν τους πολιτικούς εγγυητές των κερδών τους που καμαρώνουν σαν τα παγώνια για κάθε καλό λόγο και βραβείο των τοκογλύφων.

Ο κ. Παπανδρέου έχασε 1.100.000 ψηφοφόρους!

NEWPOST.GR
Είναι προφανές οτι η πίεση που δέχθηκε ο Πρωθυπουργός από την πλειοψηφία των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου προκειμένου να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές τον οδήγησε στην απόφαση να προσφύγει σε μια εντελώς πρωτότυπη ανάγνωση σχετικά με την ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος.

Οι αριθμοί, όμως, σε αυτή την περίπτωση καταγράφουν απολύτως την δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το κυβερνών ένα χρόνο μόλις απο την περιφανή εκλογική του νίκη στις εθνικές εκλογές.

Στην αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου του 2009 το ΠΑΣΟΚ είχε καταφέρει να αποσπάσει τα 3.012.373 των ψηφοφόρων.

Σήμερα- με σταθερό πάντα το εκλογικό σώμα ή ενδεχομένως ελάχιστα μειωμένο- το ΠΑΣΟΚ με μεγάλη δυσκολία, αλλά και με μια ρητορική ψυχολογικής πίεσης, κατάφερε να αποσπάσει μόνο 1.884.000 ψήφους.

Εν πολλοίς, αν υπολογίσουμε το ποσοστό του με βάση τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, αυτό δεν ξεπερνάει το 19% (διευκρινίζεται οτι έχουν υπολογιστεί και οι πολίτες που απέχουν).

Ακόμα και αν παρατηρήσουμε οτι σε εκλογές με σχετικά υψηλή συμμετοχή η οποία κυμαίνεται στο επίπεδο του 75% (2004: 76,5% , 2007: 74%), πράγμα που σημαίνει οτι μόνο περίπου τα ¾ των πολιτών προσέρχονται στις κάλπες, ενώ οι υπόλοιποι αποτελούν πάγια αποχή, ακόμα και έτσι βλέπουμε οτι το ΠΑΣΟΚ δεν δύναται πλέον να στηριχθεί παρά μόνο στο 25% των εκλογικά ενεργών πολιτών.

Οι αριθμοί δείχνουν οτι ο κ. Παπανδρέου κατάφερε μέσα σε έναν χρόνο να απολέσει 1.100.000 ψηφοφόρους!!!
Συγκεκριμένα το ΠΑΣΟΚ θα λάβει ανά περιφέρεια:

ΑΤΤΙΚΗΣ: 345.000

ΑΝ.ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ: 150.000

ΒΟΡΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟ: 39.000

ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ: 169.000

ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: 75.000

ΗΠΕΙΡΟΣ: 87.000

ΘΕΣΣΑΛΙΑ: 154.000

ΝΟΤΙΟ ΑΙΓΑΙΟ: 87.000

ΙΟΝΙΟ: 29.000

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ: 158.000

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ: 129.000

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: 300.000

ΚΡΗΤΗ: 162.000

ΣΥΝΟΛΟ: 1.884.000

O "απο μηχανής Θεός" πέθανε

Γράφει ο Στέφανος Μανίκας.

Οι Έλληνες, ένα χρόνο τώρα,βομβαρδίζονται με αρνητικά μηνύματα και κακά μαντάτα. Μαύρισε η ψυχούλα τους και στέγνωσε η τσέπη τους (όπως και η αγορά), απο την μείωση των εισοδημάτων και την φορολογική επέλαση της οικονομικής πολιτικής(;) του κ. Παπακωνσταντίνου. Η αναζήτηση μιας θετικής διεξόδου συνυπάρχει με την απογοήτευση, τις ματαιώσεις, την οργή και την αγανάκτηση. Οι επενδύσεις των Εμίρηδων του Κατάρ και οι σημαντικές συμφωνίες με τους Κινέζους ποτίζουν το αχαμνό δενδράκι της ελπίδας και φουντώνουν τις προσδοκίες και τους μύχιους πόθους για ένα καλύτερο μέλλον. Για τούτο και γίνονται αποδεκτές ως «μάνα εξ ουρανού».

Μετά τον πρώτο ενθουσιασμό και την εξάντληση των επικοινωνιακών θριαμβολογιών, τα ερωτήματα πληθαίνουν.

Κατ΄αρχήν οι συγκεκριμένες εξελίξεις είναι θετικές. Γνωρίζουμε πολύ καλά οτι η απόσταση των εξαγγελιών μέχρι τη πραγμάτωση τους απαιτεί εργώδη και συστηματική πολιτική και διοικητική προσπάθεια.

Απαιτεί κοινωνική σταθερότητα και ομαλές πολιτικές εξελίξεις.

Απαιτεί ακριβή εκτέλεση των κατευθύνσεων του μνημονίου και έντονη αναπτυξιακή πορεία.

Απαιτεί κυβερνητική ομάδα με συνοχή, αλληλεγγύη και κοινότητα στόχων.

Απαιτεί συνολικό σχέδιο εξόδου απο την κρίση.

Ας αξιολογήσουμε την επάρκεια της κυβέρνησης, του κράτους και των κοινωνικών θεσμών σε κάθε μία απαίτηση για να διαμορφώσουμε μια βάσιμη και στέρεα εκτίμηση για τα μελλούμενα. Για να μη πετάμε στα σύννεφα, για να θυμηθούμε οτι δεν υπάρχει «απο μηχανής θεός», για να στρωθούμε στη δουλειά.

Υ.Γ.1. Ποιό είναι το Αναπτυξιακό Σχέδιο,βάσει του οποίου αναζητούμε και εντάσσουμε επενδύσεις και επενδυτές;

Υ.Γ.2. Υπάρχει περίπτωση να βγούμε στις αγορές ομολόγων και μοναδικός πιστωτής να είναι το Κινέζικο Κράτος;

Οι ιεροφάντες του Μνημονίου

Του Σταύρου Λυγερού
Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τα πρόσωπα αλλάζουν, αλλά η πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης παραμένει αταλάντευτη. Η εμμονή του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι απόδειξη ότι κινείται στον σωστό δρόμο. Ούτε πια επαρκεί το επιχείρημα–εκβιασμός «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Τα στοιχεία για την πορεία της οικονομίας εμφανίζουν άλλη εικόνα. Η κλιμάκωση της ύφεσης δείχνει να επιβεβαιώνει όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι η αναγόρευση του Μνημονίου σε ευαγγέλιο της κυβερνητικής πολιτικής οδηγεί σ’ αυτό που προσπαθεί να αποτρέψει, τη χρεοκοπία.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της ανατροφοδοτούμενης ύφεσης, πρέπει να εφαρμοσθεί παραλλήλως ένα εθνικό σχέδιο εξυγίανσης και ανάπτυξης. Οι γραμμικές περικοπές του Μνημονίου ήταν ο εύκολος δρόμος. Ο δύσκολος είναι στοχευμένες παρεμβάσεις στο επίπεδο και των εσόδων και των δαπανών. Η κλεπτοκρατία, η σπατάλη και ο ανορθολογισμός είναι ακόμα τόσο εκτεταμένα φαινόμενα, που από τη δραστική καταπολέμησή τους μπορούν να εξοικονομηθούν τεράστια ποσά.

Εχει φθάσει πια η ώρα να πληρώσουν όσοι τα προηγούμενα χρόνια έκαναν πάρτι σε βάρος της πολιτείας και της κοινωνίας. Η χώρα ζει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ως εκ τούτου απαιτούνται νέα εργαλεία, τα οποία θα εξαντλούν τις μεγάλες και κατά κανόνα αναξιοποίητες δυνατότητες που διαθέτει η πολιτεία. Στο σημείο που έχουμε φθάσει, το ζητούμενο δεν είναι να πάνε μερικοί φυλακή. Ζητούμενο είναι τα κάθε είδους αρπακτικά να τεθούν τεκμηριωμένα αντιμέτωπα με το δίλημμα: ή να πληρώσουν ένα (ανάλογα με την περίπτωση) πολύ τσουχτερό πρόστιμο ή να μπουν φυλακή.

Η εξυγίανση μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά, αλλά το παιχνίδι θα κριθεί στο επίπεδο της ανάπτυξης. Καλοί οι αναπτυξιακοί νόμοι και το ΕΣΠΑ, αλλά εδώ χρειάζονται τολμηρές πρωτοβουλίες για την αξιοποίηση των μεγάλων αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας, που σήμερα λιμνάζουν. Θα μπορούσαν να γίνουν πάρα πολλά χωρίς χρήματα, εάν υπήρχε πολιτική βούληση, επεξεργασμένο σχέδιο και ευελιξία για να επιλυθούν τα όποια οργανωτικά και θεσμικά προβλήματα.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση Παπανδρέου αποδεικνύεται απρόθυμη ή ανίκανη να κινηθεί προς μία τέτοια κατεύθυνση. Πορεύεται με αποκλειστικό μπούσουλα το Μνημόνιο. Επειδή, μάλιστα, δεν υφίσταται εναλλακτική λύση εντός του πολιτικού συστήματος (η Ν.Δ. θα πληρώνει για αρκετό χρόνο ακόμα τις αμαρτίες της κυβέρνησης Καραμανλή), προκύπτει ένα μπλοκάρισμα. Ολα δείχνουν ότι βρισκόμαστε προς το τέλος της πρώτης φάσης, που στην κοινωνία κυριαρχούσε ο φόβος για το χειρότερο και η ελπίδα ότι με τα μέτρα θα ξεπεραστεί η κρίση. Η επόμενη φάση θα σφραγισθεί από την απόγνωση και όταν θα έχει συγκεντρωθεί η κρίσιμη μάζα, η απόγνωση θα αρχίσει να μετατρέπεται σε οργή. Τότε, μια αφορμή, ένα τυχαίο γεγονός θα είναι ικανό να προκαλέσει κοινωνική ανάφλεξη.

Ερώτηση-τάπα στη Θεσσαλονίκη...

Από: sιbila


Ο Δημοσιογράφος του ριζοσπάστη (Θεοδωρόπουλος) έκανε μέχρι στιγμής την πιο σωστή ερώτηση σε αντίθεση με τα υπόλοιπα παπαγαλάκια.

“Εξαγγείλατε την μείωση φορολογίας των κερδών των βιομηχάνων δηλαδή των πλουσίων από το 24% στο 20%. Πρόκειται για το δεύτερο δώρο που έχετε κάνει μετά τα 25 δις ευρώ στις τράπεζες.

Στον αντίποδα μειώσατε 20 % μισθούς, 15% τις συντάξεις, αύξηση του ΦΠΑ 3ις φορές, πάγωμα μισθών για τρία χρόνια, επιβολή ειδικών φόρων.

Είναι βέβαιο οτι με αυτά μέτρα που πήρατε μέχρι στιγμής, αυξάνουν τα κέρδη των τραπεζών και των μεγαλοβιομηχάνων. Μπορείτε να μας πείτε πως με αυτά τα μέτρα θα βγάλουν τον χειμώνα εκατομμύρια Έλληνες;”

Απάντηση Παπανδρέου: Αυτά τα λεφτά δεν πάνε στην τσέπη του επιχειρηματία, το έκανα πολύ καθαρό!!!

Αζαξ έβαλες Γιωργάκη;

Ο Όλι Ρεν και η χρεοκοπία της Ελλάδας...

Από το ΔΗΚΚΙ

ΤΗΝ «ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΛΙ ΡΕΝ ΚΑΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ (Αποκαλυπτική η επαίσχυντη παρέμβαση του Επιτρόπου!)

Με μια επαίσχυντη αλλά και άκρως αποκαλυπτική παρέμβασή ο επίτροπος της κομισιόν για την οικονομία κ. Όλι Ρεν αποκαλύπτει την «αχίλλειο πτέρνα» ολόκληρου του σχεδιασμού της μεθοδευμένης «ελεγχόμενης Πτώχευσης» και της τελικής Χρεοκοπίας στην οποία οδηγείται η χώρα.

Με τον αέρα και το ύφος ύπατου αρμοστή που απευθύνεται σε αφελή υποζύγια - υπηκόους τους οποίους υποτίθεται ότι έχει δανείσει 120 δις ΕΥΡΩ, λες και δεν έχουν εξοφληθεί δύο και τρείς φορές τα πραγματικά δάνεια και ο δανεισμός με το μνημόνιο έγινε για να «βοηθήσει» και όχι για να εισπραχθούν διπλά τοκογλυφικά επιτόκια (μας δανείζουν στο διπλάσιο από ότι αγοράζουν το χρήμα!) ο κ. Όλι Ρεν σερβίρει το κερασάκι στη τούρτα της παρέμβασής του: Συγκεκριμένα:

Μας νουθετεί ότι θα ήταν λάθος να γίνει Αναδιάρθρωση του χρέους και ότι κάτι τέτοιο θα απέβαινε τελικά σε βάρος της χώρας αλλά και της Ε. Ένωσης και του ΕΥΡΩ!

Βέβαια υπάρχουν Αναδιαρθρώσεις και Αναδιαρθρώσεις και η έννοια του όρου διεθνώς είναι συγκεχυμένη περιλαμβάνοντας από απλή «τακτοποίηση» με παράταση των δόσεων ώστε ο «ασθενής να επιζήσει ολίγον περισσότερο» για να γίνει δυνατή η αφαίμαξη και της τελευταίας σταγόνας, έως τη στάση πληρωμής στους δανειστές με επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Την στάση πληρωμής - επαναδιαπραγμάτευση, την οποία οι κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου την ταυτίζουν εκ του πονηρού με δήθεν στάση πληρωμών από το κράτος (σημειώνουμε ότι με τα νέα δάνεια πληρώνονται οι αποκλειστικά οι δόσεις - πανωτόκια των παλιών και όχι οι μισθοί και οι υποχρεώσεις του κράτους) ακολούθησαν χώρες όπως η Ρωσία στην πιο αδύναμη μάλιστα περίοδό της, η Βενεζουέλα, έστω καθυστερημένα η Αργεντινή, πρόσφατα η Ισλανδία κ.ά. διαγράφοντας έως και το 75% του χρέους!

Αυτήν φοβούνται οι κ. Όλι Ρεν και οι Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες επειδή το χρέος της χώρας αφορά κατά 85% ξένους δανειστές και όπως με σαφήνεια υπονοούν σε πολυσηζητημένο πρόσφατο δημοσίευμά τους και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς η όποια ζημία από τη στάση πληρωμών και την απαίτηση επαναδιαπραγμάτευσης θα αντανακλούσε σε αυτούς και όχι στη χώρα μας. (Επαναλαμβάνουμε ότι με τα δανεικά που μας δίνουν τώρα με τα οποία το συνολικό χρέος έχει εκτοξευθεί από το 120% στο 150% του ΑΕΠ πληρώνουμε αποκλειστικά τα πανωτόκια από τα προηγούμενα δάνεια και συμπληρώνουμε ότι οι επιπτώσεις από τη στάση πληρωμών στις χώρες που προαναφέραμε ήταν περιορισμένες έως ανύπαρκτες συγκριτικά με τα όσα αποσοβήθηκαν).

Άλλωστε με το Μνημόνιο Νο 2 με το οποίο επιχειρούνται να υλοποιηθούν ή να ξεκινήσουν μέσα στο Β΄ εξάμηνο του 2010 τα μέτρα που προγραμματίζονται για το 2011 και ξεπερνούν σε αγριότητα και καταστροφή ζωτικών μονάδων της οικονομίας εκείνα που εφαρμόσθηκαν σε χώρες όπως η Αργεντινή και οι Ουγγαρία, δεν θα υπάρχει «κάτι χειρότερο» για να πάθουμε!

Αυτό το γνωρίζει καλά η κομισιόν και ο κ. Όλι Ρεν, γνωρίζει ότι από το φθινόπωρο μπαίνουμε σε μια κρίσιμη περίοδο στην οποία θα κριθεί η τύχη του μνημονίου και μαζί η τύχη του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος της εικοσαετίας το οποίο, όντας πολιτικά μετέωρο, θα αμυνθεί με κάθε μέσο.

ΔΗΚΚΙ Κ.Ε ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Βαδίζουμε προς «εκλογές εξπρές» για διάσωση του Μνημονίου και του δικομματισμού το φθινόπωρο;

Τον φόβο για τα αποτελέσματα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, και γενικότερα τον φόβο για ένα πλήρες δημοσιονομικό αδιέξοδο που αναμένεται να εκδηλωθεί και να πυροδοτήσει μια πορεία κατάρρευσης από το φθινόπωρο, δικαιολογεί η «επίσπευση» από το Υπ. Εσωτερικών της προετοιμασίας νέου εκλογικού νόμου.

Ο καταλύτης που επιταχύνει τις εξελίξεις είναι η κατακόρυφη πτώση των εσόδων στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού του 2010, πτώση που ήρθε σαν αποτέλεσμα της απονέκρωσης της Αγοράς από την επιβολή των μέτρων της άγριας λιτότητας και εκδηλώθηκε με μια θεαματική βουτιά τον μήνα Ιούλιο για να μειώσει κατά 25% τα προβλεπόμενα έσοδα ολόκληρου του 7/μήνου!

Κυρίως όμως τα πράγματα κινεί η απαίτηση του κονσόρτσιουμ ΗΠΑ-Ε. Ένωσης να αρχίσουν να εφαρμόζονται από το Β΄ εξάμηνο του 2010 τα μέτρα που προβλέπονται από το μνημόνιο για το 2011. Απαίτηση που εκδηλώθηκε από το κλιμάκιο της τρόικας κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου, αρκετά πριν από την ανακοίνωση των εσόδων του Ιουλίου.

Από τον Ιούλιο οι ξένοι επικυρίαρχοι, με παρεμβάσεις τους ακόμα και μέσω του τύπου, έχουν ευθέως υποκαταστήσει την Κυβέρνηση ανδρεικέλων του Γ. Παπανδρέου και απαιτούν, εδώ και τώρα, μέτρα κοινωνικού σφαγείου και τελικής κατεδάφισης της Οικονομίας θεσμοθετώντας ουσιαστικά ένα ΜΝΗΜΟΝΙΟ Νο 2 με νέες μειώσεις των αποδοχών αλλά και απολύσεις στον δημόσιο τομέα, 23% ΦΠΑ σε είδη πλατειάς κατανάλωσης, νέες μειώσεις των συντάξεων, διπλασιασμό στα τιμολόγια των πρώην ΔΕΚΟ και ξεπούλημα ή/και κλείσιμο των ζωτικών μονάδων της Οικονομίας κ.ά.)

Μέτρα τα οποία δεν θα μπορέσει να περάσει η Κυβέρνηση αν προηγουμένως δεν καταφύγει σε εκλογές και αν δεν δημιουργήσει προϋποθέσεις ανακοπής ενός ρεύματος προς τα Αριστερά και προϋποθέσεις για ευρύτερα κυβερνητικά σχήματα με τη συμμετοχή της ΝΔ του ΛΑΟΣ κ.ά. Αυτή την ανάγκη φαίνεται να εξυπηρετεί το μαγείρεμα νέου εκλογικού νόμου.

Αυτά υπολογίζοντας και προκειμένου να διασώσουν την συνέχεια του ΕΥΡΩ και του καρτέλ των Ελληνικών τραπεζών καταφεύγουν σε νέο εκλογικό νόμο ο οποίος περισσότερο θυμίζει εποχές του ΄50 και όχι την εποχή μας. Πρόκειται για κακή αντιγραφή, ψευδεπίγραφο του Γερμανικού εκλογικού συστήματος , κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους αφού το πλειοψηφικό σύστημα που εισάγουν για τις 180 μονοεδρικές περιφέρειες είναι αντιδημοκρατικό και εξοστρακίζει εκ΄ των προτέρων τα μικρά κόμματα.

Το ΔΗΚΚΙ καλεί τον ελληνικό λαό σε πλήρη ετοιμότητα για ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ, σε ένα ισχυρό πολιτικό ρεύμα αποτροπής και ανατροπής της ξένης κατοχής και των κουίσλιγκς - συνεργατών. Τον καλεί στην προώθηση και την πολιτική νοηματοδότηση ενός Νέου ΕΑΜ και μιας νέας εξουσίας για τον τόπο.

Ο αγώνας σε μία τέτοια κατεύθυνση, ο αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης της λεηλασίας του τόπου και της ξένης κατοχής, ο αγώνας για την ανατροπή του ΕΥΡΩ και της ΟΝΕ που μας οδήγησαν εδώ είναι ρεαλιστικός και όπως αποδεικνύουν και οι παρεμβάσεις του κ. Ρέν, έχει νόημα. Ο λαός δεν θα ανεχθεί άλλο την πορεία προς την κατάρρευση και την ήττα. ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!