Έφτασε η στιγμή να τους πούμε: Άντε στο καλό...

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada Μαΐου 3, 2012

Ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του αναγκάστηκε να προχωρήσει μέσα από την απέραντη έρημο της Γεδρωσίας. Σιγά σιγά εξαντλήθηκαν τα τρόφιμα και οι προμήθειες του νερού. Ο Αλέξανδρος δεν έτρωγε και δεν έπινε τίποτα για να δίνει το παράδειγμα στους άλλους. Μια μέρα μερικοί στρατιώτες του κάπου ανακάλυψαν λίγο νερό. Γέμισαν ένα κράνος και το πρόσφεραν στον Αλέξανδρο. Εκείνος το πήρε και αντί να το πιεί το έχυσε στο χώμα. Θα ήταν ο τελευταίος που θα έπινε νερό. Έτσι είναι οι ηγέτες!

Οι δυσμενείς επιπτώσεις από την καταστροφική διακυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και των μελών της κυβέρνησής του έχουν αρχίσει από καιρό να γίνονται δυσβάστακτες για το λαό. Υπάρχουν άνθρωποι άνεργοι, άστεγοι, πεινασμένοι, χωρίς θέρμανση και ρεύμα και χωρίς υγειονομική περίθαλψη. Άνθρωποι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο τους,

τον ασφαλιστικό τους φορέα, τους φόρους του κράτους, τα φροντιστήρια και τις σπουδές των παιδιών τους. Άνθρωποι που κάθε μέρα φορτώνονται με περισσότερα χρέη, που μπαίνουν στο περιθώριο.
Η κρίση όμως δεν άγγιξε ούτε στο ελάχιστο αυτούς που μας κυβερνούν. Ποιός από αυτούς έμεινε άνεργος, του κόψανε το ρεύμα, κρύωσε, έστειλε τα παιδιά του νηστικά στο σχολείο ή κοιμήθηκε στα παγκάκια; Κανένας!
Και το οικονομικό τσουνάμι, λόγω τις χρονικής υστέρησης ακόμα δεν μας χτύπησε καίρια. Ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει ότι είτε στο ευρώ είτε στη δραχμή έρχονται δύσκολες μέρες γι’ αυτόν. Μόνο όμως γι’ αυτόν και όχι και για τους πολιτικούς που μας κυβερνούν. Προσωπικά πιστεύω ότι ο χρόνος που είχαμε για να επιλέξουμε ανάμεσα στο ένα νόμισμα ή στο άλλο έχει περάσει προ πολλού. Δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο και κανείς δεν πρόκειται να μας πει: ο δρόμος ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Επομένως το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών δεν είναι ευρώ ή δραχμή. Ούτως ή άλλως τα γεγονότα θα μας οδηγήσουν από μόνα τους, αλλά με ποιους θα πάμε στην επόμενη δύσκολη μέρα; Οι Μύριοι στην κάθοδό τους είχαν αρχηγό τον Ξενοφώντα. Εμείς στη δική μας κάθοδο ποιους θα έχουμε αρχηγούς; Αυτούς που δεν τους άγγιξε και δεν θα τους αγγίξει καθόλου η κρίση; Αυτούς που όταν οι άλλοι μάζευαν τα μήλα αυτοί μάζευαν τα φύλλα και τώρα που είναι η εποχή των φύλλων μας υπόσχονται ότι θα μαζέψουν τα μήλα; Αυτούς που δεν τα κατέφεραν στα εύκολα και τώρα μας υπόσχονται ότι θα τα καταφέρουν στα δύσκολα; Αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα; Αυτούς που δεν τολμούν να περπατήσουν στο δρόμο και δεν έχουν τη ντροπή να αφήσουν από μόνοι τους την καρέκλα και να σηκωθούν να φύγουν; Αυτούς που αντί να απολύσουν τους εαυτούς τους απολύουν χωρίς καμιά τύψη τους άλλους; Αυτούς τους ψηλομύτες και τις ψηλομύτες που φοράνε ακριβά κουστούμια και ταγέρ και πίνουν το τσαγάκι τους στις διάφορες απόκρυφες διεθνιστικές λέσχες σχεδιάζοντας το μέλλον του κόσμου και της χώρας μας; Αυτούς που θέλησαν να κάνουν την Ελλάδα έναν αχταρμά λαών και θρησκειών και να την μεταβάλουν από χώρα σε χώρο για να τεμαχιστεί πιο εύκολα; Αυτούς που θέλουν να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία και τον εθνικό πλούτο; Αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους έξυπνους και το λαό βλάκες; Αυτούς για τους οποίους αξία έχει μόνο το χρήμα; Αν θέλουμε να συνεχίσουμε με αυτούς ας τους ξαναψηφίσουμε. Εάν όμως θέλουμε να συνεχίσουμε με ανθρώπους που αγαπούν τον Θεό και την πατρίδα και που θα υπερασπίσουν τον ελληνικό λαό και την Ελλάδα ήρθε η στιγμή να τους πούμε: άντε στο καλό.
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πολλοί από αυτούς που διακυβέρνησαν τη χώρα θα πρέπει να πάνε στη φυλακή. Αυτό όμως αρμόδια για να το αποφασίσει είναι η δικαιοσύνη. Όσο όμως συνεχίζουν να παραμένουν στην εξουσία όσοι πρέπει να ελεγχθούν για τα πεπραγμένα τους δεν πρόκειται να επιτρέψουν στην δικαιοσύνη να τους ελέγξει. Εάν θέλουμε όλοι αυτοί να μη δώσουν λόγο στη δικαιοσύνη ας τους ξαναψηφίσουμε. Εάν όμως θέλουμε να βοηθήσουμε τη δικαιοσύνη να τους ελέγξει και να αποφασίσει γι’ αυτούς εάν είναι αθώοι ή ένοχοι ας τους πούμε: άντε στο καλό.
Στις 6 του Μάη ας αποφασίσουμε σωστά τι θα ψηφίσουμε γιατί μακριά από το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται. Ας σκεφτούμε ότι αν κάνανε τόσα κακά στη χώρα και στο λαό χωρίς να έχουν τη λαϊκή νομιμοποίηση τι θα κάνουν τώρα εάν την έχουν και ας τους πούμε: Άντε στο καλό.

economist

Παπακωνσταντίνου εκλιπαρεί Σημίτη...

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΌΠΌΥΛΌΥ
από "ΤΑ ΝΕΑ" 
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΙΚΌΝΑ που, δέκα χρόνια αργότερα, προκαλεί ένα σφίξιµο στην καρδιά. Οι Δίδυµοι Πύργοι έχουν χτυπηθεί και από τους ψηλούς ορόφους βγαίνει καπνός. Την ίδια ώρα όλοι οι µάχιµοι πυροσβέστες της Νέας Υόρκης – ακόµη καιοι έχοντες ρεπό – τρέχουν στο World Trade Center. Μπαίνουν στο κτίριο από µέσα ή ανεβαίνουν µε µεγάλες εξωτερικές σκάλες. Ολοι σχεδόν πηγαίνουν στον χαµό– έχουν, άλλωστε, την εµπειρία να γνωρίζουν ότι οιδύο ουρανοξύστες δεν θα αντέξουν. Αλλά όταν πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου, πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου.

ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΝΑΜΙΣΗ χρόνο, η ελληνικήοικονοµία καίγεται. Η κυβέρνηση Παπανδρέου στην αρχή υποτίµησε τον καπνό. Ακόµη χειρότερα: κάποιες άστοχες ενέργειες µεταξύ Οκτωβρίου 2009 και Ιανουαρίου 2010 έριξαν λάδι στη φωτιά. Απαξ όµως και φάνηκαν φλόγες ουδείς αισθάνθηκε την ανάγκη να επιστρατεύσει όλους όσοι ήξεραν από πυρόσβεση. Ολα αυτά, ενώ η Λούκα δεν συµφωνούσε µε τον Παπακωνσταντίνου και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεν είχε ενεργό οικονοµικό σύµβουλο – αφού ο Ηρακλής Πολεµαρχάκις σπανίως ήταν εντός εικόνας. Επικουρικά κινήθηκε ο Χάρης Παµπούκης – ιδίως σε θέµατα διεθνών επαφών – και κάποιοι από τους κρατικούς τραπεζίτες.

ΩΣΤΌΣΌ, η φωτιά µεγάλωνε. Σε καµία στιγµή όµως το Μαξίµου δεν σκέφτηκε σοβαρά ναενεργοποιήσει τα προ του 2004 οικονοµικά επιτελεία.Αυτά έµειναν στο περιθώριο – όπως και ο Κώστας Σηµίτης. Αντιθέτως, ενοχοποιήθηκαν πολιτικά µε την παραφιλολογία περί Εξεταστικής για την Οικονοµίακι ύστερα µε τη συµπερίληψή τους στο πόρισµα– της ντροπής – για την υπόθεση Siemens.

O ΓΙΑΝΝΌΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΌΥ είναι το πιο πολυσυζητηµένο από τα πρόσωπα αυτά. Κάποιοιεπιµένουν να βλέπουν σκιές στο προφίλ του. Ωστόσο, χθες συµµετείχε σε µια κλειστή συζήτηση τουthink-tank των Βρυξελλών Centre for EuropeanReform. Στο τραπέζι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συµβουλίου Χέρµαν βαν Ρόµπαϊ, ο πρώην επίτροπος Μάριο Μόντι, ο βέλγος υπουργός Οικονοµικών Ντιντιέ Ρέιντερς και ένας Τζορτζ Σόρος. Η κουβέντα ξεκίνησε για το ευρώ και, όπως αναµενόταν, κατέληξε στην Ελλάδα.
ΕΡΩΤΗΜΑ: Πώς γίνεται ο Γιάννοςνα βρίσκει θέση πλάι στον Ρόµπαϊ και τονΣόρος στις Βρυξέλλες, αλλά να είναι αποδιοποµπαίο πρόσωπο στην Αθήνα; Η απορία δεν αφορά µόνο τον Παπαντωνίου. Αφορά και πολλούς άλλους– όπως τον Νίκο Χριστοδουλάκη ήτον Γιώργο Φλωρίδη.
Και αφορά πρωτίστως τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σηµίτη, που τον θυµήθηκε προσφάτως η κυβέρνηση όταν τα βρήκε µπαστούνια µε τους Γερµανούς, µε αποτέλεσµα να τον επισκεφθεί ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου.
 
Η ΌΙΚΌΝΌΜΙΑ µας είναι κτίριο που καίγεται. Ο φόβος πλέον είναι µήπως καταρρεύσει. Ο Παπανδρέου, ο Παπακωνσταντίνου και µερικοί άλλοι αγωνίζονται να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόµενο – µόνοι τους.

Αλλοδαποί ύμνοι για τον δανεισμό και το μνημόνιο

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ
Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr.

Αυστηρή κριτική ασκεί η ναυαρχίδα των τραπεζικών συμφερόντων στη Γερμανία, «Frankfurter Allgemeine Zeitung», στην πορτογαλική κυβέρνηση.

Της καταλογίζει ότι προσπαθεί να αποφύγει όσο μπορεί να τεθεί υπό τον έλεγχο ευρωπαϊκών αρχών και του ΔΝΤ. Την κατηγορεί ότι αναζητεί δάνεια σε Κίνα, Ρωσία και Βραζιλία. Η κατηγορία δεν αφορά την αναζήτηση δανείων από αυτές τις πηγές. Αλλά το ότι με αυτή την αναζήτηση επιδιώκει η Πορτογαλία «να αποφύγει τους όρους της τρόικας και τα μέτρα που θα απαιτήσει». Αντίθετα, δεν περνάει, πλέον, ημέρα που οι ξένοι τοκογλύφοι και δανειστές της Ελλάδας να μην έχουν να πουν έναν καλό λόγο για την κυβέρνησή της. Την υμνούν διότι διασφάλισαν τα λεφτά τους και υπάρχει η προοπτική να αγοράσουν δημόσια φιλέτα και γη φτηνά. Την υμνούν που έπεισε την ελληνική κοινωνία ότι τα δάνεια δεν αφορούν το εξωτερικό χρέος, αλλά τη διασφάλιση «μισθών και συντάξεων». Που κατάφερε να την πείσει ότι η μοναδική πηγή δανεισμού ήταν οι τοκογλύφοι της Ευρώπης και του ΔΝΤ. Οτι η κυβέρνηση μέσα σε τέτοιες συνθήκες «μπόρεσε να κερδίσει τις εκλογές». Οι υμνητές, βέβαια, δεν έχουν καταλάβει πολλά από το καζάνι που βράζει.

Στην όλη ιστορία της «ελληνικής κρίσης» το ζητούμενο δεν ήταν μόνο εάν η κυβέρνηση θα δανειζόταν, αλλά εάν αυτός ο δανεισμός θα γινόταν με τρόπο που να δικαιολογούσε το συγκεκριμένο μνημόνιο, δηλαδή τη βίαιη υφαρπαγή δεκαετιών κατακτήσεων των εργαζομένων. Τον εντοπισμό πραγματικών προβλημάτων, με τρόπο, όμως, που θα δικαιολογούσε λύσεις υπέρ των ολίγων. Την απόκρυψη άλλων, πολύ σημαντικότερων προβλημάτων της χώρας που οφείλονται σε αυτούς τους ολίγους και σε όσους τους στηρίζουν πολιτικά.

Προκειμένου να συνδυαστεί ο δανεισμός με το μνημόνιο, αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες απέρριψαν τις προτάσεις που υπήρχαν από παράγοντες (δημόσιους και κρατικούς) των αναδυόμενων αγορών, κυρίως από την Κίνα, τη Ρωσία και τις αραβικές χώρες.

Η απόρριψη αυτή δεν έγινε διότι τάχα δεν θα άφηνε η Ε.Ε. κάτι τέτοιο. Το έωλο αυτό επιχείρημα δεν «εμφανίστηκε» όταν η Ισπανία και η Πορτογαλία προσανατολίστηκαν στην αξιοποίηση κινεζικών κεφαλαίων, ούτε τώρα που η Ιρλανδία δανείζεται από την Ιαπωνία. Το επιχείρημα αυτό προβλήθηκε διότι κάθε εναλλακτική λύση πέραν του ΔΝΤ και της τρόικας μπορεί να διασφάλιζε την Ελλάδα φτηνότερα και χωρίς επαχθείς όρους, αλλά δεν διασφάλιζε «τα αφεντικά της Ελλάδας» και τα στενά τους συμφέροντα.

Θυμίζω, απλά, ότι όταν έκανα την πρόταση, πριν σχεδόν από έναν χρόνο, να ακολουθήσει η χώρα εναλλακτικές πηγές δανειοδότησης, η πρόταση αυτή υπέστη ύβρεις από πρωτοσέλιδα δύο εφημερίδων που για λογαριασμό των τραπεζών υπερασπίζονταν τον μονόδρομο του ΔΝΤ και της μη διαπραγμάτευσης. Το κύριο για αυτούς δεν ήταν ο δανεισμός, τα κέρδη από αυτόν και διά αυτού, αλλά η ανάγκη να χρησιμοποιηθεί ο πράγματι αναγκαίος δανεισμός ως αφετηρία μιας μεγάλης επίθεσης σε δικαιώματα των εργαζομένων και αναδιανομών πλούτου και ισχύος.

Η κυβέρνηση προτίμησε, με άλλα λόγια, να υποτάξει τη χώρα στα ακριβά δάνεια, διότι αυτά ήταν τα μόνα που της έδιναν τη δυνατότητα να επιβάλει τις πολιτικές που είχε επιλέξει. Δηλαδή, τις πολιτικές που παρουσίασε ως «μνημονιακή αναγκαιότητα» και που στην πραγματικότητα ήταν μια επιλογή υπέρ των ολίγων.

Κυβέρνηση Παπακωνσταντίνου-Νταλάρα (Το γένος Ραγκούση) Νο. 86

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Γράφει ο Σπίθας

Ο Γιώργος, «ο μαλλί σπαστό-μαλλί κοράκου χρώμα» + «ο Ιπτάμενος» + «που κάθονταν και έβλεπε τα spread να πετούν», κανονικά πρέπει να κλείσει το μαγαζί μετά την κόκκινη κάρτα που έφαγε από την Pimco.

Τι είπαν οι αθεόφοβοι και πρώτοι παγκοσμίως επενδυτές σε κρατικά ομόλογα;

«Ενόψει του αυξανόμενου ρίσκου για Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία δεν ρίχνουμε πλέον χρήμα στις τρεις χώρες και έχουμε αποσυρθεί κατά μεγάλο μέρος από αυτές».

Δηλαδή, φράγκα από τους πιο πλούσιους διεθνώς καπιταλιστές, γιοκ!

Αμ το άλλο; «Η Pimco πιστεύει ότι οι Έλληνες, Ιρλανδοί και Πορτογάλοι δεν θα δεχτούν να πληρώσουν ένα τόσο μεγάλο αντίτιμο για να παραμείνουν στο ευρώ, όπως επιδιώκουν τα εφαρμοζόμενα σήμερα προγράμματα εξυγίανσης, γιατί με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται κυρίως οι τράπεζες που πήραν στο παρελθόν λάθος επενδυτικές αποφάσεις και όχι οι πολίτες σε αυτές τις υπερχρεωμένες χώρες».

Δηλαδή, η Παπαρήγα τι χειρότερο θα σου έλεγε ρε μεγάλε, από αυτά που σου είπε το καλύτερο και μεγαλύτερο μαγαζί του διεθνούς καπιταλισμού;

Το Μνημόνιο, η εργασία, το τέλος της κοινωνίας

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ
από την "Ε"

Οταν ο Κ. Σημίτης έθετε στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ και στην ΟΝΕ, ουδείς μπορούσε να φανταστεί τότε ότι λίγα χρόνια αργότερα θα βιώναμε την πιο βάρβαρη καπιταλιστική αναδιάρθρωση που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, τα απομεινάρια των παλαιών τζακιών και οι επίδοξοι διάδοχοί τους αποφάσισαν πως η προοπτική του κοινού νομίσματος θα ενίσχυε την απομύζηση κοινοτικών κονδυλίων, θα διευκόλυνε τις χαριστικές επιδοτήσεις και θα παρέδιδε άνευ όρων στο πλιάτσικο τις κρατικές προμήθειες και εργολαβίες.

Ηροή φτηνότερου χρήματος και η συνεχής πιστωτική επέκταση άνοιξαν δουλειές, ανακύκλωσαν και αβγάτισαν εισοδήματα (κυρίως μαύρα και αφορολόγητα), δημιούργησαν έναν ψευδεπίγραφο πλουτισμό. Ομως τα προβλήματα του έωλου ελληνικού οικονομικού μοντέλου ήταν από τότε ορατά. Η ανάπτυξη δεν μείωνε την ανεργία και, κυρίως, δεν οδηγούσε στην αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, όπως θα συνέβαινε σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Πού πήγαινε λοιπόν ο παραγόμενος πλούτος; Οχι ασφαλώς στις τσέπες των δημόσιων υπαλλήλων που διόριζαν αφειδώς ο κ. Πάγκαλος και οι όμοιοί του, αλλά κυρίως στα φουσκωμένα πορτοφόλια των οικονομικών τους φίλων. Η παρασιτική, κρατικοδίαιτη ελληνική ελίτ δεν είχε κανένα λόγο να ανοίξει ιδιαίτερες παρτίδες με την παραγωγή. Εβγαλε τα λεφτά της στην Ελβετία ή τα έκανε χρηματοοικονομικά (και τοξικά) προϊόντα. Τώρα μας ζητεί προκλητικά και τα ρέστα.

Αυτό δεν σημαίνει, πάντως, ότι το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας που εντοπίζει η τρόικα δεν είναι πραγματικό. Η αιτία όμως και η λύση του παραμένουν σκόπιμα στο σκοτάδι. Τρόικα και κυβέρνηση θεωρούν σχεδόν αποκλειστικά υπεύθυνο για την ακρίβεια το σχετικά υψηλό κόστος της εργασίας στην Ελλάδα. Ολοι ξέρουν, ωστόσο, ότι τα υπερτιμημένα προϊόντα είναι το ενδημικό αποτέλεσμα της διαρθρωτικής μας ανεπάρκειας και της έλλειψης στοιχειωδών κανόνων επιτήρησης της αγοράς. Η εσωτερική υποτίμηση ξεκίνησε έτσι από τις αποδοχές των εργαζομένων και όχι από τα υπερκέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Ηκαταφανώς κοινωνικά άδικη αυτή επιλογή δεν είναι τυχαία. Εντάσσεται στο δόγμα της ασυδοσίας-ευελιξίας των αγορών, καθώς η εργασία είναι η παραγωγική δύναμη που επιλέγεται να συμπιεστεί άμεσα με στόχο να ωφεληθούν οι υπηρεσίες, ο τουρισμός και η ναυτιλία, τα μόνα παραγωγικά στηρίγματα της μελλοντικής ανάπτυξης. Αγνοείται, ωστόσο, ένα εσωστρεφές πρόβλημα: η μείωση της κατανάλωσης πλήττει ήδη σφοδρά και τον τομέα των υπηρεσιών.

Το Μνημόνιο δεν είναι τίποτε άλλο από τη βίβλο του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού. Θα μπορούσε να αποτελεί το χαμένο όραμα του σημιτικού εκσυγχρονισμού, στη μετά ΟΝΕ εποχή. Στην πραγματικότητα προωθεί τη ριζική, βίαιη αναδιοργάνωση της ελληνικής οικονομίας, που είναι απαραίτητη για την επιβίωση του σημερινού κοινωνικού συστήματος. Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό.

Ταυτίζεται πλήρως με την «ευκαιρία» που ευαγγελίζεται ο πρωθυπουργός και την «ευλογία» του Θ. Πάγκαλου. Εάν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφευρευθεί, είπαν υπουργοί.

Το Μνημόνιο αναδεικνύεται πλέον ως το μοναδικό, ρεαλιστικό, οικονομικό και πολιτικό σχέδιο για τη χώρα. Η ανικανότητα των κυβερνήσεων αναγόρευσε την τρόικα σε επίσημο επικυρίαρχο-τοποτηρητή. Τα υπαγορευμένα μέτρα των υπαλλήλων της υποκατέστησαν χωρίς ενδοιασμούς τη λαϊκή βούληση.

Παντελώς ανομιμοποίητες εξουσίες ακυρώνουν χωρίς δεύτερη κουβέντα την εθνική κυριαρχία, καταργούν τα παραδοσιακά θεμέλια του αστικού-δημοκρατικού πολιτεύματος, διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, επαναορίζουν κατά βούληση τη νομιμότητα, ασκούν ιδεολογική τρομοκρατία, δημιουργούν ένα κράτος-υβρίδιο.

Οι απολογητές του Μνημονίου επιχαίρουν για την αποδόμηση του συλλογικού, τη δήθεν ανάδειξη της κρυμμένης ατομικότητας των πολιτών-εργαζομένων, την ήττα του συντεχνιακού κράτους. Ο εργαζόμενος άνθρωπος παραδίδεται σαν πρόβατο επί σφαγή στο βωμό των αγοραίων συμφερόντων. Η άγρια επίθεση στην εργασία αποτελεί τον βασικό πυλώνα αυτού του ταξικού στρατηγικού σχεδίου, που αντιμετωπίζει την κοινωνία ως οριστικά και αμετάκλητα ηττημένη της ιστορίας. Ζούμε άραγε το τέλος της κοινωνίας;

Εσωτερική υποτίµηση

Του Ι. Κ. Πρετεντέρη
από ΤΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010

ΜΕΤΑ ΤΗ σχετική παραδοχή του υπουργού Οικονοµιικών στη Βουλή, η χώρα ετέθη και επισήµως σε καθεστώς «εσωτερικής υποτίµησης». ∆εν ξέρω αν οι αναγνώστες αντιλαµβάνονται το πραγµατικό περιεχόµενο αυτής της πολιτικής – αλλά κι αν δεν το έχουν καταλάβει, θα το συνειδητοποιήσουν συντόµως στις ζωές τους!

ΕΠΙ ΤΗΣ ουσίας, η κυβέρνηση απεδέχθη πλήρως το δόγµα του ∆ΝΤ και της τρόικας πως για τα δεινά του τόπου ευθύνεται η έλλειψη ανταγωνιστικότητας λόγω υψηλού κόστους εργασίας. Κι ότι περιορίζοντας το κόστος εργασίας, η ανταγωνιστικότητα θα αποκατασταθεί. Η περιστολή των αποδοχών θα φέρει και πτώση των τιµών.

ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΏΣ η συνταγή που απέτυχε στην Αργεντινή. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, προσπάθησε να διατηρήσει την υψηλή ισοτιµία του πέσο µε το δολάριο ακολουθώντας µια τριετή πολιτική «εσωτερικής υποτίµησης». Αποτέλεσµα; Η οικονοµία της κατέρρευσε το 2001 και χρειάστηκαν τέσσερα, πέντε χρόνια και πεντέξι κυβερνήσεις για να συνέλθει.

ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΏΣ η συνταγή που ο Ουίνστον Τσόρτσιλ χαρακτήρισε κάποτε ως «το σοβαρότερο λάθος της ζωής µου».

Ως υπουργός Οικονοµικών, επανασύνδεσε στα µέσα της δεκαετίας του ‘20 τη λίρα µε τον χρυσό και την υπερτίµησε σε σχέση µε το δολάριο. Αποτέλεσµα; Η βρετανική οικονοµία οδηγήθηκε σε «εσωτερική υποτίµηση» και βυθίστηκε σε πολυετή και πρωτοφανή ύφεση.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ να πολλαπλασιάσω τα παραδείγµατα, δεν θα το κάνω. Ο δρόµος αυτός δεν είναι απλώς αδιέξοδος, ούτε µόνο δυσβάσταχτος, είναι κυρίως καταστροφικός. Για δυο λόγους που αποτελούν πλέον κοινό τόπο – πλην ίσως ∆ΝΤ και ελληνικής κυβερνήσεως...

ΠΡΏΤΟΝ, ΠΕΡΑΣΑΝ οι εποχές που η ανταγωνιστικότητα ήταν ζήτηµα κόστους εργασίας – διαφορετικά, το Μπανγκλαντές θα ήταν σήµερα η ανταγωνιστικότερη χώρα τουκόσµου.

Είναι χαρακτηριστικό, ας πούµε, ότι από την αρχή του 2010 στην Ελλάδα πέφτουν µεν οι αµοιβές αλλά οι τιµές ανεβαίνουν. Αρα, η εξίσωση δεν λειτουργεί τόσο απλά, υπάρχουν κι άλλοι παράµετροι που την προσδιορίζουν.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, η Ελλάδα δεν έχει µόνο πρόβληµα ανταγωνιστικότητας αλλά και χρέους. Η «εσωτερική υποτίµηση» όµως και η ύφεση που τη συνοδεύει δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να καθιστούν επαχθέστερο το χρέος.

ΓΙΑ ΝΑ το πω απλά: η χώρα κινδυνεύει να κλατάρει. Οπως η Αργεντινή πριν από δέκα χρόνια. Κινδυνεύει να υποστεί και µια «εσωτερική υποτίµηση» και µια διεθνή χρεοκοπία. ∆ιότι το ένα δεν διασφαλίζει την αποτροπή του άλλου – ίσα ίσα... Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ερώτηµα είναι ποια κυβέρνηση, µε ποια µέθοδο και ποια προοπτική θα διαχειριστεί αυτήν την πορεία. Με ποιο αποτελέσµατα. Και για πόσο διάστηµα. ∆ιότι, αν κατάλαβα καλά, ακόµη κι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν φτάσει στα όριά τους.

Τα χρέη (τους) είναι το πρόσχημα

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
από τον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»


Ο κύριος Παπακωνσταντίνου, παρουσία του Κοινοτικού επιτρόπου Ολι Ρεν κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα, πρότεινε όταν γίνεται λόγος για «χρέος» να αναφερόμαστε πλέον στο συνολικό εξωτερικό χρέος μιας χώρας και όχι μόνο στο δημόσιο χρέος. Και τούτο, όπως παρατήρησε, λόγω της διεθνούς τάσης τα χρέη των ιδιωτών να τα αναλαμβάνουν τα κράτη και οι κυβερνήσεις.

Συμφωνούμε απόλυτα!

Και συμφωνούμε (για την ακρίβεια: «υπερθεματίζουμε»!) γιατί η αποτύπωση της κατάστασης του συνολικού εξωτερικού χρέους της Ελλάδας, τα χρέη δηλαδή προς τρίτες χώρες, όχι μόνο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ.), αποκαλύπτει από μια ακόμα πλευρά την πολιτική απάτη στην οποία επιδίδεται το ΠΑΣΟΚ.


Είναι, λοιπόν, το χρέος που δημιουργεί «ειδικές συνθήκες» στην Ελλάδα και που λόγω των «ειδικών συνθηκών» η κυβέρνηση «αναγκάζεται» να κόβει μισθούς και συντάξεις; Είναι το χρέος εκείνο το «ειδικό μέγεθος» που «υποχρεώνει» την κυβέρνηση να εγκαθιδρύει συνθήκες «Νταχάου» στις εργασιακές σχέσεις;

Αν ήταν έτσι, τότε οι μισοί λαοί του κόσμου θα έπρεπε να έχουν, ήδη, εκτελεστεί με την κατηγορία της «σπατάλης»!

Αν ήταν έτσι, τότε ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα ανά τον πλανήτη, όχι «χαραμοφάη», όπως θέλουν οι ταγοί του να τον εμφανίζουν, αλλά «συνετού μέρμηγκα»!

Τα στοιχεία είναι δικά τους, προέρχονται από τους πλέον φιλικούς προς την κυβέρνηση οργανισμούς και υπηρεσίες και ομολογούν την αλήθεια.
Πρώτον: Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδας (πίνακας 1), ύψους 532 δισ. δολαρίων, τεράστιο μεν, αλλά εντούτοις δεν είναι παρά μια «κουτσουλιά» μπροστά στα κοντά 14 τρισεκατομμύρια του χρέους των ΗΠΑ ή στα περίπου 9 τρισεκατομμύρια του χρέους της Βρετανίας ή στα 4,7 τρισεκατομμύρια του χρέους της Γερμανίας της καγκελαρίου Μέρκελ!

Τα στοιχεία (τους) πιστοποιούν ότι τουλάχιστον 11 από τις 16 χώρες της Ευρωζώνης έχουν μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος από το ελληνικό!

Οτι ακόμα στην έδρα της ΕΕ, εκεί που συνεδριάζει η Κομισιόν, στο Βέλγιο, το εξωτερικό χρέος είναι περίπου δυόμισι φορές μεγαλύτερο από το χρέος της Ελλάδας!

Δεύτερον: Οσον αφορά το εξωτερικό χρέος συγκρινόμενο με το ΑΕΠ (πίνακας 2) επίσης επιβεβαιώνεται ότι το 167% της Ελλάδας απέχει παρασάγγας από το πάνω από 1.000% της Ιρλανδίας ή από το 470% της Ολλανδίας.

Σε κάθε περίπτωση, ο γαλλογερμανικός άξονας δεν είναι εκείνος που διαθέτει την έξωθεν καλή μαρτυρία, αφού η μεν Γαλλία έχει μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ της από εκείνο της Ελλάδας, η δε «αυστηρή» σε τέτοια θέματα Γερμανία μας ακολουθεί κατά πόδας...

Τρίτον: Σύμφωνα με τα στοιχεία για το κατά κεφαλήν χρέος, η Ελλάδα (πίνακας 3) βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση όχι μόνο από τις ΗΠΑ και μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες εκτός ΕΕ (Ελβετία, Νορβηγία), αλλά και από τις μισές σχεδόν χώρες της Ευρωζώνης.

Τα παραπάνω, αφ' ενός αποδεικνύουν ότι το ζήτημα του χρέους δεν αποτελεί κάποιο ιδιαίτερο σύμπτωμα του «ελληνικού καπιταλισμού». Είναι προσδιοριστικό του παγκόσμιου καπιταλισμού, αφού, από συστάσεώς του, έτσι λειτουργεί το σύστημα της «ελεύθερης οικονομίας».

Πρόκειται για την οικονομία που «ελεύθερα» επιτρέπει στις πολυεθνικές, στα μονοπώλια και στις τράπεζες να κερδοσκοπούν και εξίσου «ελεύθερα» τα δικά τους ιδιωτικά χρέη, που διαμορφώνονται στο πλαίσιο των χρηματοπιστωτικών τους δραστηριοτήτων, έρχονται μέσω του καπιταλιστικού κράτους να τα φορτώνουν στο δημόσιο κρατικό ταμείο, δηλαδή στους λαούς.

Αφ' ετέρου, τα στοιχεία επιβεβαιώνουν - και το επιβεβαιώνει διπλά η σύγκριση του ελληνικού εξωτερικού χρέους με τα ισχύοντα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο - ότι η «τρομοκρατία» περί το χρέος και τα ελλείμματα, στο εσωτερικό της Ελλάδας, δεν αποτελεί παρά μια προπαγανδιστική μηχανή.

Μια «μηχανή» που κατασκευάστηκε να επαναλαμβάνει ότι βρισκόμαστε στο «χείλος του γκρεμού» ώστε να βρεθεί «παραλυμένος» ο λαός τη στιγμή που οι εγκάθετοι της ολιγαρχίας τον σπρώξουν να κάνει ένα βήμα μπροστά, μέσα στον γκρεμό!

Η «χρεο-τρομοκρατία» είναι ένα πρόσχημα (από τα διάφορα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις χώρες, αφού παντού, ανεξαρτήτως χρεών και ελλειμμάτων, οι λαοί υφίστανται την ανελέητη λιτότητα) για την επιβολή του προαποφασισμένου κοινωνικού βανδαλισμού και του πρωτοφανούς εργοδοτικού κανιβαλισμού, που δεν έχει στόχο το «νοικοκύρεμα» των οικονομικών του ελληνικού κράτους.

Ο στόχος των εμπνευστών της είναι άλλος και είναι διπλός:

Από τη μια επιδιώκουν τη συναίνεση του λαού, που καλείται να αναπτύξει την ψυχολογία του «συνενόχου» και του «συνυπεύθυνου» για τα χρέη που οι εκμεταλλευτές του δημιουργούν, αλλά εκείνος πρέπει να τα πληρώνει.

Από την άλλη, η θεωρία του χρέους γίνεται το προπέτασμα καπνού που στο όνομα του «κοινού μας σπιτιού που καίγεται», προσπαθεί να αφοπλίσει τις λαϊκές αντιστάσεις απέναντι στην πολιτική που διασφαλίζει στην πλουτοκρατία «εργασιακούς κανόνες» τύπου «Αουσβιτς».

«Κανόνες» απόλυτης εργασιακής βαρβαρότητας, που θα επιτρέψουν στους κεφαλαιοκράτες την άνευ όρων εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και τη διασφάλιση μετά την κρίση μιας νέας κερδοφορίας (και ακόμα μεγαλύτερων χρεών), που θα επιτευχθεί πάνω στα νεκροταφεία των εργατών και στις ερεβώδεις στέπες της κοινωνικής εξαθλίωσης.

Λυματολάσπη

Από τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟ
"ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"



Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας οι υπουργοί, όπως λ.χ. ο κ. Λοβέρδος, θεωρούν έργο το να μοστράρονται στα κανάλια και πολιτική το να επιλέγουν πότε θα εμφανιστούν στην πρωινή ζώνη και πότε στα βραδινά τηλεπαράθυρα.

ΓΙΑ ουσιαστική συζήτηση δεν τίθεται ζήτημα. Με σκονάκια του ΔΝΤ πορεύονται και προκατασκευασμένες απαντήσεις εκφωνούν. Στις σπάνιες περιπτώσεις που ζορίζονται, πετούν ένα «δεν απαντώ σε ύβρεις» ή κάτι σαν «με αυτό το ύφος δεν γίνεται διάλογος» και συνεχίζουν το μονόλογο. Οταν τελειώνει ο τηλεοπτικός τους χρόνος αποσύρονται για να μελετήσουν τα επόμενα κεφάλαια του Μνημονίου που υπέγραψαν... αντιστεκόμενοι και υλοποιούν προθυμότατα!

ΑΛΛΟΙ υπουργοί πάλι, όπως λ.χ. η κυρία Μπιρμπίλη, θεωρούν πολιτική το να καταθέτουν αμέτρητες σελίδες εξαγγελιών για έργα που υποτίθεται ότι θα γίνουν του χρόνου, του αντίχρονου ή και σε πέντε τέρμινα.

ΚΑΙ εξοικονόμηση νερού λοιπόν και βιολογικοί καθαρισμοί και καύση της λυματολάσπης και άλλα τέτοια θαυμαστά που θα γίνουν κάποτε, από κάποιους άλλους που θα μπορούν και θα έχουν σχέδιο και κονδύλια.

ΓΙΑΤΙ αυτοί έχουν μόνο λόγια. Λόγια τηλεοπτικά, λόγια επί χάρτου, λόγια του αέρα. Πράσινα φύκια για μεταξωτές κορδέλες λοιπόν και τηλεοπτικές εμφανίσεις ή εξαγγελίες χωρίς ουσία, για να κρυφτεί το προφανές: το υποτιθέμενο πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν είναι παρά νοσηλευτές ενός άρρωστου συστήματος. Ο μόνος ρόλος που τους έχει απομείνει είναι να γυρνούν από σύσκεψη σε σύσκεψη προσπαθώντας να μεταφράσουν τις συνταγές που γράφει ο γιατρός Ντομινίκ Στρος-Καν και οι άλλοι της τρόικας.

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ βέβαια δεν μπερδεύεται με τέτοιες ασημαντότητες. Κρατά τις δυνάμεις του για τις διεθνείς συναντήσεις όπου ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κατακεραυνώνει τους κακούς συντηρητικούς που βρήκαν ευκαιρία με την κρίση να χτυπήσουν τους μισθούς και τις συντάξεις!

ΜΕΤΑ βέβαια, ανάγκα και οι θεοί πείθονται, θυμάται ότι, δυστυχώς, δεν μπορεί να αφιερωθεί ακόμη αποκλειστικά στο διεθνή ρόλο του και ξαναγίνεται επικεφαλής μιας κυβέρνησης που λέει πολλά αλλά πράττει μόνο ένα: την εξουθένωση του κόσμου της εργασίας.

ΑΦΗΝΕΙ λοιπόν το σοσιαλιστικό μανδύα στη βαλίτσα, και παραγγέλλει τις νέες περικοπές που του παρήγγειλαν.

ΚΑΙ εμείς; «Ζούμε» όπως θα έλεγε και ο ποιητής «προσμένοντας ένα θάμα»! Και επειδή τα θαύματα στις μέρες μας είναι είδος εν ανεπαρκεία, όπως οι εργαζόμενοι με σταθερή εργασία και ισχυρή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, έχουμε ΓΣΕΕ στην οποία κυριαρχεί η παράταξη του ΠΑΣΟΚ.

ΔΗΛΑΔΗ το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση επιτίθεται στους μισθούς και στα δικαιώματα, και το ΠΑΣΟΚ ως συνδικαλιστική ηγεσία αντιστέκεται στην επίθεση!

ΓΙ' ΑΥΤΟ ουδείς εκπλήσσεται όταν τα μέτρα πέφτουν σαν το χαλάζι, και ουδείς, πλέον, εκνευρίζεται όταν ο κ. Στρος - Καν μάς λέει χαμογελώντας: «Μη νομίζετε ότι τα χειρότερα έχουν περάσει».

Ετσι, για την τιμή των όπλων

Του  ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ
από την "Ε"



 Ηρθε, λοιπόν, το τσιράκι του παγκόσμιου κεφαλαίου. Και τι μας είπε; Οτι χρειάζονται κι άλλες μειώσεις μισθών!

Οτι υπάρχει... κάποιο πρόβλημα και γι' αυτό επιβάλλεται η επιμήκυνση της αποπληρωμής. Οτι το ΔΝΤ... έχει μάθει από τα λάθη του! Αλλά δεν μας είπε σε τι διαφέρει η... καλή «συνταγή» που εφαρμόζεται στην Ελλάδα από τις αντίστοιχες καταστροφικές παρεμβάσεις του Ταμείου σε άλλες χώρες... Μίλησε για ανάκαμψη στις αρχές του 2012, αλλά δεν εξήγησε πώς θα το πετύχει αυτό μια χώρα βυθισμένη σε βαθιά, εξοντωτική ύφεση, η οποία θα εργάζεται σκληρά απλώς για να αποπληρώνει το χρέος της... Αψογος στον ρόλο του ο εκπρόσωπος των επικυρίαρχων: με οδηγίες και νουθεσίες προς την αντιπολίτευση. Με ναρκισσιστικού τύπου στωικότητα (κάτι σαν: μας βρίζετε, αλλά εμείς οι μεγάθυμοι ήρθαμε να σας σώσουμε). Και με επαίνους για τους πειθήνιους διεκπεραιωτές των έξωθεν αποφάσεων και εντολών... Α! Δεν είναι τυχαίος ο κύριος Ντομινίκ Στρος-Καν. Η ευρύτερη παγκόσμια Αριστερά, τέκνο της οποίας τυγχάνει ο επικεφαλής του ΔΝΤ, δικαιούται να είναι υπερήφανη (...Ούτε μια αποδοκιμασία ή έστω μια ηχηρή αποχώρηση από την αίθουσα. Πόσω μάλλον ένα παπούτσι, ένα γιαούρτι ή μια δέσμη από πύρινα βλέμματα, έτσι, για την τιμή των όπλων) *** Κι όμως: ένα άλλο τσιράκι, ο Ντέιβ Μπρούμπεκ, μας συγκίνησε. Ακμαίος στα ενενήντα χρόνια του ο σπουδαίος πιανίστας της τζαζ, γιόρτασε την επέτειο έχοντας δίπλα του τον Κλιντ Ιστγουντ (ντοκιμαντέρ και μια ραδιοφωνική συνέντευξη). Και κάπως έτσι -λίγο τα χρόνια, λίγο τα πλήκτρα του πιάνου, ηδύφωνα μέσα στον λαβύρινθο της προσωπικής διαδρομής του έκαμαν τη συγκίνηση να κατισχύσει. Κι έτσι να ξεχαστεί ο τζαζίστας που έπαιζε στα «καθαρά» μαγαζιά για λευκούς και γύρναγε την οικουμένη ως εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης *** Εκείνος, που λέτε, ο δεξιός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, ο Βίκτορ Ορμπαν, μόλις πήρε την εξουσία, διαφώνησε με το ΔΝΤ και τα μέτρα που είχαν συμφωνήσει οι σοσιαλιστές. Επέβαλε, λοιπόν, έκτακτους φόρους στις τράπεζες της χώρας, στις εταιρείες ενέργειας και τηλεπικοινωνιών και κρατικοποίησε τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά Ταμεία... Αλλά είχαν γνώση οι φύλακες του παγκόσμιου κεφαλαίου: η γνωστή Moody's έσπευσε να υποβαθμίσει την Ουγγαρία κατά δύο βαθμίδες. Είχε προηγηθεί η Standard & Poor's, ενώ ενδιαμέσως αρκετοί διαχειριστές κεφαλαίων πυροβολούσαν τη χώρα με αρνητικές εκτιμήσεις. Με ποιο επιχείρημα; Οτι τάχα τα μέτρα είναι προσωρινά και κατά συνέπεια «το διαρθρωτικό δημοσιονομικό έλλειμμα θα επιδεινωθεί»... Το μήνυμα σαφές...

«Μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του (δύο χιλιάδες) '21»!

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Από το http://respentza.blogspot.com/
Στην αρχή έπρεπε να πανηγυρίσουμε, γιατί ο Παπανδρέου έβγαλε πάνω στο τραπέζι το «περίστροφο» του ΔΝΤ...

Μετά, έπρεπε να πανηγυρίσουμε, γιατί η Μέρκελ πήρε το περίστροφο (και η συνέχεια είναι γνωστή)...

Στη συνέχεια, έπρεπε να πανηγυρίσουμε, γιατί ο Παπανδρέου μάς ανακοίνωσε με θαλασσινό φόντο - ίσως ήθελε κάτι που να προσιδιάζει με Φαλκονέρα - ότι η Ελλάδα μπαίνει σε ένα «μηχανισμό σωτηρίας» τόσο «σωτήριο», που η περιπλάνησή μας μέσα σ' αυτόν παρομοιάστηκε με «Οδύσσεια»...

Κατόπιν, έπρεπε να πανηγυρίσουμε, γιατί η κυβέρνηση πήρε τα λεφτά από τα δάνεια - τα οποία άρχισε ήδη να τα ξεπληρώνει ο λαός με το αίμα του - και τα έδωσε στους τραπεζίτες και στους βιομήχανους...

Και να που τώρα πρέπει να ξαναπανηγυρίσουμε. Γιατί; Επειδή για «καλή μας τύχη», το μνημόνιο - «ευλογία» (κατά Πάγκαλο) δε θα είναι τριετές, όπως υποσχόταν το ΠΑΣΟΚ, αλλά θα γίνει... υπερδεκαετές!
Επί της ουσίας, τώρα:

Ακόμα κι ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικής σχολής γνωρίζει άριστα τι σημαίνει «επιμήκυνση». Για ένα δάνειο με «χ» επιτόκιο για «ψ» χρόνο αποπληρωμής, εφόσον ο χρόνος αποπληρωμής του επιμηκυνθεί, ευθέως ανάλογα θα αυξηθούν και οι τόκοι που απαιτείται να καταβληθούν για να εξοφληθεί.

Χωρίς να εισάγουμε τον αναγνώστη στις λαβυρινθώδεις προβλέψεις της δανειακής σύμβασης (επιτόκιο «Γιούριμπορ», ειδικές ρήτρες, εξέλιξη τοκοχρεολυτικής δαπάνης επί του εναπομείναντος κεφαλαίου κ.λπ.), ας δούμε «χοντρά - χοντρά» τι σημαίνουν τα προηγούμενα στην περίπτωσή μας:
Πρώτον: Για αυτά τα 110 δισ. ευρώ της «βοήθειας» με κοντά 5,5% που είναι το επιτόκιο, η Ελλάδα στην πενταετία θα πλήρωνε τόκους περίπου 25 δισεκατομμύρια. Τώρα τα τοκογλυφικά θα είναι πολλαπλάσια! Δεν υπάρχει κανένας σώφρων δανειζόμενος που να στήνει πανηγύρι για μια τέτοια εξέλιξη, που συνιστά τον ορισμό της χρεοκοπίας του. Μόνο οι «τοκογλύφοι», οι «κερδοσκόποι» (και οι συνεργάτες τους) έχουν λόγο να πανηγυρίζουν...

Δεύτερον: Αυτό το μνημόνιο διαρκείας συνεπάγεται ότι από σήμερα και τουλάχιστον για μια δεκαετία - δεκαπενταετία, ο ελληνικός λαός - λόγω των δανείων από την τρόικα και χωρίς να υπολογίζονται τα αστρονομικά τοκοχρεολύσια των προηγούμενων δανείων - θα υφίσταται μια επιπλέον ετήσια αφαίμαξη για αποπληρωμή τόκων (και μόνο τόκων) ίση κατά μέσο όρο με ένα μνημόνιο, όπως αυτό που εφαρμόστηκε το 2010. Ο,τι, δηλαδή, ζήσαμε το 2010 με τις μειώσεις μισθών, συντάξεων, δώρων, «λουκέτων» στην αγορά, ασφαλιστικό, ανεργία κ.λπ., μας «εξασφάλισαν» ότι θα το ζήσουμε επί... δέκα και δεκαπέντε!

Τρίτον: Η «επιμήκυνση» συνιστά μια επιπλέον ευρωενωσιακή θεσμική θωράκιση της έτσι κι αλλιώς προαποφασισμένης άγριας λιτότητας, η οποία, όμως, πλέον προσλαμβάνει απροσδιόριστη χρονική διάρκεια! Τα παραμύθια, επομένως, περί εξόδου της χώρας από την «επιτήρηση», από την «περιορισμένη εθνική κυριαρχία» και από το μνημόνιο το 2013, έληξαν! Προφανώς, όσοι πανηγυρίζουν, την ώρα που ο λαός εξανδραποδίζεται, για να θέλουν την Ελλάδα αέναα τυλιγμένη στην κόλλα του μνημονίου, κάτι θα κερδίζουν...
Ως εκ τούτου, και τουλάχιστον, μέχρι το 2021 - δηλαδή ακριβώς με τη συμπλήρωση δύο αιώνων από την επέτειο της Επανάστασης του '21 και του «Ελευθερία ή θάνατος» - η Ελλάδα θα έχει γυρίσει, κοινωνικά και οικονομικά, 100 χρόνια πίσω.

Μας έλαχε, τελικά, μια χώρα που δεν καταφέρνει να βρεθεί ποτέ τη σωστή ώρα στα ραντεβού της με την Ιστορία. Ισως γιατί συμβαίνει αυτά τα «ραντεβού με την Ιστορία» να τα κλείνει το ΠΑΣΟΚ των Παπανδρέου...

Προς ΣΕΒ: Λίγο πιο σεμνά και μετρημένα θα ωφελούσε τη χώρα...

Του Νίκου Κοτζιά

1. Κακοί επιχειρηματίες επιθυμούν απολύσεις

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ κήρυξε πόλεμο στη μισθωτή εργασία και στο δημόσιο, ιδιαίτερα στον δημόσιο υπάλληλο. Με ότι τρόπο βρίσκει δηλώνει ότι το ελληνικό δημόσιο παρενοχλεί “το ισχυρό οικονομικό του έργο”. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι τα λέει αυτά διότι ετοιμάζει μεγάλες επενδύσεις. Προγραμματίζει να εισάγει νέες τεχνολογίες στην ελληνική βιομηχανία και άλλες επιχειρήσεις. Σχεδιάζει να ιδρύσει νέα ερευνητικά κέντρα στήριξης της ανάπτυξης της χώρας. Ότι σε λίγο, όλη η Ευρώπη έκθαμβη θα μελετά τα νέα οργανωτικά και αποτελεσματικά σχήματα διεύθυνσης. Όλοι μας πια, θα μαθαίνουμε από τις βαθιές αναλύσεις του για το διεθνές γίγνεσθαι και του πώς πρέπει να δρα η Ελλάδα.
Δυστυχώς για τη χώρα η πλειοψηφία των Ελλήνων μεγάλων επιχειρηματιών, με φωτεινές εξαιρέσεις, δεν έχει κανέναν τέτοιο προσανατολισμό. Το μόνο που γνωρίζουν πολλοί από αυτούς είναι να είναι εισοδηματίες στις πιο διαφορετικές παραλλαγές. Για αυτό και ο ΣΕΒ έπαψε να είναι ακόμα και ως όνομα ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων. Αν μάλιστα, διατηρούσε την παλιά του μορφή, τότε ο σημερινός πρόεδρος του ΣΕΒ δεν θα ήταν ούτε καν μέλος του.

Πολλοί, ασφαλώς όχι όλοι, κάθε άλλο, Έλληνες επιχειρηματίες ζουν με εισοδήματα και όχι με πραγματική αυθεντική παραγωγική επιχειρηματική δράση. Και, όμως, τολμάνε να κατηγορούν τους Έλληνες εργαζομένους ως αντιπαραγωγικούς. Ορισμένοι από αυτούς στους οποίους αναφέρουμε, ζούνε από τα εισοδήματα που απέκτησαν πουλώντας τις επιχειρήσεις που διέθεταν. Υπέσκαψαν την ίδια την παραγωγική βάση της χώρας. Άλλοι πάλι ζούνε ως κρατικοδίαιτοι, από κρατικές προμήθειες και εισοδήματα από τον δημόσιο προϋπολογισμό, αυξάνοντας υπέρμετρα τις δαπάνες του δημοσίου και προσθέτοντας μεγάλους αριθμούς στα ποσοστά του πληθωρισμού. Χωρίς τις «business» με το δημόσιο και τις ευκολίες που αποκτούν, θα ήταν οικονομικά και κοινωνικά ανύπαρκτοι.

 Κάποιοι άλλοι ζούνε από αεριτζίδικες δραστηριότητες, πιστοί σε αυτή την περίπτωση με την ιστορική παράδοση της εποχής της κατοχής και της χούντας. Αυτοί καταγγέλλουν μέσω των φερέφωνων που διαθέτουν ανθρώπους που τους αντιστέκονται και που κοπιάζουν για μια διαφορετική, αναπτυσσομένη και δημοκρατική Ελλάδα. Πολλούς από αυτού του είδους επιχειρηματίες τους είδαμε να εξασφαλίζουν τεράστιες περιουσίες με την ανακατανομή εισοδήματος και ιδιοκτησίας που έγινε μέσα από το ελληνικό χρηματιστήριο.
Τέλος, είναι αρκετοί εκείνοι που δεν πληρώνουν φόρους ή, ακόμα, και φοροκλέπτουν μη αποδίδοντας φόρους, με αποτέλεσμα να υποφέρει το ελληνικό κράτος από έσοδα και να έχουν οδηγηθεί τα ελλείμματα εκεί που οδηγήθηκαν.

2. Ο Βέμπερ και οι εθνικοί ευεργέτες θα ντρέπονταν για αυτούς

Πολλοί από τους Έλληνες επιχειρηματίες δεν έχουν καμιά σχέση με τον ιδεατό τύπο επιχειρηματία που περιέγραψε ο Βέμπερ: ο σεμνός επιχειρηματίας που επιδιώκει να πετύχει η επιχείρησή του. Να αυξήσει την παραγωγικότητά της. Ο οποίος δεν κάνει παραστάσεις πλούτου, δια του πλούτου και με τον πλούτο που αποκτά. Διότι τον πλούτο τον χρησιμοποιεί προκειμένου να ενισχύσει την επιχείρησή του. Αντίθετα με αυτόν τον ιδεατό τύπο επιχειρηματία, πολλοί Έλληνες επιχειρηματίες αρέσκονται στην επίδειξη πλούτου προς τα έξω. Αναζητούν τα πάρτι δημοσιότητας στη Μύκονο, όπου και εκεί συχνά δεν πληρώνονται φόροι. Ανταγωνίζονται να μπουν στις στήλες των περιοδικών life Style. Επιδεικνύουν τα νέα τους αμάξια και κότερα. Και όλα αυτά τα κάνουν ακόμα και σε περίοδο κρίσης, συχνά προκαλώντας.

Πολλοί λίγοι από τους σημερινούς μεγάλους επιχειρηματίες θυμίζουν τους πλούσιους εθνικούς ευεργέτες χάρη στους οποίους εξασφάλισε η Ελλάδα σημαντικές υποδομές και έργα που επιβιώνουν μέσα στον χρόνο. Από το κτήριο Συγγρού που είναι η έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών μέχρι το Ζάππειο. Δυστυχώς οι σημερινοί Έλληνες επιχειρηματίες προτιμούν να επιδεικνύουν τον πλούτο τους σε ιδιωτικά αγαθά, παρά να διευκολύνουν την χώρα στις δύσκολες στιγμές. Προτιμούν να φτιάχνουν προσωπικής χρήσης κατασκευές, παρά να προσφέρουν στο δημόσιο καλό και στα δημόσια αγαθά. Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Ενώ δεν προσφέρουν αυτά που προσφέρουν επιχειρηματίες άλλων χωρών, καλούν δια στόματος του Προέδρού τους να απολυθούν εργαζόμενοι. Επιθυμούν, με άλλα λόγια να κάνουν κέρδη από την κρίση, εν μέσω κρίσης.

3. Είναι η πηγή της διαφθοράς

Στο δημόσιο υπάρχει πράγματι μεγάλη διαφθορά. Αλλά αυτή τη διαφθορά δεν την προκάλεσαν με αλληλορουσφέτια οι δημόσιοι υπάλληλοι μεταξύ τους. Για να υπάρχει στο δημόσιο διαφθορά πρέπει να υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα και στις αγορές «επάρκεια διαφθοράς». Να υπάρχει μαύρο χρήμα. Να υπάρχει υπερκέρδος τιμών που καθορίζουν τα καρτέλ.

Εξάλλου η κύρια διαφθορά του δημοσίου προέρχεται από τις μεγάλες επιχειρήσεις που δίνουν λίγα ψίχουλα σε αυτούς που διαφθείρουν προκειμένου να κάνουν άνομα υπερκέρδη που καμιά σχέση δεν έχουν με την ποιότητα των προϊόντων τους ή με κανόνες ανταγωνιστικότητας. Ίσα-ίσα που αποτελούν ευθεία παραβίαση αυτών των κανόνων αλλά και της υποτιθέμενης λογικής των αγορών. Και πρέπει να υπογραμμίσω ότι δεν ακούσαμε ποτέ τον ΣΕΒ να καταγγέλλει αυτή τη μεγάλη διαφθορά ή ότι η περαίωση υποσκάπτει κάθε έννοια ανταγωνισμού ανάμεσα σε παραγωγικούς επιχειρηματίες και αεριτζήδες. Κάθε άλλο. Δεν ακούσαμε ακόμα ποτέ ο ΣΕΒ να έδιωξε κάποιο μέλος του για λόγους ηθικής τάξης, ακόμα και ως προς την λεγόμενη ηθική των αγορών.

Δεν είναι λίγοι οι επιχειρηματίες που έβγαλαν στο εξωτερικό τα χρήματα τους επιτείνοντας τα κρισιακά φαινόμενα της Ελληνικής Οικονομίας. Περισσότεροι, όμως, είναι εκείνοι που υποφέρουν από την έλλειψη δυνατοτήτων να στηριχθούν σήμερα στις δημόσιες επενδύσεις και σε τραπεζικά δάνεια με λογικούς όρους. Το ερώτημα είναι γιατί ο πρόεδρος του ΣΕΒ δεν τα έβαλε με αυτές τις καταστάσεις; Η απάντηση είναι σαφής: στο ίδιο το εσωτερικό του ΣΕΒ υποχωρούν οι εκπρόσωποι του παραγωγικού κεφαλαίου και έχουν ενισχυθεί εκείνοι που ζουν από το εισόδημα και την δράση στον τομέα των χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων. Εκείνων που ζουν από το τραπεζικό εισόδημα και όχι από την παραγωγική δράση. Και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Τόσο για τον ΣΕΒ, όσο και για τη χώρα συνολικά.

Η ήττα του παραγωγικού ελληνικού κεφαλαίου έναντι των τραπεζικών τοκογλύφων και των εισοδηματιών υπέσκαψε τις προοπτικές διεύρυνσης της παραγωγικής βάσης της χώρας. Ακόμα, οι του ΣΕΒ κάνουν ότι περνάνε από το χέρι τους για να μην πετύχουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε αυτό τον τόπο, η ραχοκοκαλιά της επιχειρηματικότητας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σήμερα «ούτε καν καπιταλισμός της προκοπής».

4. Κοίτα ποιος μιλά…

Εάν συγκρίνει κανείς τους επιχειρηματίες και τους εργαζόμενους άλλων κρατών-μελών της ΕΕ, ιδιαίτερα της ευρωζώνης, τότε θα διαπιστώσει ότι ενώ οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν ποιότητα που βρίσκεται τουλάχιστον στο μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο, οι περισσότεροι Έλληνες επιχειρηματίες είναι περισσότερο τριτοκοσμικοί παρά ευρωπαίοι στις επιλογές και στρατηγικές τους.

Ας μας πει ο κ. Πρόεδρος του ΣΕΒ ποιες είναι οι παραγωγικές επενδύσεις και η έρευνα που έκαναν τα τελευταία χρόνια τα μέλη του Συνδέσμου. Όλοι μας γνωρίζουμε, αλλά πρέπει να το υπενθυμίζουμε: ουσιαστικά καμία. Και αν επενδύθηκαν χρήματα, αυτά επενδύθηκαν σε υπάρχοντα πλούτο και παραγωγική βάση. Δηλαδή, επενδύθηκαν για να αλλάξει ιδιοκτησία ή και απλά προσωρινά χέρια ήδη υπάρχων παραγωγικός πλούτος.Για αυτό επιμένω να λέω ότι τα προβλήματα της Ελλάδας αφορούν και τον τραπεζικό τομέα, και το δημόσιο, και τις αγορές, αλλά πριν από όλα τους Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες. Οι οποίοι αφού κατάντησαν προβληματικές τις ίδιες τις επιχειρήσεις τους συμβάλανε στην αποδιοργάνωση του ελληνικού κράτους και τώρα θέλουν να πάρουν εκδίκηση απέναντι στους εργαζομένους. να θεμελιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δεν διαθέτει σε επάρκεια καλούς επιχειρηματίες. Δεν διαθέτει σε επάρκεια στην «κορυφή» ανθρώπους με επιχειρηματικό πνεύμα και εγκράτεια. Που σέβονται και κατανοούν πόσα προσφέρουν οι εργαζόμενοι. Αλλά όταν είναι κανείς εισοδηματίας, από πού να γνωρίζει κάτι τέτοιο!

Ο ΣΕΒ που ουδέποτε έλαβε μέτρα για να αναβαθμιστεί ουσιαστικά η ποιότητα των Ελλήνων επιχειρηματιών. Ουδέποτε απέβαλλε από τις γραμμές του επιχειρηματίες και επιχειρήσεις που παραβίαζαν την ηθική, τους κανόνες της αγοράς, τις απαιτήσεις της οικονομίας, δεν δικαιούται να ομιλεί. Διότι αποτελεί τον Σύνδεσμο των πρώτων υπεύθυνων για τα κατάντια της χώρας. Κατά τον ΣΕΒ στην Ελλάδα οι καπιταλιστές είναι οι μόνοι ανεύθυνοι για το ότι ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί ακόμα και με εκείνους τους στοιχειώδεις κανόνες που συναντάμε στην υπόλοιπη ΕΕ και στις ΗΠΑ. Ορθά λοιπόν ο λαός μας ακούγοντας τις προτροπές του πρώην βιομήχανου για το δημόσιο και τις απολύσεις των εργαζομένων φωνάζει: «Κοίτα ποιος ομιλεί»…

Αδιέξοδο...

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
(Από την «Καθημερινή»)


«...Αν ο κ. Παπανδρέου ήθελε όντως να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην κ. Μέρκελ στο έδαφος της λογικής, θα έπρεπε να υψώσει όχι τη σημαία που λέει «κάτω τα χέρια από τις τράπεζες», αλλά εκείνη που γράφει «αναδιαπραγμάτευση του επαχθούς χρέους», που εξυπηρετεί όχι τον ελληνικό λαό, αλλά τις ξένες τράπεζες και μόνο.

Ιδού τι γράφει στον βρετανικό Guardian ο κατά το ήμισυ Γερμανός δημοσιογράφος Αλαν Πόζενερ:

"Η ελληνική κρίση τροφοδότησε ένα αποκρουστικό κύμα ελάχιστα καλυμμένου ρατσισμού εναντίον των τεμπέληδων και σπάταλων λαών της Μεσογείου... Ωστόσο, ο Γερμανός φορολογούμενος δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ. Πρόκειται για δάνεια, όχι για δώρα. Επειτα, η διάσωση της Ελλάδας ήταν ουσιαστικά διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών, που είχαν μαζέψει ελληνικά ομόλογα... Αλλωστε, οι Γερμανοί εξαγωγείς επωφελήθηκαν από το ενιαίο νόμισμα περισσότερο από τον καθένα... Θα ήταν κατανοητό Ιρλανδία και Ελλάδα να επιλέξουν να φύγουν από την ευρωζώνη. Αλλά η Γερμανία; Ας γελάσουμε...".

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το επαχθές χρέος της Ελλάδας είναι εντελώς αδύνατον να εξυπηρετηθεί χωρίς να σπάσει η σπονδυλική στήλη της οικονομίας και της κοινωνίας. Και μόνο το γεγονός ότι η πολιτική του Μνημονίου, με όλες τις οδύνες και την οργή που συσσωρεύει στην ελληνική κοινωνία, κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να... ανεβάσει το χρέος από 126% σε 143%, καταδεικνύει το απόλυτο αδιέξοδο».

«Η κρίση κρύβει ευκαιρίες»...

Του  ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
από την "Ε"


ΓΙΑ τους μαυραγορίτες. Τους δωσίλογους. Για τα κοράκια. Για τους άπληστους και τους φαταούλες. Για όσους συνηθίζουν να πατάνε επί πτωμάτων.

ΟΤΑΝ ακούω απ' το(ν) στόμα τους αυτή τη φράση-κλισέ, νιώθω σαν να με βρίζουν. Σαν να υποτιμούν τη νοημοσύνη μου. Κοινώς: με περνάνε για χοντρομαλάκα. Για μεγάλο κορόιδο μιλάμε.

ΓΙΑ ποιους κρύβει ευκαιρίες η κρίση; Για όσους δημιουργούν και έχουν καινοτόμες ιδέες; Για όποιον δουλεύει σκληρά και μεθοδικά; Οχι βέβαια! Τεράστιες ευκαιρίες υπάρχουν στην κρίση μόνο για τους αεριτζήδες, τους τοκογλύφους, τους cashάδες, για τα αρπακτικά.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ πότε θα καταρρεύσουμε για να 'ρθουν και ν' αγοράσουν όλα τα «φιλέτα» για ένα κομμάτι ψωμί. Οπως συνέβαινε στην Κατοχή. Οχι μόνο τα «φιλέτα» του κράτους, αλλά και τα ιδιωτικά. Των επαύλεων της Μυκόνου μη εξαιρουμένων...

ΓΙ' ΑΥΤΟ δεν κινείται τίποτα στην αγορά ακινήτων... Γιατί περιμένουν τα κοράκια την κατάρρευση και ξερογλείφονται. Υπάρχουν κάποιοι που 'χουν αραγμένα έξω πολλά λεφτά και μπορούν να περιμένουν όσο χρειαστεί υπομονετικά. Για να εμφανιστούν στο σωστό timing που θα 'χουμε εξαντληθεί και να μας δαγκώσουν κανονικά. Στο λαιμό. Και να μας πιουν το αίμα με το καλαμάκι.

ΕΙΝΑΙ κάποια τυπάκια εκεί έξω, αυτοί που αποκαλούν «επενδυτές», «αγορές» κ.ο.κ., που 'χουνε πάρα πολλά λεφτά. Μιλάμε, μπορούν ν' αγοράσουν την Ελλάδα για πλάκα! Ετσι, για να κάνουν εντύπωση στην γκόμενα. Μόνο που αυτοί είναι ευρωφονιάδες (κατά το: δραχμοφονιάδες) και δεν δίνουν του αγγέλου τους νερό. Καραδοκούν πάνω απ' το μνήμα με μια τανάλια για να βουτήξουν το χρυσό δοντάκι του πεθαμένου. Τι να λέμε τώρα...

ΟΤΑΝ επαναλαμβάνουν αυτή τη χυδαία κλισέ φράση πως «η κρίση κρύβει ευκαιρίες» είναι σαν να μου λένε: «Είσαι ηλίθιος, ανεγκέφαλος στούρνος. Τόσες μεγάλες ευκαιρίες περνάνε μπροστά σου και δεν τις πιάνεις απ' τα κέρατα, ρε άχρηστε!». Και καλά να το λένε σε μένα... Πιάνω τ' αχαμνά μου και τους ψιθυρίζω δυο φωνηεντάκια για τη μανούλα τους που, ως γνωστόν, ασκεί με τεράστια επιτυχία το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου. Τολμάνε όμως και το αραδιάζουν μες στα μούτρα στους νέους και στις νέες: ότι «είναι γεμάτη ευκαιρίες η κρίση, απλώς εσείς είστε μαλακισμένα και δεν αξίζετε δεκάρα τσακιστή»...

ΠΡΑΓΜΑΤΙ κρύβει τεράστιες ευκαιρίες η κρίση: Για εκείνους που 'χουν φυγαδέψει δισεκατομμύρια ευρώ μαύρου χρήματος στο εξωτερικό... Αμα μας ρίξουν στην υποτιμημένη ευρωδραχμή θα 'χουν νόμισμα σκληρό και θ' αγοράζουν ό,τι γουστάρουν. Τζάμπα πράγμα! Αργά ή γρήγορα οι όποιοι κυβερνώντες θ' αναγκαστούν, για να επιστρέψει πίσω και να κινηθεί το μαύρο χρήμα στην εγχώρια αγορά, να νομιμοποιήσουν τα «πλυντήρια» που όλα τα ξεπλένουν και τα παραδίδουν λευκά και μοσχοβολιστά.

ΘΑ 'ΧΕΙ ανεπανάληπτες ευκαιρίες αυτή η κρίση. Οχι όμως για σένα και για μένα, που θα μας αναγκάσουν να πουλήσουμε το σπίτι μας στη μισή τιμή απ' ό,τι το αγοράσαμε. Για κάποιους μελλοντικούς ξένους επενδυτές, που θα 'χουν εδώ εργασιακό κόστος 30-50% μικρότερο, σίγουρα θα παρουσιαστούν ενδιαφέρουσες ευκαιρίες. Ιδιαίτερα αν το χρεοκοπημένο κράτος μας αρχίσει να πουλάει για «τρεις και εξήντα» τα «ασημικά» του.

ΒΕΒΑΙΩΣ αυτή η κρίση είναι... δημοκρατική. Αγγίζει πλούσιους, φτωχούς και μεσοαστούς. Ρουλέτα είναι. Οποιος, ας πούμε, επένδυσε όλα τα λεφτά που είχε σε ακίνητα εισοδήματος, τώρα όχι μόνο δεν μπορεί να τα νοικιάσει ή να τα πουλήσει, αλλά πρέπει να πληρώνει «φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας». Κι άμα έχει ξεμείνει εντελώς από μετρητά ο... πρώην μεγαλοεισοδηματίας, αυτός πρώτος θα «σκοτώσει» τα ακίνητά του για να τ' αρπάξει το πρώτο κοράκι σε τιμή ευκαιρίας.

Εύθρυπτο οικοδόμημα

Του  ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ
από την "Ε"



Τα φρικώδη τα ξέρουμε, τα ζούμε: περικοπές, ανεργία, άγρια φορολογία, πρωτοφανής ύφεση.

Η συνέχεια ισοϋψής: περικοπές μισθών και στον ιδιωτικό τομέα, απολύσεις στο Δημόσιο, νέες αυξήσεις εμμέσων φόρων, περαιτέρω περικοπή δημοσίων επενδύσεων. *** Πού κατατείνουν, υποβολέα, οι εντολές των επικυρίαρχων και ο κυνισμός του ΣΕΒ; Πολύ απλά: στην εξομοίωση των μισθών με εκείνους της Ασίας και των χωρών του πρώην «υπαρκτού». Δήθεν για λόγους ανταγωνιστικότητος. Ομως το βασικό πρόβλημα, τουλάχιστον της ελληνικής οικονομίας, δεν είναι η επιβάρυνση του κόστους των προϊόντων λόγω του -έτσι κι αλλιώς- γλίσχρου μεροκάματου, αλλά εξαιτίας άλλων παραγόντων (ποιότητα, διαφήμιση, αδυναμία εισόδου σε ξένες αγορές κτλ.). Απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι ακριβά προϊόντα (π.χ. γερμανικά) είναι ευπώλητα στην παγκόσμια αγορά *** Ας πάμε, όμως, λίγο πίσω. Η αντίστροφη μέτρηση για την ελληνική οικονομία δεν άρχισε την εποχή του Καραμανλή. Τότε, απλώς επιδεινώθηκε η κατάσταση. Αρχισε με τα ψεύτικα στοιχεία για να μπούμε στην ΟΝΕ. Και ακολούθησε το μέγα έγκλημα, όταν μπήκε το ευρώ στις καθημερινές συναλλαγές: η παντελής απουσία ελέγχου επέτρεψε απίστευτες θηριωδίες, με αποτέλεσμα να εκτοξευτεί η ακρίβεια και να ιδρύσει καθεστώς. Η Ελλάδα μέσα σε λίγες ημέρες έγινε μια από τις πιο ακριβές χώρες της Ενωσης! Λένε ότι «και άλλοι έκαναν δημιουργική λογιστική». Οντως. Αλλά με μια διαφορά: κανένα κράτος, που έδωσε κάποια ψεύτικα στοιχεία, δεν φιλοτέχνησε την εικόνα μιας εύρωστης οικονομίας, όπως εμείς επί Σημίτη. Κανένας δεν πούλησε στον κόσμο τόσα ψέματα και ψευδαισθήσεις. Τώρα, πληρώνουμε το τίμημα *** Η Ενωση; Ενα εύθρυπτο οικοδόμημα, που τρίζει...

Πως η Wall Street έστειλε την Ελλάδα στο ΔΝΤ, σε απλά ελληνικά

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τα αμερικανάκια της Wall Street αποφάσισαν μια μέρα : "Θα δώσουμε δάνεια και σε πιθήκους", όπερ και εγένετο.
Άσπροι, μαύροι και κόκκινοι έπαιρναν πανεύκολα στεγαστικά δάνεια ακόμη και χωρίς κανένα εισόδημα.

Τα μπόνους έπεφταν βροχή, μελλοντικά κέρδη γραφόντουσαν στους ισολογισμούς και τα χαμόγελα κυκλοφορούσαν φαρδιά πλατιά στην διάσημη οδό.

Τι συνέβαινε όμως πίσω από την κουρτίνα; Οι τράπεζες, όπως και οι θυγατρικές τους οι ασφαλιστικές χρησιμοποιούν εξελιγμένους αλγόριθμους που μπορούν να προβλέψουν πολλά πράγματα στο οικονομικό πεδίο. Ένα απ’ αυτά είναι και οι επισφάλειες, κοινώς οι πιστολιές στα χρέη. Στα δάνεια των "πιθήκων" οι αριθμοί χτυπούσαν κόκκινο. Αντί όμως οι εν λόγω εταιρίες να θορυβηθούν τι πραγματικά συνέβη;

Πάνω σε αυτά τα μελλοντικά κέρδη (τα βεβαίως μη εισπραχθέντα ποτέ) εκδόθηκαν ομολογίες δεκαπλάσιας αξίας που μοσχοπουλήθηκαν στους πελάτες των κολοσσών (Lehman Brothers κλπ) και έπειτα επάνω σε αυτές τις ομολογίες εκδόθηκαν παράγωγα και άλλα χρηματοοικονομικά προϊόντα πολλαπλάσιας αξίας που εκτόξευσαν τα μετρητά των εμπλεκομένων στελεχών – manager σε αστρονομικά ύψη. Κοινώς επάνω στην άμμο χτίστηκαν παλάτια που τα αγόραζαν αφελείς επενδυτές ανά τον κόσμο με την εμπιστοσύνη ότι οι κολοσσοί δεν πεθαίνουν ποτέ. ...

Είναι προφανές ότι έκαναν λάθος. Είναι επίσης σαφές ότι οι επικεφαλείς των κολοσσών γνώριζαν τον γκρεμό και το πότε με ακρίβεια χιλιοστού. Τέλος είναι επίσης βέβαιο ότι γνώριζαν πως θα διασωθούν. Πως το γνώριζαν; Πρόεδρος των Η.Π.Α τότε ήταν ένα ‘’καλόπαιδο’’ που λεγόταν George W. Bush. Αυτό και μόνο τους έφτανε. Ήταν το δικό τους παιδί, το παιδί του μπαμπά Bush και των πετρελαϊκών εταιριών και ήταν όλα συμφωνημένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Αντίθετη περίπτωση δεν υπάρχει καθώς τότε θα μιλούσαμε για σχιζοφρένεια τραπεζών, μια αρρώστια που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο τους.

Το χρήμα έχει μια μοναδική ιδιότητα. Από τη στιγμή που θα εκδοθεί (είτε από κεντρική τράπεζα είτε από απλή) δεν μπορεί να εξαφανιστεί. Κάπου υπάρχει σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή. Σήμερα ακούμε παντού για κρίση ρευστότητας, ταμειακές δυσκολίες κλπ. Αυτό δεν έγινε γιατί κάποια ποσότητα χρήματος έχει καταργηθεί αλλά γιατί αυτή η ποσότητα χρήματος έχει συγκεντρωθεί κάπου. Που;

Σίγουρα εκτός της παραδοσιακής αγοράς. Κυρίως σε θυρίδες και ‘’μυστήριους’’ τραπεζικούς λογαριασμούς εξωτικών νησιών. Αποτελούν τα κέρδη, τα μπόνους και τους χρυσαφένιους μισθούς των γερακιών που περιγράφηκαν παραπάνω. Προσέξτε! Αποτελούν τα ατομικά τους κέρδη και όχι των εταιριών καθώς τέτοια δεν υπήρξαν ποτέ. Έτσι φτάσαμε στους πλούσιους υπαλλήλους και αφεντικά και τις φαλιρισμένες εταιρίες που διασώθηκαν κακήν κακώς.

Τι σχέση έχει η πτώχευση της Ελλάδας με όλ’ αυτά; Οι κολοσσοί που περιγράφηκαν παραπάνω επένδυαν τα χρήματα των απλών ανθρώπων σε ομόλογα, μετοχές κλπ. Και υπήρχε ρευστότητα στο σύστημα. Αυτοί οι απλοί άνθρωποι δεν υπάρχουν πια. Πανικόβλητοι τοποθετούν τα χρήματα τους σε άλλες πιο σίγουρες επενδύσεις όπως γη, χρυσό κ.α, και μιλάμε για όσους έχουν ακόμη μετρητά, καθώς πολλοί από αυτούς είναι άνεργοι ή σε υποβαθμισμένη εργασία με μειωμένες αποδοχές.

Έτσι η Ελλάδα δεν χρηματοδοτήθηκε φέτος από αυτό το σύστημα και ίσως και για πολλά χρόνια ακόμα. Μεσολάβησαν βέβαια τραγικοί χειρισμοί του πολιτικού προσωπικού που απλά όμως επιτάχυναν μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Αντί για το 2012 ή το '18 η Ελλάδα πτώχευσε το 2010. Ίσως να είναι και καλύτερα τελικά.

Τέλος θα αναφερθώ στην λεγόμενη ανάπτυξη και πως αυτή θα επανέλθει. Και μιλώ για την παγκόσμια ανάπτυξη καθώς η ελληνική έχει πολλά να λύσει πριν μπει στην ανοδική της πορεία. Κάποια στιγμή και για ανεξήγητο λόγο θα βγουν τα χρήματα από τα σεντούκια και τις θυρίδες και θα επενδυθούν πάλι. Έτσι γίνεται για αιώνες έτσι θα γίνει ξανά. Μην ξεχνάτε, το χρήμα δεν καταστρέφεται, ούτε εξαφανίζεται, τα χρήματα που ‘’χάθηκαν’’ όπως λένε τα μέσα δεν υπάρχουν. Υπάρχουν χρήματα που απλώς άλλαξαν χέρια και πήγαν από τους πολλούς στους λίγους.

Το μόνο ερωτηματικό είναι πως θα συμπεριφερθούν οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο (στο επόμενο παγκόσμιο κόλπο που σαν φάρσα θα ξαναζήσουμε) στους νεόπλουτους-κερδοσκόπους που θα στερέψουν το σύστημα από ρευστό για άλλη μια φορά. Αν αποφασίσει να τους τιμωρήσει ο κόσμος θα αναπνεύσει και θα υπάρξει μια υποτυπώδης αναδιανομή πλούτου, σε αντίθετη περίπτωση δεν μένει παρά η τελική λύση.

Ανησυχίες και πραγματικότητα για το ΔΝΤ

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ
"ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"


Το ΔΝΤ στη χθεσινή έκθεσή του για την Ελλάδα διατυπώνει την ανησυχία του για την υλοποίηση του Μνημονίου και αναφέρεται για πρώτη φορά στην απευκταία πιθανότητα αποτυχίας του. Γι' αυτό και δίνει, με περισσή νευρικότητα, την «εντολή» στην Αθήνα να τελειώνει με τους φοροφυγάδες.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, το ΔΝΤ δείχνει για πρώτη φορά να φοβάται πραγματικά για την υλοποίηση του προγράμματος, δηλαδή για το αν «θα πάρει τα λεφτά του πίσω».

ΚΑΙ στην έκθεσή του στις αρχές του προηγούμενου Μαΐου, το ΔΝΤ είχε επισημάνει ότι το πρόγραμμα για την Ελλάδα είναι κάτι το πολύ καινούργιο και ιδιαιτέρως υψηλού ρίσκου, καθώς υπεισέρχονται πολλοί «αστάθμητοι παράγοντες», τους οποίους το Ταμείο δεν μπορούσε να προσδιορίσει, σημειώνοντας με έμφαση πως η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από το αν και πώς θα εκφραστεί η «κόπωση» των Ελλήνων.

ΕΞΙ περίπου μήνες αργότερα, το ΔΝΤ εκφράζει «ανησυχία» για τους αναπτυξιακούς στόχους και συγκρατημένο φόβο για «αποτυχία» του πειράματος του Μνημονίου.

ΟΙ ΑΡΧΙΚΕΣ προτροπές-διαταγές του ΔΝΤ και της Ε.Ε. προς την Ελλάδα για την υλοποίηση του προγράμματος παρουσίαζαν -στο χαρτί- μια σχετικώς «καθαρή εικόνα» μιας μέσης ευρωπαϊκής χώρας, η οποία είχε την πολιτική δύναμη και τα επαρκή διοικητικά μέσα και τους μηχανισμούς για να υλοποιήσει το πρόγραμμα του Μνημονίου.

Η ΤΡΟΪΚΑ, δηλαδή, είχε διαμορφώσει μια διαφορετική εικόνα, και επομένως «διάβαζε» λάθος την ελληνική πραγματικότητα.

Η «ΑΝΑΓΝΩΣΗ» της τρόικας δεν έλαβε σοβαρά υπ' όψιν της τις ιδιομορφίες της ελληνικής κοινωνίας, αλλά ούτε και τις αδυναμίες των μηχανισμών του ελληνικού κράτους να υποστηρίξουν πλήρως το Μνημόνιο.

Η ΒΑΘΙΑ ύφεση, στην οποία θα παραμείνει -απ' ό,τι φαίνεται, για μεγάλο χρονικό διάστημα- η χώρα, επιφέρει μεγάλη συρρίκνωση της οικονομίας και η επιδιωκόμενη αύξηση των φορολογικών συντελεστών θα την επιδεινώσει ακόμα περισσότερο. Οι άνθρωποι δεν ξοδεύουν και δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος.

ΑΠΟ την άλλη πλευρά, οι μηχανισμοί του ελληνικού κράτους αποδεικνύονται ανεπαρκείς «να μαζέψουν τα λεφτά» για το κράτος. Ο βαθμός διοικητικής βούλησης, π.χ. για την είσπραξη των φόρων, είναι καταλυτικός. Οι περιπτώσεις «λευκής απεργίας» στον συγκεκριμένο διοικητικό τομέα είναι πολλές και εμφανείς. Επιπροσθέτως, οι προσπάθειες της κυβέρνησης να συγκεντρωθούν, έστω και μέσω της περαίωσης, τα απαιτούμενα ποσά δεν είναι επαρκείς, γιατί είναι άγνωστο το πότε θα εισπράξει το κράτος αυτά τα -έστω ολίγα- χρεωστούμενα δισεκατομμύρια για να κλείσει την «τρύπα» του προϋπολογισμού.

ΜΠΟΡΕΙ το ΔΝΤ να φωνάζει στο κράτος να κυνηγήσει τους φοροφυγάδες, αλλά αρχίζει να διαπιστώνει και αυτό ότι η απόσταση και ο χρόνος από την εντολή στην πράξη για το ελληνικό κράτος ισοδυναμούν με έτη φωτός.

Στραγγίζουν τους συνήθεις υπόπτους...

ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΕ Η ΤΡΟΪΚΑ,
Η ΕΛΛΑΔΑ ΦΙΓΟΥΡΑΡΕΙ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΦΟΡΩΝ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΜΕΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ
ΤΟ 61% ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ

Του ΘΑΝΟΥ ΤΣΙΡΟΥ
από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η ΚΟΛΑΣΗ φόρων της Ευρώπης εντοπίζεται γεωγραφικά στην Ελλάδα. Μετά και την ενεργοποίηση των μέτρων που επέβαλε η τρόικα με το μνημόνιο, η χώρα μας φιγουράρει στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης σχεδόν στο σύνολο των βασικών φόρων.

Εχουμε τον τρίτο υψηλότερο συντελεστή ΦΠΑ, τον τρίτο υψηλότερο φόρο στη βενζίνη, τον τρίτο υψηλότερο συντελεστή για τον υπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών και ένα από τα χειρότερα ποσοστά φορολόγησης των επιχειρήσεων και από τις υψηλότερες ονομαστικές φορολογικές επιβαρύνσεις όσων... δηλώνουν τα εισοδήματά τους, δηλαδή μισθωτών και συνταξιούχων.
Η φορολογική επέλαση έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις καθώς, εκτός του ότι επιτείνει την ύφεση και εντείνει τις αδικίες, τελικώς δεν οδηγεί καν στην αναμενόμενη αύξηση των εσόδων. Κι αυτό γιατί:
* Μειώνεται η κατανάλωση σε αγαθά που αποδίδουν πολλά φορολογικά έσοδα (π.χ. πωλήσεις νέων Ι.Χ., καύσιμα, τσιγάρα κ.λπ.).
* Δημιουργούνται ισχυρότερα κίνητρα για φοροδιαφυγή. Οι επιχειρήσεις αποφεύγουν να προχωρήσουν στη διανομή κερδών (μερισμάτων) ή εκμεταλλεύονται τα «παράθυρα» της νομοθεσίας, με αποτέλεσμα να μην συλλέγονται τα προσδοκώμενα έσοδα.
Κατ' επιταγήν της τρόικας, η εκτόξευση των φορολογικών συντελεστών προηγήθηκε των μέτρων για τον περιορισμό της φοροδιαφυγής τα οποία χρειάζονται χρόνο να αποδώσουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εντείνονται οι αδικίες κατά των φτωχότερων εισοδηματικά στρωμάτων αλλά και των ειλικρινών φορολογούμενων, καθώς όσοι φοροδιαφεύγουν δεν επιβαρύνονται.

Η Ελλάδα ήταν ούτως ή άλλως «παράδεισος» της έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης), η οποία λειτουργεί υπέρ των πλουσίων και κατά των φτωχών, καθώς δεν επιβαρύνει ανάλογα με το εισόδημα αλλά όλους το ίδιο. Μετά και την επιβολή των μέτρων του μνημονίου, το κράτος εισπράττει από τους έμμεσους φόρους περίπου το 61% των φορολογικών εσόδων. Είναι το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει καταγραφεί εδώ και τουλάχιστον μία δεκαπενταετία στην Ελλάδα.
Για το 2010, εκτιμάται ότι η άμεση φορολογία (που επιβάλλεται αναλογικά ανάλογα με τις αντοχές του καθενός) θα αποφέρει 21,85 δισ. ευρώ, έναντι 33,8 δισ. ευρώ από την έμμεση. Οι επιδόσεις αυτές είναι από τις χειρότερες στην Ευρώπη.
Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Eurostat για τη χρήση του 2008 δείχνουν ότι η Ελλάδα περιμένει από την έμμεση φορολογία το 38% των συνολικών εσόδων, όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. διαμορφώνεται στο 33,9% (ενδεικτικά: Ισπανία 30,8%, Γερμανία 32,6%, Ολλανδία 32,4%). Προφανώς, ο δείκτης θα έχει επιδεινωθεί μετά τη λαίλαπα της έμμεσης φορολογίας που προκάλεσε η τρόικα (ΦΠΑ, φόροι καυσίμων, φόροι πολυτελείας κ.λπ.).

Επιβάρυνση
Η τρόικα έχει επιβάλει φορολογικό Μεσαίωνα στην Ελλάδα, κάτι που αποδεικνύεται από τα στοιχεία της Κομισιόν και του ΟΟΣΑ:

* Εχουμε τον 3ο υψηλότερο συντελεστή ΦΠΑ μεταξύ των «27». Μετά την εφαρμογή του 23%, μας ξεπερνούν μόνο τα βόρεια κράτη (Δανία, Σουηδία, Φιλανδία) αλλά και οι χώρες στις οποίες έχει πατήσει το πόδι του το ΔΝΤ (Ουγγαρία, Ρουμανία).

* Υψηλότερος φόρος στην αμόλυβδη, επιβάλλεται μόνο στην Ολλανδία και στη Μ. Βρετανία. Υπάρχουν ημέρες που η βενζίνη της Ελλάδας είναι η ακριβότερη στην Ευρώπη, λόγω και του υψηλού ΦΠΑ.

* Οι ασφαλιστικές εισφορές τόσο των εργαζομένων όσο και των εργοδοτών είναι οι τρίτες υψηλότερες στην Ευρώπη, μετά την Αγγλία και τη Γαλλία. Ο εργαζόμενος θα εξακολουθήσει να καταβάλλει το 16% του μισθού του σε εισφορές παρά το γεγονός ότι μετά την εφαρμογή του νέου ασφαλιστικού νόμου, η σύνταξη που θα πάρει θα είναι μειωμένη. Και για τους εργοδότες το κόστος ασφάλισης ξεπερνά το 28%, από τα υψηλότερα στην Ευρώπη σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ.

* Οι μισθωτοί βρίσκονταν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και πριν από το μνημόνιο. Σύμφωνα με έρευνα του ΟΟΣΑ, οικογένεια με μία πηγή εισοδήματος και δύο παιδιά έφτανε το 2008 να καταβάλλει έως και το 41,7% του εισοδήματός της σε φόρους και εισφορές. Σε καμία άλλη χώρα δεν καταγράφηκε τέτοιος συντελεστής, με εξαίρεση την Ουγγαρία (43,7%). Μετά την εφαρμογή του μνημονίου, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί για τους εργαζόμενους.
Η νέα φορολογική κλίμακα φέρνει περισσότερα βάρη για τα μεσαία και υψηλά εισοδήματα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες έχουν υποστεί και μείωση μισθού. Ακόμη και ένας υψηλόμισθος καταλήγει να θυσιάζει το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων του στις κρατήσεις. Το παράδειγμα είναι εντυπωσιακό: Ενας μισθωτός με μεικτές μηνιαίες αποδοχές 3.000 ευρώ κοστίζει στην επιχείρησή του περίπου 55.000 ευρώ, αν προστεθούν και οι εργοδοτικές εισφορές. Στην τσέπη του, όμως, καταλήγει να εισπράττει περίπου 28.000 ευρώ ετησίως ή 2.000 ευρώ τον μήνα, αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και ο φόρος. Δηλαδή, χάνεται το ένα τρίτο του εισοδήματος.
* Για τις επιχειρήσεις, ο ονομαστικός συντελεστής φορολόγησης μπορεί να ξεπεράσει πλέον ακόμη και το 50% μετά την επιβολή της έκτακτης εισφοράς (η οποία θα ισχύσει για τουλάχιστον τρία χρόνια, σύμφωνα με την πρόβλεψη του μνημονίου) αλλά και του νέου φόρου στα μερίσματα. Είναι και αυτός από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι επιχειρήσεις καταφέρνουν πολλές φορές να ξεφεύγουν εκμεταλλευόμενες τα «παράθυρα» του φορολογικού νόμου και τα πάσης φύσεως κίνητρα.

Την ίδια ώρα που επεβλήθησαν τα σκληρά φορολογικά μέτρα, η τρόικα προτρέπει την κυβέρνηση να καταβάλει σκληρό αγώνα για τον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Ομως οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές οδηγούν στην ενίσχυση της φοροδιαφυγής και τον στραγγαλισμό αυτών που δηλώνουν κανονικά τα εισοδήματά τους. Για παράδειγμα, η αύξηση του ανώτατου φορολογικού συντελεστή στην κλίμακα φορολογίας των μισθωτών και των συνταξιούχων από το 40% στο 45% (για ετήσια εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ) δεν πλήττει τους πραγματικά πλούσιους, πολύ απλά διότι αυτοί δεν δηλώνουν υψηλά εισοδήματα. Πλήττει όμως τους ειλικρινείς φορολογούμενους, που δηλώνουν το σύνολο των εισοδημάτων τους.